ارتباط کارآفرینی و تآمین مالی از بدهی، منابع تأمین مالی از طریق بدهی

دانلود پایان نامه

کارآفرینان، افراد، گروه ها و یا مردمی هستند که کسب و کار جدیدی را تأسیس و اداره می کنند به گونه ای که حداقل برای بیش از یک نفر ایجاد اشتغال کنند. پیچیدگی و رقابت رو به رشد موجود در دنیای امروز که البته با تحولات سریع محیط بین الملل و گذر از جامعه صنعتی به جامعه اطلاعاتی و نیز تغییر اقتصاد ملی به اقتصاد جهانی همراه است، باعث شده که از کارآفرینی به عنوان نیروی محرکه در رشد سازمانها یاد شود. زیرا آن می تواند باعث رشد و توسعه اقتصادی کشورها، افزایش بهره وری، ایجاد اشتغال و رفاه اجتماعی شود. در این بین به دست آوردن وجوه مورد نیاز برای راه اندازی کسب و کارها، همواره به عنوان یک چالش برای کارآفرینان مطرح بوده است. فرایند به دست آوردن وجوه مورد نیاز ممکن است ماه ها به طول انجامد و کارآفرینان را از حرفه مدیریت کسب و کارها منصرف کند. از سوی دیگر، بدون تأمین مالی کافی کسب و کارهای نوپا هرگز به موفقیت نخواهد رسید و کمبود سرمایه گذاری موجب بسیاری از شکستها در کسب و کار جدید محسوب می گردد. (آقاجانی و همکاران، 1392). از این روی میتوان طیف گسترده ای از منابع تأمین مالی (با امکا نپذیری و هزینه های گوناگون)، در دسترس کارآفرینان قرار داد و روش های متفاوتی برای طبقه بندی آنها پیشنهاد شده است.
در یک طبقه بندی از این منابع دیکنز و فریل منابع مالی شرکت های کارآفرینی را به دو دسته درونی و بیرونی تقسیم بندی کرده اند(Lynn et al, 2013). در گزارشی که شرکت مالی «امکو » ارائه داد، منابع مالی را به سه دسته منابع سهام (حقوق صاحبان سهام)، منابع بدهی (استقراض) و شخصی طبقه بندی نمود (آقاجانی و همکاران، 1392) لوپکه مطالعه ای تحت عنوان تأمین مالی کارآفرینی، از سوی سازمان توسعه اقتصادی در ایتالیا داشتند. آنها در مطالعه خود منابع تأمین مالی کارآفرینی را به شش گروه تقسیم نمودند:
1- اعتبار شخصی،
2- فرشتگان کسب و کار
3- بانکها و اتحادیه های اعتباری
4-کمکهای دولتی
5-مؤسسات مالی
6-سرمایه پرمخاطره خصوصی (آقاجانی و همکاران، 1392)
در یک تقسیم بندی دیگر، کاردلو منابع مالی در دسترس کارآفرینان را به دو دسته تقسیم کرده است: منابع غیررسمی و منابع رسمی . بنابراین با تلفیق تقسیم بندی های فوق، منابع تأمین مالی کارآفرینان به چهار دسته تقسیم شده است:
منابع تأمین مالی شخصی
منابع تأمین مالی داخلی
منابع تأمین مالی از طریق سرمایه (حقوق صاحبان سهام)
منابع تأمین مالی از طریق بدهی. (آقاجانی و همکاران، 1392)
2-4بخش چهارم: ارتباط کارآفرینی و تآمین مالی از بدهی
همانگونه که در بندهای قبل اشاره شده است، طیف گسترد های از روش های تأمین مالی در دسترس کارآفرینان قرار دارد که به شکل های متفاوتی نیز طبقه بندی شده اند. دیکینز و فریل منابع مالی شرکت های کارآفرینی را به دو دسته درونی و بیرونی، شرکت مالی امکو آنها را به سه دسته منابع سهام (حقوق صاحبان سهام)، منابع بدهی (استقراض) و دیگر منابع. کاردلو آنها را به دو دسته منابع رسمی و غیر رسمی تقسیم کرده اند. آمیت به تأمین مالی از طریق سرمایه پرمخاطره در برابر تأمین مالی از طریق سرمایه (انتشار سهام) . (آقاجانی و همکاران، 1392). علاوه بر تقسیم بندی های مختلف از روش های تأمین منابع مالی، کارآمدی رو شهای مختلف در مقایسه با هم نیز مورد بررسی و تحلیل قرار گرفته است. رندوی و گوآل تأمین مالی از طریق منابع مالی شخصی در مقابل تأمین مالی از طریق سرمایه (سهام) را مورد بررسی قرار دادند و به این نتیجه رسیدند که تأمین مالی به وسیله منابع مالی شخصی کارآتر است (Goel et al, 2013) کمپلو زیاده روی در تأمین مالی SME ها از طریق بدهی (استقراض) را خطرناک توصیف کرده و این افراط را سبب کاهش در فروش SME ها دانسته است (آقاجانی و همکاران، 1392) دریفیلد در جنوب شرق آسیا منابع مالی خارجی در مقابل منابع مالی شخصی را در تأمین مالی کارآفرینان مورد مقایسه قرار دادند و بازده آنها را قانونمند ندانسته و تصادفی اعلام نموده اند (Driffield et al,2013) براندر و دیگران تأمین مالی کارآفرینی از طریق بانک (بدهی) را در برابر سرمایه پرمخاطره مورد سنجش قرار داده و اشاره کرده اند که تأمین مالی از طریق بانک کارآمدتر از تأمین مالی سرمایه پرمخاطره می باشد (آقاجانی و همکاران، 1392) شیراسو و دیگران تأمین مالی از طریق بانک (بدهی) و تأمین مالی از طریق سرمایه (انتشار سهام) را مورد ارزیابی قرار دادند و به این نتیجه دست یافتند که این دو شیوه تأمین مالی با چرخه های اقتصادی در ارتباط هستند (Brinckmann et al, 2011) . برادشاو و همکاران دریافتند که تأمین مالی خارجی بنگاه با بازگشت سرمایه ارتباط منفی دارد . وو، تأمین مالی شخصی و تأمین مالی از طریق سرمایه را مورد ارزیابی قرار داده و معتقد است که تأمین مالی از طریق منابع مالی شخصی کارآتر است . اولین و شاید ساده ترین روش تأمین منابع مالی مورد نیاز کارآفرینان جهت راه اندازی و استمرار فعالیت کسب و کارهایشان منابع شخصی می باشد. این موضوعی است که در تحقیقات مختلفی به آن اشاره شده است. ظاهراً کارآفرینان منافع خودکفایی و روش تأمین مالی شخصی را مشاهده نموده اند، به طوری که رایج ترین منبع تأمین وجوه سرمایه ای که برای کسب و کارهای کوچک به کار می رود، از محل صندوق شخصی کارآفرینان تأمین می شود . پس از صرف وجوه شخصی، کارآفرین به دوستان و بستگان روی می آورد. این در حالی است که در تحقیق حاضر نیز به این روش تأمین منابع مالی تأکید زیادی شده است و بیشتر مورد استفاده کارآفرینان بوده است. کارآفرینان می توانند برای خود ظرفیت ایجاد سرمایه را به وجود آورند. این روش تأمین مالی برای هر شرکت کوچکی نیز در دسترس است . یک کسب و کار کوچک می تواند توسط حساب های دریافتنی شرکت، استفاده از کارت های اعتباری، سود انباشته و اجاره به شرط تملکی (لیزینگ) منابع مالی مورد نیاز خود را تأمین کند . این منبع را می توان یکی از کم هزینه ترین منابع تأمین مالی دانست که برای تأمین نیازهای بلندمدت و توسعه ای شرکت به کار می رود. برخی کارآفرینان از کارت های اعتباری شخصی استفاده می کنند . در تحقیق حاضر نیز با تأکید کمتری به این روش تأمین منابع مالی اشاره شده و مورد استفاده کارآفرینان بوده است. تأمین مالی از طریق سرمایه (سهام) نیز یکی دیگر از روشهای مورد استفاده کارآفرینان است. از این طریق سرمایه گذار مالک شرکت می شود. در این روش ضمن اینکه مخاطره تقسیم می شود، درآمدهای بالقوه آن نیز تقسیم می گردد. (آقاجانی و همکاران، 1392)
فرشتگان کسب و کار آنهایی هستند که سرمایه اولیه شرکت های پر ریسک و در حال تأسیس را فراهم می سازند. دو نوع اصلی از فرشتگان کسب و کار شرکای عمومی و محدود هستند. در تحقیق حاضر این روش تأمین منابع مالی نیز به گونه ای وجود داشته و مورد استفاده کارآفرینان بوده است. از دیگر روش های تأمین مالی بدهی یا استقراض می باشد که شامل وجوهی است که مالکان کسب و کارهای کوچک، استقراض کرده اند و باید با بهره، آنرا بازپرداخت کنند. هزینه تأمین مالی از طریق استقراض اغلب پایین تر از تأمین مالی از طریق سهام می باشد. کارآفرینان دامنه گسترده ای از گزینه های اعتباری (وام) در اختیار دارند. منابع تأمین مالی از طریق بدهی، به کارگزاری ها، شرکت های بیمه، اتحادیه های اعتباری، اوراق قرضه، قرضه های خصوصی، کمک های دولتی، مؤسسات وام و پس انداز، وام دهندگان به پشتوانه دارایی (وام رهنی)، اعتبار تجاری، عرضه کنندگان تجهیزات، شرکت های تأمین مالی تجاری، حساب های پرداختنی و بانک های تجاری تقسیم می شوند (آقاجانی و همکاران، 1392) کمپلو معتقد است که زیاده روی در تأمین مالی از طریق بدهی (استقراض) خطرناک است. در حالی که میانه روی و اعتدال در استقراض امری پسندیده است (آقاجانی و همکاران، 1392) دریفیلد و دیگران معتقدند که بازده بدهی های بلندمدت بیشتر از وام های کوتاه مدت است (Driffield et al, 2013)
از طرفی می توان این گون بیان کرد که از آن جا که تامین مالی از طریق بدهی بر ریسک تأثیرگذار است، لذا می توان نتیجه گرفت که تامین مالی از طریق بدهی بر تصمیمهای سرمایه گذاران تأثیر دارد . استون و ژیوسکی نشان دادند که هر افزایش در سود قبل از کسر بهره در مورد شرکتهایی که در ساختار سرمایه ی خود از بدهی و اوراق قرضه ی بیشتری برخوردارند (تامین مالی از طریق بدهی بزرگتر ) در مقایسه با شرکتهایی که دیونشان کمتر است (تامین مالی از طریق بدهی کوچکتر ) تأثیر کمتری بر روی قیمت سهام و تصمیم های سرمایه گذاران دارد. درتحلیل این مسئله، آنها معتقدند شرکتی که دارای اهرم مالی بالایی در ساختار سرمایه ی خود می باشد و در نتیجه ریسک بالایی دارد، بازار از آن نرخ بازده ی بالاتری را طلب می کند و این باعث کاهش واکنش بازار به سودهای گزارش شده می گردد . لذا از تمامی مباحث بیان شده می توان این گونه نتیجه گرفت که میزان اتکای شرکت ها بر تأمین مالی از طریق بدهی اثر معکوسی بر واکنش بازار نسبت به سودهای گزارش شده دارد. (کریم زاده و همکاران، 1392)
به طور کلی باید گفت که از جمله مسائل و موضوعاتی که شرکتهای پذیرفته شده در بورس اوراق بهادار با آن مواجه اند ساختار سرما یه می باشد. اینکه چه حجمی از ساختار سرمایه بدهی باشد و چه حجمی از آن را حقوق صاحبان سهام تشکل دهد، تا در نها ت به عنوان (ساختار سرمایه بهینه) موجب حداقل نمودن (هزینه تامین مالی) یا (هزینه سرمایه) و به تبع آن افزاش ارزش بازار سهام شرکتها گردد، از دیرباز به عنوان یک مساله عمده و مهم مطرح بوده است. محیطی که شرکتها در آن فعالیت می کنند محیطی بسیار رقابتی است. پژوهش در زمینه ساختار سرمایه نشان داده است ساختار بهینه سرمایه می تواند، توان رقابتی شرکت را در بازار افزاش دهد. همچنین افزاش توان رقابتی، موجب ورود جریانات نقدی عملیاتی به داخل واحد تجاری شده و در نتیجه نیاز به استقراض کاهش یافته و از این رو ساختار سرمایه شرکت نیز بهبود می یابد (نظری پور و همکاران، 1391)
با توجه به موارد گفته شده باید به این نکته اذعان داشت که طرح های کارآفرینی از طریق تامین مالی به صورت استقراض از بانک ها امری طبیعی است و می توان گفت که کارآفرینان برای اجرای طرح خود نیاز به این نوع تامین مالی دارند. طبیعی است در این راستا با توجه به ریسک بالایی که در پژوهش های ذکر شده در ارتباط با تامین مالی از طریق بدهی، بیان شد، مدیران تلاش خواهند کرد که با بهره وری بیشتر در کارها از طریق افزایش کارایی و اثربخشی تا آنجا که می توانند این طرح های کارآفرینانه را به درستی انجام دهند زیرا تبعات اشتباه آن ها می تواند بار مالی بر شرکت ها اضافه کند و آن ها را به سمت استقراض بیشتر و افزایش ریسک سوق دهد.
2-5 بخش پنجم : پیشینه
2-5-1 پیشینه داخلی :
آقاجانی و همکاران (1392) در تحقیق خود به تبیین رو شهای تأمین مالی طرح های کارآفرینانه مطالعه موردی تعاونگران استان مازندران پرداختند. یافته ها نشان داده اند که تمامی چهار روش تأمین مالی هر کدام با شدت و ضعف خاص خود مورد توجه کارآفرینان بوده اند. از این نظر، روش سرمایه شخصی در اولویت اول و روشهای استقراض، سهام و منابع داخلی در اولویت های بعدی بوده اند. به علاوه اینکه کارآفرینان مورد مطالعه، در مجموع آگاهی های کمتری از روش های مختلف و متنوع تأمین مالی دارند و تنها روشهایی را مورد توجه و تدقیق قرار داده اند که در جامعه امروزین ما رایج و مصطلح بوده و همه به صورت عام مورد استفاده قرار می دهند. در پایان نتیجه گیری شده که لازم است نوآوری هایی در این زمینه انجام شود و به دیگر روش های متنوع تأمین مالی نیز توجه شود. (آقاجانی و همکاران، 1392)