سازمان بین المللی دریانوردی، به تصویب رسید و در سال

دانلود پایان نامه

این کمیته متشکل از نمایندگان دوازده کشور آرژانتین، استرالیا، بلژیک، کانادا، فرانسه، یونان، هند، هلند، نروژ، سوئد، انگلیس و ایالات متحده امرکا بود. وظیفه اصلی این کمیته نیز عبارت بود از برگزاری اولین نشست مجمع سازمان حداکثر ظرف مدت سه ماه از تاریخ به اجرا در آمدن کنوانسیون. این کمیته پس از تشکیل اولین مجمع سازمان موجودیت خود را از دست داد.
قطعنامه راجع به کنفرانس ایمنی جان اشخاص در دریا
این قطعنامه ناظر به کنفرانسی بود که در ماه آوریل سال 1348 میلادی به منظور بازنگری کنوانسیون ایمنی جان اشخاص در دریا مصوب سال 1929 میلادی تشکیل گردید. این قطعنامه به کنفرانس مزبور توصیه نمود، با توجه به این که موضوع های مطرح شده در این کنفرانس در حیطه مسوولیت خود مورد توجه و لحاظ قرار دهد.
قطعنامه مربوط به گزارش کمیته مقدماتی کارشناسان در زمینه هماهنگی های
ایمنی در دریا و هوا
این قطعنامه ناظر بر بخش هفتم کنوانسیون و گزارش نشست کمیته مقدماتی کارشناسان سازمان های بین الدولی فعال در حوزه هواپیمایی، هواشناسی، کشتیرانیو ارتباطات رادیویی بود. به موجب این قطعنامه از رییس کنفرانس ژنو درخواست شد، به کنفرانس بازبینی کنوانسیون ایمنی جان اشخاص در دریا اطلاع دهد، توصیه مذکور در پاراگراف بیست ویکم گزارش کمیته مورد اشاره، به هنگام تنظیم بخش هفتم کنوانسیون سازمان مشورتی دریانوردی بین الدولی مورد توجه قرار گرفته است. به موجب این بخش کمیته ایمنی دریانوردی موظف شد، فعالیت های خود را با سایر سازمان های بین الدولی فعال در حوزه حمل و نقل و ارتباطات که دارای منافعی در زمینه ایمنی دریانوردی می باشند، هماهنگ نماید.
هم چنین در کنفرانس ژنوپیش نویس توافق نامه ای درباره روابط میان سازمان ملل متحد و سازمان مشورتی دریانوردی بین الدولی تهیه و مقرر شد، کمیته آماده سازی با در نظر گرفتن این توافق نامه، با سازمان ملل متحد وارد مذاکره شود و متن نهایی ان را برای ارائه به اولین نشست مجمع “سازمان مشورتی دریانوردی بین الدولی IMCO”، پس از تاسیس آن، ارائه نماید. این توافق نامه درتاریخ هجدهم ماه نوامبر سال 1948 میلادی به تصویب مجمع عمومی سازمان ملل متحد رسید و طبق ماده نوزدهم آن اجرایش موکول به تصویب از سوی مجمع “IMCO” گردید.
پس از تصویب نهایی کنوانسیون “IMCO” توسط کنفرانس ژنو، نمایندگان نوزده کشور آن را با شرایط پذیرش و تصویب از سوی دولت متبوعشان امضا نمودند. این کشورها عبارت بودند از آرژانتین، استرالیا، بلژیک، شیلی، کلمبیا، مصر، فرانسه، یونان، هند، ایرلند، ایتالیا، لبنان، هلند، لهستان، پرتغال، سوئیس، ترکیه، انگلیس و ایالات متحده امریکا.
برای به اجرا درآمدن کنوانسون شرایطی لازم بود که در ماده شصت آن به روشنی بیان شد. این ماده می گوید:
“کنوانسیون حاضر در تاریخی به اجرا در می آید که بیست و یک دولت که هرکدام آن ها نمی بایست کم تر از یک میلیون تناژ ناخالص کشتیرانی داشته باشند، طبق ماده پنجاه هفت به عضویت کنوانسیون در آمده باشند.”
ماده پنچاه و هفت عنوان امضا و پذیرش می گوید:
” با لحاظ مقررات بخش سوم، کنوانسیون حاضر می بایست برای امضا یا پذیرش مفتوح باشد و دولت ها می توانند از طریق (الف) امضای بدون شرط پذیرش، (ب) امضا با شرایط پذیرش و به دنبال ان پذیرش و یا (ج) پذیرش، عضو کنوانسیون شوند.
پذیرش به تسلیم سندی به دبیر کل سازمان ملل متحد واحد اثر خواهد بود.”
اگرچه در ابتدا چنین تصور می شد که این کنوانسیون با استقبال خوب و سریع دولت ها مواجه خواهد شد، اما در عمل چنین اتفاقی صورت نگرفت. دلیل اصلی که برای عدم استقبال از این کنوانسیون در سال های اولیه پس از تصویب مطرح شد، عبارت بود از نگرانی بعضی از دولت های صاحب صنعت دریانوردی از نفوذ و مداخله این سازماندر حوزه بازرگانی و تجاری فعالیت های کشتیرانی که می توانست به نوعی تهدید کننده منافع صاحبان این صنعت تلقی شود و یا قوانین ملی دولت ها را تحت تاثیر قرار دهد. با توجه به روند کند عضویت کشورها و نگرانی های موجود، بحث اصلاح کنوانسیون در بعضی از محافل مطرح گردید. در اجلاس هفتم کمیسیون حمل و نقل و ارتباطات وابسته به شورای اقتصادی و اجتماعی سازمان ملل متحد که در ماه فوریه سال 1955 میلادی برگزار شد، کشورهای دانمارک، نروژ و سوئد پیشنهاد اصلاح مفاد کنوانسیون را با هدف سرعت بخشیدن به روند الحاق کشورها مطرح کردند که مورد پذیرش قرار نگرفت. در اجلاس دهم مجمع عمومی سازمان ملل متحد نیز دوباره بحث اصلاح کنوانسیون مطرح شد که این بار نیز توفیقی در پی نداشت. به نظر نگارنده، برداشت منفی فوق الذکر از “IMCO” ماشی از فقدان تجربه همکاری وسیع بین المللی در زمینه دریانوردی و عدم درک صحیح نقش آفرینی ممتاز یک سازمان جهانی در فرآیند تصویب مقررات جهان شمول بود؛ مقرراتی که نه تنها در صدد مداخله در قوانین و مقررات داخلی دولت ها، تجدید و یا تهدید منافع صنعت کشتیرانی آن ها برنیامد، بلکه چنان که بعدها ثابت گردید، توانست در توسعه صنعت حمل و نقل بین المللی و پیشرفت کشورها در ابعاد مختلف موثر واقع شود و از این طریق جایگاه خود را به عنوان مهم ترین سازمان شایسته در امر تدوین مقررات جهان شمول دریایی تثبیت نماید.
اولین کشوری که به عضویت کنوانسیون درآمد، کانادا بود. این کشور اندک زمانی پس از تصویب کنوانسیون در تاریخ پانزدهم ماه اکتبر سال 1948 میلادی سند عضویت خود را تسلیم دبیر کل سازمان ملل متحد نمود. به دنبال آن کشورهای انگلیس، هلند، ایالات متحده امریکا، ایرلند، میانمار، بلژیک، استرالیا، فرانسه، رژیم اشغال گر قدس، آرژانتین، هاییتی، جمهوری دومنیک، هندوراس، مکزیک، سوئیس، اکوادور و ایتالیا تا پایان سال 1957 میلادی به عضویت در کنوانسیون در آمدند. نه کشور دیگر، شامل جمهوری اسلامی ایران، مصر، ژاپن، ترکیه، پاکستان، فدراسیون روسیه، نروژ، پاناما و یونان به ترتیب زمانی در سال 1958 میلادی عضویت در کنوانسیون را پذیرفتند.
در قاره آسیا اولین کشوری که به عضویت کنوانسیون در آمد، میانمار بود. این کشور در سال 1957 میلادی با تسلیم سند عضویت خود به دبیر کل سازمان ملل متحد، نام خود را به عنوان یکی از شش کشور اول عضو آیمو به ثبت رساند. بعد از آن جمهوری اسلامی ایران، ژاپن، ترکیه و پاکستان در سال 1958 میلادی به عضویت آیمو در آمدند. کشور ایران بعد از میانمار در تاریخ دوم ماه ژانویه سال 1958 میلادی سند عضویت خود را تسلیم دبیر کل سازمان ملل متحد نمود. در قاره امریکا پس از کشور کانادا، ایالات متحده امریکا دومین کشوری بود که در سال 1950 میلادی به عضویت کنوانسیون درآمد. کشورهای انگلیس و هلند نیز اولین کشورهای اروپایی بودند که در سال 1949 میلادی به کنوانسیون ملحق شدند. از قاره آفریقا لیبریا به عنوان اولین کشور در سال 1959 میلادی، یعنی یک سال پس از تحقق شرایط اجرایی شدن کنوانسیون، به عضویت ان در آمد. کشور استرالیا نیز به عنوان اولین کشور منطقه اقیانوسیه در سال 1952 میلادی کنوانسیون را مورد تصویب قرار داد و به آن ملحق گردید.
با تسلیم سند عضویت کشور ژاپن در تاریخ هفدهم ماه مارس سال 1958 میلادی به عنوان بیست و یکمین دولت عضو، شرط آمده در ماده هفتاد و نهم کنوانسیون تحقق یافت و مفاد آن جنبه اجرایی پیدا کرد. پس از آن کمیته آماده سازی کنوانسیون، اولین مجمع سازمان را در روز ششم ماه ژانویه سال 1959 میلادی و در شهر لندن برگزار نمود. در اولین نشست مجمع که به ریاست “L.C.Audette” از کشور کانادا برگزار شد، نحوه تشکیل سازمان دایمی بین الدولی مشخص شد. این مجمع هم چنین به موجب قطعنامه شماره “A.17(1)” به کار کمیسیون آماده سازی که به موجب قطعنامه اول کنفرانس ژنو تاسیس شده بود، پایان داد و انحلال آن را در روز نوزدهم ماه نوامبر همان سال اعلام کرد.
طبق ماده پنجاه و هشت کنوانسیون مقر سازمان در شهر لندن در نظر گرفته شد و دبیر خانه آن در یکی از ساختمان های خیابان “chancery Lane” تاسیس گردید و “Ove Nielsen” از کشور دانمارک به عنوان اولین دبیر کل سازمان کار خود را آغاز نمود. دبیرخانه سازمان بعدها در اوایل دهه ی شصت میلادی به ساختمان شماره بیست و دوم خیابان “Berners Street” نقل مکان نمود. این ساختمان در حال حاضر مقر سازمان بین المللی قهوه می باشد. در سال 1970 میلادی دبیرخانه به ساختمان کنونی سفارت ژاپن به شماره 101 خیابان “Piccadilly” منتقل شد و تا سال 1982 میلادی در این ساختمان فعالیت خود را ادامه داد. در این سال مقر دبیرخانه سازمان برای همیشه به ساختمان شماره چهار واقع در خیابان “Albert Embankment” منتقل گردید. با توجه به قدیمی بودن ساختمان خریداری شده برای دبیرخانه، ساختمان جدیدی در همین محل بنا و در سال 1983 میلادی توسط ملکه انگلیس افتتاح شد. پس از گذشت بیست و پنج سال از عمر ساختمان، در سال 2008 میلادی این ساختمان با هزینه ای بالغ بر شصت و سه میلیون پوند انگلیس مورد بازسازی اساسی قرار گرفت و به آخرین تکنولوژی های روز در زمینه های مختلف از سیستم سمعی و بصری، امنیتی و کنترلی گرفته تا صرفه جویی های انرژی مجهز گردید.
با توجه به این سابقه بر اساس کنفرانس بین المللی متشکله در ششم مارس 1948 در ژنو کنوانسیون سازمان دریانوردی مشورتی بین الدول به تصویب رسید و در سال 1958 لازم الاجرا گردید. بعدها توسط 7 اصلاحیه در سالهای 1964، 1965، 1975، 1977، 1979 و 1993 تغییراتی در آن انجام گرفت. مهمترین این تغییرات افزایش یک رکن اصلی در رابطه با کمک های فنی بخصوص به کشورهای در حال توسعه و تغییر نام آن به سازمان بین المللی دریانوردی (آیمو) و در اصلاحیه 1993 افزایش اعضای شورای آیمو از 32 به 40 کشور و ایجاد کمیته تسهیل می باشد. در حقیقت این سازمان بین المللی جزو یکی از آژانسهای تخصصی سازمان ملل متحد می باشد که بدواً ایجاد کنوانسیون را در سازمان ملل مورد تصویب قرار داده و سپس به کنفرانس بین المللی ژنو سال 1948 واگذار شده است. این اولین ارگان بین المللی بود که صرفاً اختصاص به مسائل دریایی داشت.