سازمان بین المللی دریانوردی، سازمان های بین المللی

دانلود پایان نامه

قدرت متحد دریایی هرگز وارد مسائل فنی دریانوردی نشد و همانند یک مرجع تولید مقررات دریایی عمل نکرد. مهم ترین اقدام این سازمان که با هدف استفاده حداکثری و هماهنگ از منافع کشتیرانی دولت های عضو جهت پشتیبانی از جنگ تاسیس گردید، پیشنهاد و توصیه تاسیس یک شورای مشورتی موقتی بود؛ شورایی که بعدها سازمان ملل متحد را در پروژه تهیه پیش نویس کنوانسیون خلق سازمان بین المللی دریانوردی یاری رساند و حتی پیش نویس اولیه آن را به درخواست سازمان ملل متحد تهیه و ارئه نمود.
شورای متحد مشورتی دریایی
روز بعد از انحلال قدرت متحد دریایی و به موجب موافقت نامه ی امضا شده از سوی دولت های عضو “شورای متحد مشورتی دریایی” در تاریخ سوم ماه مارس سال 1946 میلادی پا به عرصه وجود گذاشت. این شورا با سازمان ملل متحد همکاری نزدیکی در تهیه پیش نویس کنوانسیون ایجاد سازمان بین المللی دریانوردی داشت که در گفتار بعد به صورت مبسوط مورد مطالعه قرار خواهد گرفت. این شورا به موجب نشستی که از تاریخ بیست و چهارم الی سی ام ماه اکتبر سال 1946 میلادی در شهر واشنگتن دی سی ایالات متحده امریکا برگزار شد، توافق نمود از فردای روز سی ام ماه اکتبر به کار خود پایان دهد. در همین نشست دو تصمیم مهم از سوی شورا اتخاذ شد. تصمیم اول عبارت بود از تهیه پیش نویس یک کنوانسیون برای تشکیل یک سازمان بین المللی مشورتی دریایی و ارائه آن به دبیر کل سازمان ملل متحد و تصمیم دوم عبارت بود از تهیه موافقت نامه ای راجع به تشکیل یک گ شورای مشورتی دریایی موقت” به جای شورای متحد مشورتی دریایی. در این نشست به دولت های عضو شورای اخیر الذکر توصیه شد، در اولین فرصت ممکن مراتب پذیرش موافقت نامه ی مورد نظر را به دولت انگلیش اعلام دارند.
شورای مشورتی دریایی موقت
موافقت نامه ایجاد شورای مشورتی دریایی موقتی با امضا دوازده دولت در تاریخ بیست و سوم ماه آوریل سال 1947میلادی به اجرا درآمد و اولین نشست شورا نیز از تاریخ شانزدهم الی بیستم ماه می همان سال به دعوت دولت فرانسه برگزار شد. طبق ماده دوم موافقت نامه، سه وظیفه مشورتی برای شورا ترسیم شد که عبارت بودند از:
ارائه توصیه در زمینه های همکاری میان دولت ها در حوزه مقررات مربوط به کشتیرانی و پذیرش استانداردهای ایمنی دریانوردی و بهره وری کشتیرانی و برطرف سازی هرگونه اقدام تبعیض آمیز نسبت به کشتی های فعال در تجارت بین المللی
اراده توصیه در خصوص موضوع های درخواستی از سوی هریک از ارگان های سازمان ملل متحد و یا سایر آزانس های تخصصی دولتی
ارائه مشاوره و راهنمایی در خصوص موضوع های مربوط به تهیه اساسنامه یک سازمان دایم بین الدولی دریایی
طرح موضوع تشکیل یک مرجع بین الدولی دریانوردی در سازمان ملل متحد
هنگامی که برای اولین بار پیشنهاد تاسیس سازمانی تخصصی در سازمان ملل متحد که به امور دریایی بپردازد مطرح گردید. هدف اصلی تشکیل ابزاری بین المللی به منظور افزایش ایمنی در دریا بود.
از آنجائیکه کشتیرانی، صنعتی است با ماهیت بین المللی، مدتها بود که همگان دریافته بودند اقدام به منظور افزایش ایمنی عملیات دریایی در صورتی که در سطح بین المللی انجام گیرد مؤثر خواهد بود تا اینکه توسط کشورهای مختلف تک تک و به صورت یکجانبه و بدون هماهنگی با سایر کشورها صورت پذیرد. اگرچه متن تعدادی موافقتنامه بین المللی تصویب گردیده بود ولی کشورهای بسیاری بر این عقیده بودند که نیاز به وجود ارگانی دائمی است که بتواند سایر اقدامات را هماهنگ و بر آنها اضافه نماید.
درسال 1945 میلادی نمایندگان پنجاه کشور جهان در شهر سانفرانسیسکو آمریکا گردهم آمدند تااقدام به تهیه ” منشور سازمان ملل متحد” نمایند. پس از برگزاری جلسات مفصل و بحث و تبادل نظرهای فراوان، این کشورها توانستند منشور مورد نظر را در تاریخ بیست و ششم ماه ژوئن سال 1945 میلادی به تصویب رسانند و سنگ بنای فصل جدیدی از روابط بین المللی را پی ریزی کنند. منشور سازمان ملل متحد در تاریخ بیست و چهارم ماه اکتبر همان سال به مرحله اجرا درآمد و از این تاریخ سازمان مذکور پا به عرصه وجود نهاد. جمهوری اسلامی ایران نیز در زمره پنجاه کشور و در واقع از موسسین این نهاد مهم بین المللی محسوب می شود. علاوه بر سازمان ملل متحد، سازمان های بین المللی دیگری چه در قبل و چه در بعد از آن پا به عرصه وجود گذاشتند. تعدادی از این سازمان ها با انعقاد توافق نامه با سازمان ملل متحد، عنوان سازمان های تخصصی و یا وابسته را با خود گرفتند. این سازمان ها و به طور عمده از طریق ” شورای اقتصادی و اجتماعی سازمان ملل متحد” با سازمان ملل متحد ارتباط برقرار می کنند. مبنای قانونی تنظیم چنین توافق ها که منجر به اعطای عنوان سازمان تخصصیسازمان ملل متحد می شود، ماده 57 و 63 منشور این سازمان می باشد. تعدادی از سازمان های بین المللی نظیر “سازمان بین المللی کار” و سازمان بین المللی هواپیمایی کشوری” که قبل از تشکیل سازمان ملل متحد تاسیس شده بودند، از همین طریق به صورت یکی از سازمان های تخصصی این سازمان درآمدند. آخرین سازمانی که ده روز قبل از تاسیس سازمان ملل متحد پا به عرصه وجود گذاشت، ” سازمان بین المللی غذا و کشاورزی” بود. این سازمان بعدها به “سازمان غذا و کشاورزی ملل متحد” تغییر نام داد. اولین سازمان تخصصی که پس از تاسیس سازمان ملل متحد ایجاد گردید، “سازمان تربیتی، علمی و فرهنگی ملل متحد” موسوم به یونسکو است. اساس نامه این سازمان در تاریخ شانزدهم ماه نوامبر سال 1945 میلادی به تصویب رسید و در تاریخ ششم ماه نوامبر سال 1946میلادی به اجرا در آمد. در حال حاضر نوزده سازمان بین المللی وجود دارند که به عنوان سازمان های تخصصی سازمان ملل متحد فعالیت می نمایند.
سازمان های بین المللی دیگری نیز هستند که اگر چه ممکن است دارای روابط و تعاملاتی با سازمان ملل متحد باشند، اما به عنوان سازمان تخصصی آن در مفهوم حقوقی محسوب نمی شوند. به عنوان نمونه می توان از “سازمان بین المللی قهوه” و “سازمان بین المللی شکر” نام برد. این دو سازمان به ترتیب در سال 1963 و 1968 میلادی تاسیس گردیدند. مقر این دو سازمان در شهر لندن است.
یکی از موضوع های مهمی که در همان سال اول شروع به کار سازمان ملل متحد مورد توجه و در دستور کار آن قرار گرفت، تاسیس یک نهاد بین المللی در زمینه ی دریانوردی بود.این مساله یرای اولین بار به طور رسمی در نخستین نشست شورای اقتصادی و اجتماعی سازمان ملل متحد که از اواخر ماه ژانویه الی اواسط ماه فوریه سال 1946 میلادی در لندن برگزار شد،مطرح گردید.در این اجلاس شورا با صدور قطعنامه ای به تاریخ شانزدهم ماه فوریه اقدام به تشکیل یک ” کمیسیون موقت حمل و نقل و ارتباطات ” نمود.ایم کمیسیون ماموریت یافت تا در خصوص ایجاد ” نمایندگی های بین الدولی ” و هم چنین مسائل و مشکلات اساسی موجود در حوزه حمل و نقل و ارتباطات مطالعه و توصیه های خود را به شورا ارائه نماید.
کمیسیون مورد نظر بلافاصله اولین نشست خود را در اواخر ماه آوریل و اوایل ماه می سال 1946 میلادی در شهر نیویورک ایالات متحده امریکا برگزار نمود. در این اجلاس کمیسیون وضعیت سازمان های بین المللی و مقررات موجود در زمینه کشتیرانی را مورد ملاحظه و مطالعه قرار داد و نتیجه کار خود را ارائه کرد. شورای اقتصادی و اجتماعی سازمان ملل متحد دومین نشست خود را در ماه ژوئن سال 1946 میلادی برگزار نمود. در این نشست شورا کمیسیون حمل و نقل و ارتباطات را از حالت موقتی به دایم تغییر وضعیت داد و پیشنهاد اولیه کمیته مبنی بر لزوم تاسیس یک سازمان بین الدولی در حوزه کشتیرانی را نیز مورد توجه و لحاظ قرار داد. شورا از کمیسیون خواست تا با ادامه کار مطالعه و بررسی فعالیت های حوزه دریانوردی، توصیه های مشخص خود را در خصوص تشکیل ارگانی جهت ساماندهی این فعالیت ها به شورا ارائه نماید. کمیسیون دایم اولین نشست خود را در ماه فوریه سال 1947 میلادی برگزار کرد. در این نشست کمیسیون به شورا توصیه نمود، سازمان ملل متحد تاسیس یک سازمان بین الدولی در حوزه کشتیرانی را مورد حمایت و در دستور کار خود قرار دهد. آن دسته از وظایف اصلی را که کمیسیون برای این سازمان پیشنهاد نمود شامل این موارد می شد: تبادل اطلاعات، نیاز سنجی کنوانسیون ها و موافقت نامه های موجود برای بازنگری و یا نیاز به خلق مقررات جدید و هم چنین برقراری ارتباط با سایر سازمان ها در حوزه ارتباطات.
از سوی دیگر و به دنبال توصیه کمیته موقت حمل و نقل ارتباطات، دبیر کل سازمان ملل متحد با ارسال نامه ای به “شورای متحد مشورتی دریایی” در ماه ژوئن سال 1946 میلادی از این شورا درخواست نمود تا نقطه نظرات مشورتی خود را در خصوص تشکیل یک سازمان بین الدولی کشتیرانی ارئه نماید. در سومین نشست شورا که از تاریخ بیست و چهارم الی سی ام ماه اکتبر سال 1946 میلادی در شهر واشنگتن ایالات متحده امریکا برگزار شد. پیش نویس کنوانسیون سازمان مشورت بین الدولی دریانوردی که به ” درافت واشنگتن” معروف شد، تهیه و تقدیم دبیر کل سازمان ملل متحد گردید. متعاقب آن، شورای اقتصادی و اجتماعی سازمان ملل متحد از تاریخ بیست و هشتم ماه فوریه لغایت بیست و نهم ماه مارس سال 1947 میلادی چهارمین نشست خود را برگزار نمود. یکی از دستور کارهای مهم این شورا بررسی پیشنهاد شورای متحد مشورتی دریایی بود که در نهایت متجر به تصویب قطعنامه معروف شماره سی و پنجم راجع به حمل و نقل و ارتباطات در تاریخ بیست و هشتم ماه مارس شد.در بخشی از این قطعنامه شورا از دبیر کل سازمان ملل متحد درخواست نمود، کنفرانسی را به منظور ایجاد یک سازمان دریانوردی بین الدولی برگزار نماید. در این قطعنامه پیش نویس کنوانسیون تهیه شده توسط شورای متحد مشورتی دریایی به عنوان پایه بحث و تبادل نظر و تصمیم گیری در کنفرانس تعیین گردید. اندکی بعد در تاریخ دهم ماه آوریل سال 1947 میلادی دبیر کل سازمان ملل متحد با ارسال پیش نویس کنوانسیون تهیه شده برای دولت های عضو، از آن ها دعوت نمود تا دیدگاه ها و نظرات اصلاحی خود را در خصوص مفاد پیش نویس و به صورت مکتوب به دبیرخانه سازمان ارسال دارند. نظرات دریافتی نیز از سوی دبیر کل برای سایرین ارسال شد.
بند دوم- برگزاری کنفرانس ژنو در سال 1948 میلادی و تصویب کنوانسیونی راجع به تاسیس یک سازمان بین المللی دریانوردی
با برنامه ریزی به عمل امده از سوی شورای اقتصادی و اجتماعی سازمان ملل متحد، کنفرانس دریایی ملل متحد از تاریخ نوزدهم ماه فوریه سال 1948 میلدی به مدت هده روز در شهر ژنو کشور سوئیس برگزار گردید. در این کنفرانس هیات های نمایندگی سی و دوکشور حضور یافتند. نمایندگان چهار کشور از جمله جمهوری اسلامی ایران به همراه پنج سازمان بین الدولی و چهار سازمان غیر دولتی به عنوان ناظر در این کنفرانس شرکت نمودند. پس از بررسی تفصیلیمفاد پیش نویس کنوانسیون، سرانجام توانست در ششم ماه مارس متن آن را با عنوان “کنوانسیون سازمان مشورتی دریانوردی بین الدولی” به تصویب رساند و آن را برای امضا و پذیرش دولت ها باز گذارد. علاوه بر متن کنوانسیون سه قطعنامه را با عناوین ذیل به تصویب رساند:
قطعنامه راجع به تاسیس کمیته آماده سازی سازمان مشورتی دریانوردی بین الدولی