فرصت های سرمایه گذاری، استانداردهای حسابداری

دانلود پایان نامه

2-2-1 اندازه گیری شفافیت
پیچیدگی مفهوم شفافیت منجر شده است که اندازه گیری آن بسیار مشکل باشد. از نظر مفهومی مقدار کمی شفافیت را می توان با دقت اطلاعات دریافت شده که خود تابعی از مربوط بودن اطلاعات است و کیفیت اطلاعات سنجید. تلاش هایی که اخیراً برای اندازه گیری شفافیت انجام شده است از معیارهایی مانند فساد، بحران مالی یا هموار سازی سود استفاده کرده است. با وجود این نمی توان این عوامل را کاملاً به عدم شفافیت نسبت داد. بوش من، پیوتروسکی و اسمیت(2001)چارچوبی برای مفهومی کردن و اندازه گیری شفافیت شرکت ها تدوین کرده اند که طبق آن شفافیت شرکت ها سه عنصر اصلی دارد(1): گزارشگری مالی(اختیاری و اجباری ) (2)انتشار اطلاعات از طریق رسانه ها و اینترنت ؛ (3)کسب اطلاعات محرمانه و ارسال آن از طریق تحلیلگران مالی،سرمایه گذاران نهادی و افراد داخل شرکت. همچنین در پژوهش های متعددی که در زمینه اندازه گیری عناصر مختلف شفافیت انجام شده است، از معیارهای زیر استفاده شده است: در ارتباط با مورد اول از معیارهایی مانند میزان افشای اطلاعات از طریق پانوشت در صورت های مالی، افشای اطلاعات در مورد حاکمیت شرکتی، افشای هویت سهامداران عمده و مدیران، بموقع بودن گزارشات مالی (بوش من و هم پژوهان؛ 2003)، تعداد اقلام خاص حسابداری که درگزارشات میان دوره ای افشاء شده است، میزان افشاء اهم رویه های حسابداری و تعداد گزارشات میان دوره ای (مرکز بین المللی تحلیل مالی و پژوهش،1995)استفاده شده است. از دلایل گنجاندن “ابزارهای انتشار اطلاعات” به عنوان یکی از عناصر شفافیت، توجه به ویژگی ” در دسترس بودن اطلاعات” در تعریف شفافیت است. فقدان ابزارهای مناسب برای انتقال اطلاعات جریان گزارشدهی مالی توسط شرکت ها را با مشکل مواجه می کند، بدین معنا که اطلاعات در دسترس افراد ذی نفع و ذی علاقه قرار نمی گیرد و تصمیمات آگاهانه وبهینه اتخاذ نخواهد شد. برای اندازه گیری “ابزارهای انتشار اطلاعات” از میزان نفوذ رسانه های مختلف مانند تعداد روزنامه های منتشره و شمار کانال های تلویزیونی به طور سرانه (شاخص های توسعه جهانی2000) و یا مالکیت رسانه ها خصوصی یا دولتی (دی جانکو و هم پژوهان؛ 2001) استفاده شده است .ارتباط بین افشای اطلاعات برای عموم و پردازش اطلاعات محرمانه و فرآیند جمع آوری اطلاعات توسط سرمایه گذاران در حکم معیارهایی مهم برای تخصیص اطلاعات در اقتصاد هستند. (ورچیا؛1982) شرکت ها عمدتاً به سه طریق اطلاعات محرمانه را به بازار ارائه می دهند. متداول ترین روش ارایه اطلاعات از طریق تحلیلگران مالی است که با بررسی گزارشات مالی شرکت ها، مصاحبه با مدیران یا تامین کنندگان عمده شرکت ها و … اطلاعات را تحلیل و به بازار ارائه می دهند. بنابراین برای مورد آخر از معیارهای قابل استفاده جهت اندازه گیری شفافیت می توان گزارشگری مستقیم اطلاعات محرمانه توسط شرکت ها و تعداد تحلیلگرانی را نام برد که فعالیت شرکت خاصی را دنبال می کنند(چانگ و هم پژوهان؛ 2000) سوی دیگر سرمایه گذاران نهادی نیز اطلاعات را جمع آوری و پردازش کرده و بر مبنای آن مبادله می کنند. این عده اطلاعات خود را به صورت عمومی در اختیار بازار قرار نمی دهند ولی با تصمیمات خود بازار را آگاه می کنند. بنابراین نفوذ سرمایه گذاران نهادی (بک و هم پژوهان1999) در بازار معیار دیگری برای اندازه گیری شفافیت است . از سوی دیگر وجود قوانین و الزامات مبادلات بر مبنای اطلاعات محرمانه (بهاتا چایا و دوک؛ 2000 )(به عنوان معیاری دیگر) می تواند مانعی در برابر شرکت ها یا افرادی باشد که به اطلاعات محرمانه دسترسی دارند و هر میزان این قوانین سخت گیرانه تر باشند امکان سود جویی این شرکت ها یا افراد کمتر می شود و با الزام به افشای این اطلاعات بازار از شفافیت بیشتری برخوردار می گردد.(تجویدی، 1387)
2-2-2 مدل شفافیت دی پیازا و ایکالوس
دی پیازا و ایکالوس(2002) مدل جدیدی برای شفافیت شرکت ارائه کردند؛ مدل سه سطحی شفافیت نگرشی جدید از آینده گزارش دهی شرکت است. سطوح سه گانه این مدل عبارتنداز:
سطح اول : یک مجموعه از اصول حسابداری پذیرفته شده عمومی جهانی
سطح دوم : استانداردهای مخصوص صنعت برای ارزیابی و گزارش عملکرد که توسط خود صنایع وضع می شود.
سطح سوم : اطلاعات مخصوص شرکت شامل استراتژی، برنامه ها، روش های مدیریت مخاطره، سیاست های پرداخت، شاخص های عملکرد خاص شرکت، مبانی حقوق شرکت
برای اینکه بازارهای سرمایه به طور کارآمد و موثر عمل کنند،رنجیره عرصه گزارش دهی شرکت مدیران اجرائی شرکت ها، هئیت مدیره، توزیع کنندگان اطلاعات، شرکت های حسابرسی مستقل، تحلیلگران،استانداردگذاران وتنظیم کنندگان بازار به همراه تکنولوژی های عرصه و به کارگیری اطلاعات باید مطمئن و قابل اعتماد باشند. برای بازگرداندن اعتماد عمومی کلیه شرکاء این زنجیره باید به روح شفافیت ایمان داشته باشند و آن را تمرین کنند. ترویج فرهنگ مسئولیت پذیری و اصالت اعضاء زنجیره نیز اهمیت اساسی دارد.
مدیران اجرائی و هیئت مدیره مسئول تهیه و صحت اطلاعات منتشره شرکت هستند.حسابلرسان مستقل به اظهار نظر مستقل حسابرسی در مورد اکثر بیانیه های مالی منتشره شرکت ها می پردازند.
در مدل سه سطحی حرفه حسابرسی باید در مورد اطلاعات منتشره هر سه سطح اطمینان حاصل کند.توزیع کنندگان اطلاعات کسانی هستند که اطلاعات و داده های گزارش شده را جمع آوری و ادغام کرده تا مورد استفاده دیگران قرار بگیرد این گروه هم چنین شامل رسانه های خبری، سایت های اینترنتی و دیگر رسانه های جمعی است که به اطلاعات شرکت ها مرتبط می شوند. تحلیلگران افرادی هستند که از اطلاعات گزارش شده شرکت هادر ترکیب با دیگر اطلاعات وتحقیقات به منظور ارزیابی عملکرد و آینده شرکت استفاده می کنند و به سرمایه گذاران حقیقی و حقوقی توصیه های خرید و معامله سهام ارائه می کنند. سرمایه گذاران و سهامداران به کارگیرندگان نهایی اطلاعات منتشره شرکت ها هستند. سهامدارن شرکت، سرمایه گذاران حرفه ای، کارمندان دولت، شرکای تجاری، فروشندگان و تهیه کنندگان در این گروه جای می گیرند.هم چنین شامل اعضاء جامعهها گروه های اجتماعی و دیگر سازمان های غیر دولتی است که ممکن است در عملکرد یک شرکت مبالغی سرمایه گذاری کرده باشند.”استاندارگذاران” به سازمان هایی اشاره دارد که استانداردهای حسابداری و حسابرسی وضع می کنند و نیز شامل دیگر سازمان ها، انجمن های حرفه ای، گروه های صنعتی- تجاری است که ممکن است در وضع استانداردها یا تعریف شاخص های عملکرد شرکت نقشی داشته باشند.
تنظیم گران بازار شامل آژانس های دولتی ، اتحادیه ها و شرکت های منطقه ای، گروه های گروه های فراملیتی و حتی بورس هائی است که قوانین مربوط به گزارش دهی شرکت را وضع و اجراء می کنند و همچنین گروه های قانونگذاری. تکنولوژی های توانمندکننده اشاره دارد به تکنولوژی های اینترنت، زبان گزارش دهی تجاری گسترده، که توزیع و به کارگیری گسترده اطلاعات گزارش شده را برای افراد داخل و خارج از شرکت میسر می سازد و نیز سخت افزار و نرم افزار توسعه یافته توسط شرکت های تکنولوژی به منظورجمع آوری و تجزیه و تحلیل اطلاعات.
2-2-3 مدل شفافیت بوشمن، پیوتروسکی و اسمیت
بوشمن و همکاران(۲۰۰۱ ) شفافیت را چنین تعریف می کنند ”شفافیت عبارت است از وجود اطلاعات در مورد عملکرد دوره ای، وضعیت مالی، فرصت های سرمایه گذاری، ساختار حقوقی و مخاطره و ارزش شرکت ها در اقتصاد”.
در مدل آنها، سیستم های اطلاعاتی که به شفافیت شرکت کمک می کنند به سه طبقه تقسیم می شوند؛ گزارش دهی شرکت ، کسب اطلاعات محرمانه، و اشاعه اطلاعات.
اولین طبقه یعنی گزارش دهی شرکت شامل افشا دوره ای به صورت اجباری یا اختیاری است. این اطلاعات به عنوان مثال شامل اطلاعات مالی حسابرسی شده شرح محصولات و بازارها، افشا حقوق مدیران و سرپرستان و دیگر اطلاعات خاص شرکت است که به ارزیابی وضعیت مالی شرکت، عملکرد آن فرصت های سرمایه گذاری، ساختارهای حقوقی، و مخاطره و ارزش شرکت کمک می کند.
برای کیفیت گزارش دهی شرکت چهار جنبه در نظر گرفته می شود:
۱( عمق افشاگری
2) اصول حسابداری به کار رفته
3) زمان افشا