فرصت های سرمایه گذاری، تأمین مالی کوتاه مدت

دانلود پایان نامه

معادله 2-1)
Yit : درآمد فروش محاسبه شده شرکت i در زمان t بوده است
wit : از مجموع متغیرهای ورودی( COGS و SGA ) شرکت i در زمان t بوده است.
COGS : عبارت است از هزینه های نیروی کار و مواد اولیه که برای تولید کالا یا خدمات صرف می شود.
SGA: هزینه های مربوط به تبلیغات و فروش و توزیع می باشد.
Qit : از مجموع متغیرهای کنترل( TA و FA ) شرکت i در زمان t بوده است.
TA : کل دارایی شرکت ها ست
FA : دارایی های ثابت شرکت ها ست
فرصت های سرمایه گذاری(INVOPPit) :
فرصت های سرمایه گذاری شرکت که از طریق نسبت ارزش بازار سهام به ارزش دفتری دارایی ها منهای ارزش دفتری کل بدهی ها محاسبه می شود.
سرمایه‌گذاری دامنه وسیعی از فعالیتها را در بر می‌گیرد و شامل سرمایه‌گذاری در دارایی‌های مالی قابل دادوستد و غیرقابل دادوستد است. در مطالب حاضر، منظور از “سرمایه‌گذاری” سرمایه‌گذاری در دارایی‌های مالی به خصوص اوراق بهادار قابل دادوستدی است که توسط دولتها یا شرکتها منتشر می‌شود. اوراق بهادار قابل دادوستد دارایی‌های مالی‌ای هستند که به آسانی و با حداقل هزینه در بازارهای مالی انسجام‌یافته قابل خرید و فروش هستند. سرمایه‌گذاری روشی برای حفظ ارزش پول و کسب عایدی می‌باشد. به هر حال، دو ویژگی اصلی سرمایه‌گذاری؛ زمان و ریسک است. از دست دادن منافع در حال حاضر قطعی و مبلغ آن معین است. اما، پاداش سرمایه‌گذاری مربوط به آینده است و مبلغ آن اغلب نامشخص است.
در واقع سرمایه‌گذاری خرید اقلام دارایی و یا‌ ‌‌‌اوراق بهاداری است که با گذشت زمان منجر به ایجاد درآمد و افزایش ارزش برای سرمایه‌گذار خواهد شد. از این رو، هنگامی که فرد یک ورقه بهادار را خریداری می‌کند، سرمایه‌گذاری صورت پذیرفته ‌است، اما خرید یک خانه به قصد سکونت سرمایه‌گذاری محسوب نمی‌شود. چرا که خانه‌ای که در آن زندگی می‌کنیم، بازده معینی در طی زمان برای ما به وجود نمی‌آورد، اما خرید ورقه‌ بهادار به‌طور بالقوه دارای بازده است. هر فردی که در بازارهای مالی سرمایه‌گذاری می‌کند دارای هدف مشخصی است. او برای بدست‌آوردن سود و کسب منافع بیشتر در این بازار گام می‌نهد. در حقیقت شخص سرمایه‌گذار به امید بدست‌آوردن ارزشی در زمان آینده از ارزش‌های کنونی چشم‌پوشی می‌نماید. اگر عوامل ترغیب‌کننده برای سرمایه‌گذاری وجود نداشته باشد، افراد به‌طور معمول مصرف کنونی را به مصرف آینده ترجیح می‌دهند. بنابراین فرد سرمایه‌گذار باید از سرمایه‌گذاری کنونی خود انتظار بدست‌آوردن بازده مثبت داشته باشد و بهره‌مندی از ثروت و فرصت‌های مصرف در آینده ترغیب‌کننده وی خواهد بود.
تامین مالی از طریق بدهی(LEV):
بدهی مالی شرکت i در زمان t بوده که برابر است با نسبت کل بدهی طولانی مدت به دارایی های کل.
یکی از تصمیماتی که مدیران واحد اقتصادی به منظور حداکثر ساختن ثروت سهامداران اتخاذ می نمایند، تصمیمات مربوط به تأمین مالی است . این نوع تصمیم گیری ها مربوط به ساختار سرمایه و همچنین، تعیین و انتخاب بهترین شیوه تأمین مالی و ترکیب آن است. در نتیجه، یک مدیر مالی می تواند از طریق ایجاد تغییر در مواردی مانند سود هر سهم، خط مشی تقسیم سود، زمان بندی مدت و ریسک سود آوری و انتخاب شیوه تأمین مالی بر ثروت سهامداران اثر بگذارد. منابع مالی هر واحد اقتصادی از منابع داخلی و خارجی تشکیل شده، منابع داخلی شامل جریانهای نقدی حاصل از عملیات، وجوه حاصل از فروش دارایی ها و منابع خارجی شامل استقراض از بازارهای مالی و انتشار سهام است . معمولا روش های تأمین مالی در دو گروه تأمین مالی کوتاه مدت و بلند مدت مطالعه میشود. امروزه مسأله تأمین مالی ، یکی از مسائلی مهمی است که هر شرکتی به نحوی با آن روبه روست . تصمیم های تأمین مالی و سرمایه گذاری در شرکت ها، تصمیم هایی هستند که هر دو با آینده نگری اتخاذ می شوند. در تصمیم های تأمین مالی، شرکت وجوه مورد نظر را در حال حاضر به کار می گیرد تا در آینده بتواند به تعهدات خود در قبال تأمین کنندگان منابع مالی عمل کند. در تصمیم های سرمایه گذاری، شرکت از بعضی از مزایای فعلی به امید تحصیل مزایای بیشتر در آینده چشم پوشی می کند. سرمایه گذاری در ماشین آلات و تجهیزات میتواند مصداق آینده نگری در کسب سود و بازده سرمایه گذاری باشد. چرخه تولید و توسعه و پیشرفت شرکتهای سهامی به وسیله منابع مالی مناسب به حرکت درمی آید . برای اجرا و تکمیل پروژه های صنعتی و اجرایی منابع مالی لازم است منابع سرمایه مناسب تهیه و تدارک دیده شود و همین امر باعث اهمیت مقوله روش تأمین مالی میشود . ازجمله مهمترین روش تأمین مالی در میان شرکتهای سهامی فعال در بورس اوراق بهادار، وام های بلندمدت بانکی و انتشارسهام عادی است. با توجه به اینکه برای تأمین مالی شرکتها، هر دو منبع مذکور استفاده می شود و از طرفی، واکنش بازار سهام نسبت به درج هر نوع اطلاعات اساسی در نماد تغییرات قیمت و بازده متجلی میشود، لذا منابعی که شرکت ها برای تأمین سرمایه استفاده میکنند، حائزاهمیت بسیار است . در این میان، با توجه به ادبیات موضوع، عوامل متعددی ممکن است برتأمین مالی شرکت ها تأثیر بگذارند؛ لذا با توجه منابع تأمین مالی، شرکت ها دارای بازده و ریسک متفاوتی در عرصه بازارهای تأمین سرمایه هستند. بنابراین، تصمیمات مربوط به ساختار سرمایه نقش مؤثری در کارایی و اعتبار شرکت ها نزد مؤسسات تأمین سرمایه خواهد داشت. (شیخ و همکاران، 1392) مدیران باید تصمیم بگیرند وجوه مورد نیاز خود را چگونه تأمین کنند و منابع مالی در دسترس را چگونه مصرف کنند.
انواع منابع تأمین مالی در کشور به دو دسته ی منابع مالی بدون هزینه و منابع مالی با هزینه تقسیم بندی میشود. منابع مالی بدون هزینه شامل پیش دریافت از مشتریان، بستانکاران تجاری، سود سهام پرداختنی و هزینه های پرداختنی است. منابع مالی با هزینه به دو دسته ی منابع داخلی (سود انباشته) و منابع خارجی (تسهیلات کوتاه مدت و بلندمدت و انتشار سهام جدید) تقسیم میشود. پیشرفت در صنعت هر کشور و رشد تولیدات، مستلزم برنامه های سرمایه گذاری کوتاه مدت، میان مدت و بلندمدت است و از طریق آن پشتوانه ی عظیمی در اقتصاد هر کشور به دست میآید. منابع این سرمایه گذاری ها از طریق سود انباشته، فروش سهام جدید، تسهیلات بانکی یا به وسیله ی ترکیبی از این منابع قابل تأمین است. یکی از اهداف مهم مدیریت مالی حداکثر نمودن ثروت سهامداران است. به این منظور، هدف مدیران مالی یافتن راه های تامین منابع مالی برای رسیدن به این هدف است. (ابرزی و همکاران، 1386)
دارایی های مشهود: TASSET it :
دارایی های مشهود که از طریق نسبت کل دارایی های ثابت به دارایی های کل محاسبه می شود.
بر طبق بند 5 استاندارد حسابداری شماره 11 ایران تعریف دارایی های مشهود به قرار زیر است: (اسکندری،1387)
الف)به منظور استفاده در تولید یا عرضه کالاها یا خدمات،اجاره به دیگران یا برای مقاصد اداری توسط واحد تجاری نگهداری می شود و
ب)انتظار می رود بیش از یک دوره مالی مورد استفاده قرار گیرد.
این گونه دارایی ها،منابعی هستندکه شرکت برای انجام فعالیت روزمره به آنها نیاز دارد.مانندزمین،ساختمان اداری،کارخانه،انبار ماشین آلات و وسایط نقلیه.این دارایی ها معمولا بخش عمده ای از کل دارایی های شرکت را تشکیل می دهند.