نقش و وظایف ماموران دیپلماتیک، شرایط برقراری روابط دیپلماتیک

دانلود پایان نامه

امروزه جامعه ملل متحد یعنی سازمانهای ملل متحد و آژانس های وابسته به آن یک کنفرانس دیپلماتیک جهانی را تشکیل می دهند که دائم در حال برگزاری جلسه می باشند در واقع تعداد نهادهای بین المللی معین نهادهای چندجانبه و تکرار کنفرانس ها به حدی رسیده است که گاها مشکل است بتوان به یاد آورد که زمانی نه چندان دور دیپلماسی کاملا مبتنی بر روابط دو جانبه هدایت می شد با این وصف رشد بسیار عظیم دیپلماسی چند جانبه بیانگر اهمیت تحولاتی در دنیای نوین می باشد. در جهان معاصر و نوین که اکثرا روابط ماهیت فنی دارد هنوزهم دیپلماسی دو جانبه محور فعالیت های دیپلماتیک محسوب می شود و همچنان از طریق کانالهای وزارت امورخانه و نمایندگان دیپلماتیک هدایت می شود.
بند سوم: برقراری روابط دیپلماتیک
برقراری روابط دیپلماتیک بر پایه عادت و رسم ساده ای استوار است و امروزه هنوز هم هیچ گونه الزام حقوقی برای کشورها دراین مورد وجودندارد. بدیهی است این امر ناشی از اصل حاکمیت و استقلال هر کشور است، زیرا هیچ قاعده حقوقی نمی تواند کشوری را به برقراری روابط دیپلماتیک با کشورهای دیگر و تاسیس نمایندگی در آن کشورها مجبور نماید، اما برقراری روابط دیپلماتیک شرایطی دارد که در زیر به شرح آنها پرداخته می شود.
بند چهارم: شرایط برقراری روابط دیپلماتیک
دو دولت زمانی می توانند باهم روابط دیپلماتیک برقرار کنند که باهم در آن توافق کرده باشند. لذا می توان شرایط برقراری روابط دیپلماتیک را به این ترتیب خلاصه کرد.
1- دو طرف رابطه به معنای حقوق بین الملل دولت باشند.
2- دو طرف رابطه موجودیت رسمی و هویت یکدیگر را شناخته باشند.
3- برای برقراری چنین رابطه توافق کرده باشند.
بنابراین نتیجه گرفته می شود که واحدهای سیاسی و ملی که صفت دولت بر آنها اطلاق نشود نمی توانند طرف رابطه دیپلماتیک باشند.
گفتار سوم: حقوق دیپلماتیک
حقوق دیپلماتیک به عنوان یکی از شاخه ها یا شعبات حقوق بین الملل دارای سابقه تاریخی کهنی است. زیرا روابط دیپلماتیک به صورت سنتی به دوران باستان باز میگردد.امروزه طبق حقوق دیپلماتیک، اولین مرحله اجرای این حقوق، برقراری روابط دیپلماتیک است .پس از آن موضوع، انواع ماموریت دیپلماتیک مطرح می شود؛ یعنی اینکه ماموریت حالت دایمی دارد یا موقتی. بعد از مشخص شدن نوع ماموریت، مساله نقش و وظایف ماموران دیپلماتیک پیش می آید. سپس این پرسش اساسی توجه ما را به خود جلب می کند: ماموران دیپلماتیک در برابر وظایفی که بر عهده دارند، از چه مصونیتها و مزایایی برخوردارند؟ آنگاه در پایان علل خاتمه ماموریت دیپلماتیک مطرح می گردد.
بنابراین اجرای حقوق دیپلماتیک با برقراری روابط دیپلماتیک آغاز می شود و با خاتمه ماموریت دیپلماتیک پایان می پذیرد.
بند اول: تاریخ مختصر حقوق دیپلماتیک
تا سال 1815 کلیه قواعد حقوقی قابل اجرا در روابط دیپلماتیک، ریشه عرفی داشت. در این سال پادشاهان اروپایی در کنگره وین تصمیم گرفتند تا حقوق مدون و نوشته ای جایگزین حقوق عرفی نمایند، اما آنان در 21 نوامبر 1818 تنها موفق شدند که سندی در مورد سلسله مراتب ماموران دیپلماتیک (دیپلماتها)، معروف به مقررات وین تدوین کنند. مقررات وین با پروتکل «اکس لاشاپل» کامل گردید. در 20 فوریه 1928، کشورهای امریکایی عضو اتحادیه پان امریکن (سلف سازمان کشورهای امریکایی) معاهده ای در مورد روابط دیپلماتیک در هاوانا تهیه و تصویب کردند، هرچند دامنه اجرای آن محدود بود.
پس از جنگ جهانی دوم، سازمان ملل متحد، کمیسیون حقوق بین الملل را مامور تهیه و تنظیم معاهده ای عام و جهانی درخصوص روابط دیپلماتیک نمود. این کمیسیون کار نگارش قطعی را در سال 1958 تمام کرد و طرح آماده تصویب گردید. در دسامبر 1959، مجمع عمومی طی قطعنامه ای از اعضا دعوت نمود تا در بهار سال 1961 درکنفرانسی که به همین منظور در وین تشکیل می گردد، گردهم آیند.
کنفرانس در مورد مقرر تشکیل شد و به اتفاق آرا طرح پیشنهادی کمیسیون حقوق بین الملل را تصویب نمود و از 18 آوریل 1961، عهدنامه برای امضای کشورهای شرکت کننده آماده شد. عهدنامه جدید وین در واقع نظام عرفی موجود را به کلی درهم ریخت و شکل تازه ای به روابط دیپلماتیک بخشید. عهدنامه مشتمل بر یک مقدمه و 53ماده و دو پروتکل ضمیمه است:یکی پروتکل اختیاری مربوط به حل اجباری اختلافات ناشی از عهدنامه که از 24 آوریل 1964 به مرحله اجرا درآمد و دیگری، پروتکل اختیاری مربوط به تحصیل تابعیت (منع اعطای تابعیت کشور پذیرنده به ماموران دیپلماتیک).
بند دوم: کشورها به عنوان طرفین روابط
نخستین شرط برقراری روابط دیپلماتیک آن است که طرفین آن روابط «کشورها» باشند. به بیان دیگر روابط دیپلماتیک منحصرا روابط میان کشورهاست. این شرط در عهدنامه 1961 به صراحت پیش بینی شده است.
واتیکان یا سریر مقدس را هرچند به معنی دقیق کلمه، نمی توان کشور محسوب نمود، اما از حق برقراری روابط دیپلماتیک با کشورها برخوردار است.
بند سوم: شناسایی کشور و حکومت