نمایندگان و کارکنان دیپلماتیک و دیپلماسی، نمایندگان و کارکنان دیپلماتیک

دانلود پایان نامه

از سوی دیگر، اسلام برای ماموران دیپلماتیک خارجی مقیم کشور اسلامی نیز اهمیت خاصی قایل است و از این رو، آنان درگذشته می توانستند بدون آنکه آزاری ببینند و بی آنکه درخواست امان نمایند، به عنوان پیام آور رسمی وارد سرزمین اسلامی شوند و بیانات و پیامهای آنان با ادب و نزاکت دیپلماسی شنیده می شد.
ازپیامبر خدا(ص) نقل می کنند که «همیشه با فرستادگان ملل خارجی با احترام و مهربانی هرچه تمامتر رفتار می کرد و بنابر عادت خویش به آنها تحف و هدایای فراوانی ارزانی می داشت و درمقام توصیه به اصحاب خود در این مهم می فرمود، پس از من نیز به همین گونه عمل کنید».
بندپنجم: مصونیتها و مزایای دیپلماتیک در اسلام
مقررات مربوط به مصونیت دیپلماتیک، از زمان پیامبر اسلام (ص) وجود داشته است. شاهد مثال، رفتار ایشان با نمایندگان مسلمیه کذاب مدعی پیغمبری است. هنگامی که نامه مسلمیه را دو رسول نزد پیامبر آوردند، حضرت فرمود تا نامه را برخوانند. بعد از استماع مفادنامه، پیامبر(ص) رو به فرستادگان کرد و گفت: «شما چه میگویید؟ ایشان گفتند: ما همان می گوییم که مسیلمه نوشته است. پس سید علیه السلام گفت: اگر نه این بودی که رسولان را نشاید کشتن، بفرمودی و شما را هر دو گردن بزدندی.» و یا «وقتی ابوبکر اسیران را به شام می فرستاد، ضمن مشایعت یزید بن ابی سفیان، از جمله سفارشها که بدو کرده، چنین گفت: وقتی فرستادگان دشمن سوی تو آمدند، آنها را محترم بدار، زیرا که اولین خبر تو است که به آنها می رسد و آنها را کمتر نگهدار تا زودتر بروند و از وضع تو بی خبر مانند. کسان خویش را از گفتگو با ایشان منع کن و شخصا با آنها سخن کن.»
نمونه بارز دیگر، مصونیت فرستادگان در اسلام را می توان در کردار و گفتار امام علی(ع) دید. در آغاز خلافت، معاویه یکی از افراد قبیله بنی عبس را نزد علی(ع) فرستاد. علی(ع) به فرستاده گفت چه خبر بود؟ گفت در امانم، گفت آری، فرستادگان در امانند و کشته نشوند.» اصل مصونیت نمایندگان دیپلماتیک حتی اگر کافر هم باشند، به طورصریح در آراء و فتاوی فقهای بزرگ اسلامی منعکس است.
در اسلام به طور کلی، شخص سفیر یا فرستاده و اعضای هیات دیپلماتیک همراه سفیر وحتی کارمندان بومی هیات دیپلماتیک، از نظر جان ومال و ناموس و محل اقامت مصون از تعرض هستند. این مصونیت شامل مصونیت از بازداشت و آزادی بازگشت به وطن نیز هست.
اما در زمره مزایای ماموران دیپلماتیک خارجی مقیم کشور اسلامی می توان از معافیت از پرداخت جزیه و خراج، عوارض گمرکی و دیگر مالیاتها نام برد. البته در این مورد اخیر، به شرط معامله متقابل.
گفتار هشتم: منابع اصلی حقوق بین الملل
بند اول: عرف
عرف موقعی به عنوان اولین منبع حقوق ذکر می شود که منشاء قواعد موضوعه قانونی در همان قسمت باشد. عرف درحقیقت عبارت است از رویه هایی که در زمان طولانی در موارد مشابه مورد استفاده قرار گرفته و آنقدر استمرار پیدا کرده است که احساس نوعی الزام اجرایی ایجاد نماید. درجامعه بین المللی که قدرت قانون گذاری واحد وجود ندارد، معاهدات جای قوانین را می گیرند ولی چون کلیه روابط بین المللی هنوز تابع قراردادهای عمومی مدون نیست، عرف نقش خود را ایفا می کند.
در میان قواعد حقوق بین الملل عمومی احتمالا روابط دیپلماتیک قدیمیترین نوع روابط بین دول است؛ ولی دیرتر از روابط دیگر بین المللی تحت قاعده و نظم درآمده و همین قواعد قراردادی نیز در قسمت مهمی بر عرف معمول مورد قبول اکثریت دول ارجاع می دهند.
بند دوم: معاهدات
درحقوق بین الملل عمومی معاهدات در قلم قانون هستند که امضا کنندگان را ملزم به اجرا می کنند. اگر امضا کنندگان دو یاچند دولت معدود باشند تعهدهای مندرج در قرارداد فقط همان دولت های امضا کننده را متعهد به اجرا می کنند. در عهدنامه اعم از خصوصی و عمومی حقوق و تکالیف معمولا متقابل هستند و کلیه امضا کنندگان در آن متساوی و یا شریک اند. از نمونه های این گونه معاهدات می توان به معاهدات منعقده بین بریتانیا وترکیه در 1809 و فرانسه و ایران در سال های 1855 و 1939و بین ایالات متحده و فیلیپین نام برد. جامعه ملل از 1925 تا 1937 مشغول طرح یک عهدنامه بین المللی شد که شامل کلیه قواعد مربوط به حقوق دیپلماتیک بویژه اصل مربوط به مصونیت باشد ولی اختلاف نظر دولتها راجع به مصونیت ها مانع بررسی و تصویب آن شد.
فصل دوم:
نمایندگان و کارکنان دیپلماتیک و دیپلماسی
گفتار اول: تاریخچه دیپلماسی
تاریخ دیپلماسی به قدمت انسان است. انسان در برخورد با همنوع و حتی کودک هم زمانی کوتاه پس از تولد برای ارضای تمایل خود بکار می برد. یعنی توسل به روشی در گفتار و رفتار که دیگری را به قبول چیزی که احتمالا بدان راضی نیست بکشاند بدون آنکه احتیاج به اعمال قدرت و زور باشد و هیچ نوع دیپلماسی از قاعده فوق مستثنی نیست.
بطور کلی تاریخ تحول روابط دیپلماتیک را به دو دوره تقسیم می کنند. دوره اول از قدیم ترین زمان تا سده 15 میلادی و دوره دوم از آن سده (سده 15 میلادی) تا زمان حاضر از این تقسیم ملاحظه می شود که روابط دیپلماتیک در تاریخ طولانی خود فقط یکبار تحول اساسی داشته که آن زمان به ما خیلی نزدیکتر است تا به تاریخ نامعلوم شروع آن.
و بخصوص دوره بعد از جنگ جهانی دو تحول بزرگ دیپلماسی بتدریج توسعه یافته است. اولا پاره ای از اصول قدیمی که در دنیای جدید بین المللی دست و پای دیپلماسی را تا حدود زیادی می بست کنار گذاشته شد. ثانیا قسمت مهمی از دیپلماسی از سفیر به وزیر امور خارجه و در مسائل مهم به روسای کشورها منتقل یافت.
دیپلماسی اهمیت غیرمنتظره ای در قرون وسطی در اروپا پیدا کرد و در روابط بین دولت شهرهای ایتالیا در زمان رنسانس و دول های نوظهور اروپایی شدت پیدا کرد امروزه ریشه دیپلماتیک بر قرن 15 و زمان دولت شهرهایی مانند ایتالیا نهفته است و مفهوم نماینده دائم یا هیات نمایندگی و دیپلماسی امروزی از دوران رنسانس به رسمیت بخشیده شد در طول دوران رنسانس یک سرویس حرفه ای بزرگ و نظامند دیپلماتیک با هدف کسب اطلاعات، تفسیر سیاست ها و روندها و حفاظت از منافع سیاسی و نظامی و ارتقاء و پیشبرد منافع تجاری تاسیس شد.