کنوانسیون های بین المللی، موافقت نامه ی تریپس

دانلود پایان نامه

2. استفاده از آثار ادبی و هنری با منشاء خارجی.
3. سازماندهی برای دسترسی آسانتر به اطلاعات علمی و فنی میلیونها پروانه ثبت اختراع.
سازمان وایپو در ارتباط با مالکیت صنعتی در کشورهای در حال توسعه دارای فعالیتهای زیر می باشد:
4. بهبود شرایط دست یابی به فناوری خارجی اختراعات.
5. افزایش رقابت پذیری در تجارت بین المللی از طریق حمایت بهتر از نشان خدماتی و تجارتی و استفاده بهینه از آنها در بازرگانی.
6. تسهیل دسترسی به اطلاعات فناوری در مدارک ثبت اختراعات و اشاعه آنها به کاربران بالقوه.
7. مساعدت در ایجاد، تجهیز و مدرنیزه نمودن ادارات مالکیت صنعتی این کشورها.
8. مشاوره حقوقی برای تهیه پیش نویس قوانین مورد نیاز و ترجمه به زبانهای دیگر.
برای نیل به امور فوق لازم است کشورهای درحال توسعه قوانین ملی خودرا مورد مالکیت صنعتی تنظیم نمایند و موسسات دولتی را در این زمینه تقویت نموده و به معاهدات بین المللی عمل نمایند. در این راه WIPO خدمات مشاوره و آموزش، تجهیز مدارک، مستندات ولوازم لازم را از طریق آکادمی WIPO ارائه نماید که منابع مالی این آموزشها توسط خود وایپو یا کشورهای اعطاء کننده کمک مالی، اداره ثبت اختراعات اروپا و یا برنامه توسعه سازمان ملل (UNDP) تامین می گردد.
مبحث سوم : منابع حقوق مالکیت فکری در ایران
گفتار اول : کنوانسیون های بین المللی
ایران از سال 2001 عضو سازمان جهانی مالکیت فکری است و تا به حال تعداد زیادی از پیمان های مربوط به مالکیت فکری را پذیرفته است. ایران در سال 1959 به پیمان پاریس برای حمایت از مالکیت صنعیت پیوست، همچنین در سال 2003 به پیمان مادرید برای ثبت بین المللی علائم ملحق شد، و در سال 2005 عضو توافق نامه لیسبون به منظور حمایت از نام منشاء وثبت بین المللی آن شد که حفاظت از نام جغرافیایی مرتبط با محصولات را تضمین می کند.
ایران تاکنون کنوانسیون برن برای حمایت از آثار ادبی و هنری را امضاء نکرده است و عضو هیچ یک از کنوانسیون های بین المللی مربوط به حق تکثیر نیست.
در سازمان تجارت جهانی عضویت ناظر دارد و به موافقت نامه ی تریپس نیز نپیوسته است.
گفتار دوم : مقررات داخلی
بند اول : قانون حقوق مولفان و مصنفان و هنرمندان 1348
این قانون بدنه ی اصلی حق تکثیر در ایران است، که با هدف حمایت از حقوق مادی و معنوی مولفین، مصنفان و هنرمندان به وجود آمده است وشامل 33 ماده و 3 تبصره است که پس از تصویب مجلس سنای ایران، در سال1348 به تصویب مجلس شورای ملی رسید و در سال 1389 ماده 12 این قانون در مجلس شورای اسلامی اصلاح و تصویب شد. در این طرح اصلاح به مدت حمایت آثار از30 سال به 50 سال پس از مرگ پدید آورنده افزایش یافت، بدین ترتیب قانون ایران در زمینه مدت حمایت حق تکثیر با ماده 12 موافقت نامه تریپس هماهنگ شد.
بند دوم : قانون ترجمه و تکثیر کتب و نشریات و آثار صوتی 1352
این قانون برای حمایت از آثاری که مشمول قانون حمایت حقوق مؤلفان و مصنفان و هنرمندان نیستند به وجود آمد و شامل 12 ماده و یک تبصره پس ازتصویب مجلس سنای ایران درتاریخ 26 آذر 52 در6 دی 1352 به تصویب مجلس شورای ملی رسید.
بند سوم : قانون حمایت از حقوق پدید آورندگان نرم افزار های رایانه ای 1379