کنوانسیون وین درباره ماموریتهای ویژه، کنوانسیون وین درباره روابط دیپلماتیک

دانلود پایان نامه

درحقوق دیپلماتیک مانند سایر رشته های حقوق، رویه قضایی و عقاید علما از منابع حقوق است و مقصود از رویه قضایی رویه هایی است که حاصل آراء دیوان لاهه یادآوری بین المللی است. نظر به عدم تمایل غالب دولتها به مراجعه به دیوان لاهه و داوری بین المللی در اختلافات مربوط به روابط دیپلماتیک، طبعا رویه قضایی در این مسائل بسیار کم است و عملا یکی دو مورد مهم بیشتر وجود ندارد.
عقاید علما در حقوق دیپلماتیک زیاد است و نظرات حقوق دانان معروفی مانند ساتو و ژنه و مارتنس و یا انجمن های حقوق بین الملل درتکوین این رشته از حقوق موثر بوده است.
گفتار پنجم: معاهدات حقوق دیپلماتیک
بند اول: کنوانسیون وین درباره روابط دیپلماتیک (1961)
در درازی تاریخ کشورهای مستقل دیپلماتها همواره از جایگاه ویژه ای برخوردار بوده اند. عملکرد آنان برای گفتگو درباره موافقتنامه ها بین کشورها ملزوم مزایای ویژه می باشد.
کنفرانس ملل متحد درمورد روابط و مصونیت های دیپلماتیک 1961 وین را باید ادامه کاری دانست که از کنگره وین 1815 آغاز شده است. هرچند کنفرانس اول وین به موضوع محدودی پرداخت ولی همان سنگ بنای تلاشهایی بوده که کنفرانس 1961 وین یکی از ثمرات آن است.
عهدنامه این کنوانسیون بدون درنظر گرفتن ارتباط آن به عنوان یک معاهده بین المللی، متضمن مقرراتی است که رویه عملی بین المللی، بر آن مبتنی است. زیرا منعکس کننده قواعد بین المللی عرفی است. به همین خاطر قواعد مدون و عرفی، در آن جنبه الزامی دارد و به قول کایر، عرف حاکم بر زمان خود را تثبیت نموده است.مشاور حقوقی سازمان ملل متحد در خصوص این معاهده می گوید «مقررات عام یا عرفی موجود در این کنوانسیون برای همه اعضای جامعه بین المللی الزام آور است.»
این قرارداد در تاریخ هجدهم آوریل 1961 مطابق با 29 فروردین 1340 در شهر وین به امضای بسیاری از کشورها رسیده است که این کنوانسیون را به منبع مهمی در روابط دیپلماتیک تبدیل کرده است.
بند دوم: کنوانسیون وین درباره روابط کنسولی (1963)
روابط کنسولی به معنی حفظ منافع افراد کشوری در کشور دیگر از قدیمی ترین روابط بین الملل است، چنانچه برخی سابقه نهاد کنسولی را قرن سیزدهم قبل از میلاد مسیح (ع) می دانند.
مقررات کنسولی به جهت اهمیتی که دارند در معاهده تدوین گردیده است. کنوانسیون وین درباره روابط کنسولی یک معاهده بین المللی در مورد روابط کنسولی میان کشورهای مختلف است که در 24 آوریل 1963 دروین به تصویب رسیده و تاکنون در 179 کشور اعتبار قانونی یافته است. این کنوانسیون از 79 ماده در چهار فصل تنظیم شده است و دو پروتکل اختیاری درمورد «حل اجباری اختلافات» و «تحصیل تابعیت» نیز دارد. این کنوانسیون در کمیسیون حقوق بین الملل سازمان ملل نوشته شده و در مارس 1967 لازم الاجرا گردیده است.
بند سوم: کنوانسیون وین درباره ماموریتهای ویژه (1969)
با گسترش روابط اقتصادی وصنعتی بین کشورها، حضور متخصصان و کارشناسان را در ماموریت ها ایجاب می نمود و کارشناسان سیاسی مقیم در اماکن ماموریت نیز قادر به پاسخگویی به این نیازها نبودند چاره کار در تاسیس «کنوانسیون ماموریت های ویژه» بود. تدوین مقررات حقوقی معاهدات بین المللی اولین بار در چارچوب کوشش های موسسات خصوصی توسط دانشگاه هاروارد مورد توجه قرار گرفت که در سال 1935 طرح شایان توجهی را در این خصوص تنظیم کرد اما تدوین رسمی بین المللی آن از سال 1949 در دستورکار کمیسیون حقوق بین الملل سازمان ملل متحد قرارگرفت در سال 1961 مجمع عمومی سازمان ملل متحد طرحی را در این مورد جهت الحاق به پیش نویس کنوانسیون وین 1961 ارائه نمود و نهایتا کمیسیون حقوق بین الملل پس از فراغت از تنظیم و تدوین کنوانسیون های وین 1961 و 1963 به این موضوع پرداخت و در پاسخ به این نیاز موجود «کنوانسیون راجع به ماموریت های ویژه» راتنظیم نمود و کنوانسیون ماموریت های ویژه در سال 1969 به تصویب مجمع عمومی رسید.
بندچهارم: کنوانسیون وین راجع به نمایندگی دول در روابطشان با سازمانهای بین المللی جهانی (1975)
پس از تشکیل سازمان ملل متحد همزمان با طرح کنوانسیون روابط دیپلماتیک توسط کمیسیون حقوق بین الملل، براساس پیشنهاد فرانسه تصمیم گرفته شد که موضوع نمایندگی دول نزد سازمان های بین المللی نیز در طرح کار کمیسیون قرار گیرد و کمیسیون از سال 1963 تا 1971 موضوع را مورد مطالعه قرار داد.
نمایندگی دول در سازمان های بین الملی از یک رابطه سه جانبه برخوردار است که مستلزم رعایت حقوق متقابل اطراف آن است. سازمان ملل متحد اسناد لازم الاجرایی در این مورد دارد که قرارداد مقرر بین ایالات متحده و این سازمان و کنوانسیون های عام مصونیت ها از جمله آنهاست.
بند پنجم: کنوانسیون مصونیت های قضایی دولتها و اموال آنها (2004)
طبق قطعنامه شماره 151/32 دسامبر 1977 مجمع عمومی سازمان ملل متحد موضوع مصونیت قضایی دولت ها و اموالشان از سال 1978 در دستور کار کمیسیون حقوق بین الملل سازمان ملل متحد قرار گرفت و در سال 1991 کمیسیون فوق، متن پیش نویس تهیه شده خود مشتمل بر 22ماده را جهت تصویب به مجمع عمومی توصیه نمود. که کنفرانس بین المللی برای بررسی مواد پیش نویس برگزار و یک کنوانسیون بین المللی در این زمینه منعقد گردد. مجمع موضوع را در اجلاس های 47 لغایت 49 و نیز 52 لغایت 54 ادامه دارد. در سال 2000 (اجلاس55)، مورد بررسی قرار داد و مجمع طبق قطعنامه 55/150 تصمیم به تاسیس کمیته خاص در خصوص موضوع کمیته خاص در اجلاس های 56 لغایت 59 به کار خود ادامه داد و نهایتا پس از 27 سال مذاکرات طولانی، در دسامبر 2004 کنوانسیون مصونیت دول و اموال آنها در مجمع عمومی سازمان ملل به تصویب رسید.
گفتار ششم: ارکان روابط دیپلماتیک
در جامعه بین المللی دولتها باهم روابط متنوع و متعدد دارند و چون شخص حقوقی هستند ناچار باید اشخاص حقیقی به نام آنها روابط مزبور را اداره کنند. این اشخاص نماینده و معرف دولت در جامعه بین المللی هستند. اولین و عالیترین شخص که معرف و نماینده دولت است رئیس دولت یا رئیس کشور می باشد. بعد از او وزیر امور خارجه یا هر وزیر دیگری که طبق سازمان مملکتی مامور اداره روابط خارجی است.