بنابراین باید گفت برخورداری از سلامت و بهداشت مناسب برای کودکان اهمیت انکار ناپذیری دارد و جزء حقوق بنیادین آنان محسوب می شود.
با این توضیح از ماده 24 کنوانسیون حقوق کودک که:
1- دولتهای عضو حق کودک را برای برخورداری از بالاترین استاندارد قابل دسترسی و امکانات درمان بیماری و باز پروری کودک به رسمیت می شناسند. دولتهای عضو باید بکوشند تا تضمین شود که هیچ کودکی از حق دسترسی به خدمات رسیدگی بهداشتی محروم نشود.
2-دولت‌های عضو باید اجرای کامل این حق را پیگیری کنند و به خصوص تدابیر مناسب را در زمینه های زیر اتحاد نمایند:
الف) کاهش میزان مرگ و میر نوزادان وکودکان.
ب) تضمین ارائه کمک ضروری پزشکی و رسیدگی بهداشتی به کلیه کودکان با تأکید بر گسترش رسیدگی بهداشتی.
ج) مبارزه با بیماری و سوء تغذیه، شامل رسیدگی بهداشتی اولیه در چارچوب به کارگیری تکنولوژی موجود، در کنار سایر امکانات و از طریق تأمین غذاهای مغذی کافی و آب آشامیدنی پاکیزه و با در نظر گرفتن خطرات آلودگی محیط زیست.
د) تضمین رسیدگی به مادران پیش از زایمان کودک و پس از آن.
ه) تضمین اینکه کلیه قشر های جامعه به ویژه والدین و کودکان راجع به اطلاعات بنیادین نگهداری و تغذیه کودک، منافع شیر مادر، بهداشت فردی و محیط و جلوگیری از حوادث، آموزش داده شوند و اطلاع رسانی در این باره انجام شود و دسترسی آنان با این آموزشها و اطلاع رسانی، تضمین گردد.
د) گسترش نگهداری بهداشتی کودک،راهنمایی والدین، آموزش برنامه ریزی خانواده و خدمات آن.
3- دولتهای عضو باید کلیه تدابیر مؤثر و مقتضی را نسبت به تحقق کامل حق مندرج در ماده کنونی به طور روز افزون ترویج و تشویق نمایند. در این باره، باید توجه خاص به کشورهای در حال توسعه مبذول شود.
4- دولتهای عضو باید متعهد شوند تا رفته رفته از خصوص تحقق کامل حق به رسمیت شناخته شده در این ماده همکاری بین المللی را ترویج و تشویق نمایند. به ویژه توجه خاصی به کشور های در حال توسعه مبذول گردد.
با این اوصاف همانطور که گفته شد، حق هر کودک است که از تغذیه خوب، محیط مناسب و مراقبتهای بهداشتی اساسی برخوردار باشد، تا در مقابل بیماری، محافظت شده و از رشد تکامل مناسب بهره مند شوند. والدین و سرپرستان کودکان، مسئولیت های اولیه تأمین شرایط لازم بهداشتی را برای رشد کودکان در حد توانایی ها و امکانات مالی خود باید فراهم کنند.
قوانین و مقررات متعددی برای این مسئله پیش بینی شده است . مانند قانون برنامه اول تا چهارم توسعه اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی جمهوری اسلامی ایران و همچنین در بندهای 2 و 10 قانون تشکیلات و وظایف وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی که بر تأمین نیازهای اساسی عموم مردم در خصوص بهداشت تأکید می‌کنند.
ماده 25 اعلامیه جهانی حقوق بشر درباره برخورداری از مراقبتهای پزشکی برای سلامتی و رفاه هر فرد است و همچنین ماده 12 عهدنامه بین المللی حقوق اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی نیز دولتها را مکلف کرده است که افراد را از مناسب ترین سطح بهداشت جسمی و روانی برخوردار کنند.
همانطور که می بینیم تأکید فراوانی به بهداشت، کودکان و افراد انسانی شده است. پس در اجرای درست آن باید کوشید. تا با مشکلات حیاتی کودکان قبل و بعد از تولد آنها مواجه نشویم.
در کشور ما طرح های مختلفی در همین زمینه اجرا شده و موفقیت‌هایی نیز بدست آمده است. همچنین درباره کودکان معلول هم بر اساس لایحه قانونی راجع به تشکیل سازمان بهزیستی کشور، مصوب 1359، وظایف مختلفی در خصوص رفاه و توانبخشی و ایجاد فرصت های شغلی و مشاوره بهداشتی و پزشکی به عهده سازمان مذکور قرار داده است.
برای برخورداری از سطح مناسب زندگی کودکان جنبه های مربوط به پیشگیری و ارتقاء سطح بهداشت مهم هستند. تأثیر این قوانین ملی و بین المللی بر زندگی کودکان در سراسر جهان پیشاپیش مشخص است. البته در