تاریخچه و نحوه شکل گیری سازمان، سازمان بین المللی دریانوردی

دانلود پایان نامه

کنوانسیون1982 باذکر محدوده 12 مایل برای دریای سرزمینی معرفی مفهوم ابهای مجمع الجزایری که تحقیق در انها تابع رضایت دولت ساحلی است و با قبول نظارت دولت ساحلی بر تحقیقات منطقه انحصاری اقتصادی و فلات قاره، در مقایسه با کنوانسیون ژنو و حقوق بین الملل عرفی، محدودیتهای قابل ملاحظه ای در مورد مناطقی از دریا که تحقیقات علمی دریایی در انها مجاز است در واقع بیشتر از هر نقطه دیگری مورد علاقه دانشمندان دریایی هستند و در این نقاط بیشترین تحقیقات دریایی انجام میگیرد. از سوی دیگر، نظارتهای دولت ساحلی در منطقه انحصاری اقتصادی و فلات قاره به طور روشنتری نسیت به کنوانسیون فلات قاره پیش بینی شده اند، ولی هنوز هم دولت ساحلی میتواند به طور غیر موجه باعث ایجاد مانع یا تاخیر در تحقیقات خارجی ها شود. اینکه دولت ساحلی از نظارتهای موجود به طور غیرموجه برای
محدود کردن تحقیقات علمی دریایی استفاده خواهد کرد یا نه در اینده معلوم خواهد شد. بدون شک کار دانشمندان علوم دریایی در اثر رعایت روشهای اعلام قبلی، ایجاد ترتیبات لازم برای دسترسی دانشمندان
دولت ساحلی به طرح ها، راهنمایی انها درباره جزئیات و نحوه اجرای طرح مشکل تر از گذشته خواهد شد.
فصل دوم
سازمان بین المللی دریانوردی IMO
مبحث اول: تاریخچه و نحوه شکل گیری سازمان
موضوع فصل حاضر سازمان بین الملی دریانوردی به عنان یک سازمان بین المللی است.بنابراین برای فهم بهتر جایگاه و وضعیت حقوقی این سازمان و سازمان های با ماهیت مشابه آن، لازم است در ابتدا مختصری در حقوق بین الملل، شاخه های آن ونیز جایگاه سازمان های بین المللی در آن سخن به میان آید. همچنین اطلاعات خاصی در زمینه تاریخ تحول مقررات دریایی، از مقررات ملی به سوی مقررات منطقه ای و بین المللی، ارائه می شود که ما را در درک بهتر مباحث مطروحه در فصل حاضر کمک خواهد شد.
در این گفتار سیر تاریخی تاسیس سازمان بین المللی از زمان طرح ایده تا هنگام تصویب کنوانسیون آن مورد بحث و بررسی قرار می گیرد.قیل از آن سازمان های بین المللی دریایی که با هدف های خاص و محدود در دوره های زمانی ویژه تاسیس گردیده اند، مورد مطالعه قرار می گیرند. به واقع سازمان های بین المللی فعال در حوزه دریایی را می توان به دو دوره ی مشخص قبل و بعد تاسیس سازمان بین المللی دریانوردی تاسیس نمود. پراکندگی، جزئی و به طور عمده منطقه ای و واجد هدف های خاص نظامی بودن را می توان ویژگی های عمومی سازمان های بین المللی مرتبط با حوزه کشتی رانی و دریایی تا قبل از تاسیس سازمان بین المللی دریانوردی دانست.
بند اول- سازمان های بین المللی فعال در حوزه دریانوردی تا سال 1948 میلادی
آن بخش از سازمان های بین المللی مهمی که تا قبل از تاسیس سازمان های بین المللی دریانوردی و در نیمه اول قرن بیستم میلادی پا به عرصه وجود گذاشتند، در این بند مورد بررسی قرار می گیرند. نکته قابل توجه در ارتباط با این سازمان ها این است که تمامی این سازمان ها یکی پس از دیگری به وجود آمدند و به مرور زمان به دلایلی که به آن ها اشاره خواهد شد، منحل گردیدند.
شورای متحد حمل ونقل دریایی
در اوایل جنگ جهانی اول موضوع پشتیبانی کشتیرانی در دو جنبه جا به جایی نیرو و ادوات نظامی و عرضه مواد مورد نیاز زندگی مردم برای چهار کشور فرانسه، انگلیس، ایتالیا و ایالات متحده امریکا بسیار مهم و حیاتی جلوه می نمود. به همین منظور در ماه دسامبر سال 1917 میلادی کنفرانسی در شهر پاریس کشور فرانسه برگزار شد و در آن نمایندگان دولت های چهار کشور مورد اشاره با تشکیل شورایی به نام “شورای متحد حمل و نقل دریایی” موافقت کردند. اهداف تشکیل چنین شورایی با توجه به شرایط جنگی آن زمان عبارت بود از بهره مندی حداکثری اقتصادی از کشتی های تحت کنترل متفقین، تخصیص کشتی ها به نیازهای مختلف دولت های متحد با تمرکز بیشتر بر نیازهای جنگی آنها و در نهایت ایجاد تعادل در الزامات خاص هر یک از دولت های متحد در امر کشتیرانی به نفع اجرای طرح مورد نظر. شورای متحد حمل و نقل دریایی دارای یک هیات اجرایی با عنوان “هیات اجرایی متحد حمل و نقل دریایی” متشکل از نمایندگان دولت های عضو شورا بود که وظایف آن را انجام می داد. مقرهیات اجرایی به عنوان یک سازمان دایمی متشکل از چهار بخش ملی در لندن قرار داشت. وظیفه اصلی شورا و هیات اجرایی نظارت بر عملکرد کلی حمل و نقل دریایی متحدین با هدف استفاده حداکثری از کشتی ها در جنگ بود و بنابراین مدیریت کشتی ها هم چنان تحت کنترل هر یک از دولت های متحد قرار داشت.
شورای متحد حمل و نقل دریایی توانست نقش خود را به خوبی در کنترل کشتیرانی جهت حصول اطمینان از عرضه متعادل خدمات و پشتیبانی در دوره جنگ ایفا نماید. با پایان یافتن جنگ جهانی اول، شورا و کمیته فلسفه وجودی خود را از دست دادند و در ماه آوریل سال 1919 میلادی منحل گردیدند. شورا اگرچه به عنوان یک نهاد بین المللی با عنوان حمل و نقل دریایی تاسیس گردید، اما دارای نقشی غیر از آنچه که مورد نظر ما در این مقام می باشد، بود. این شورا هرگز وارد مقوله تصویب مقررات ماهوی کشتیرانی در زمینه های ایمنی دریانوردی و یا حفظ محیط زیست دریایی نشد و هیچ کنوانسیونی را در این زمنیه ها به تصویب نرساند و به طور اصولی نه تنها صلاحیت ورود به چنین مباحثی را نداشت، بلکه عمر بسیار کوتاه آن مجال ورود به چنبن مسائلی را به آن نداد.
سازمان ارتباطات و ترانزیت وابسته به جامعه ملل
عنوان بخش دوازدهم معاهده “ورسای” به “بنادر، آب راه ها و راه آهن ها” اختصاص داشت. در ماده 379 معاهده دولت آلمان که بازنده جنگ جهانی اول بود، مکلف گردید، به کنوانسون هایی که در خصوص رژیمهای بین المللی مربوط به ترانزیت، آب راه ها و بنادر و یا راه آهن ها در آینده با تایید جامعه ملل به تصویب خواهد رسید، پای بند باشد. به دنبال آن در ماه مارس و آوریل سال 1921 میلادی کنفرانسی در شهر باسلونای کشور اسپانیا برگزار شد. از جمله اقدامات این کنفرانس تصویب مقرراتی راجع به سازمان های کنفرانس های عمومی راجع به ارتباطات و ترانزیت و یک کمیته مشورتی و فنی بود. در کنفرانس سوم مربوط به ارتباطات و ترانزیت که در ماه آگوست و سپتامبر سال 1927 میلادی در شهر “جنوآی” ایتالیا برگزار شده بود، مقررات فوق الذکر اصلاح گردید و جای خود را به یک ” اساسنامه برای سازمانی برای ارتباطات و ترانزیت و قواعد کاری برای کنفرانس های عمومی” داد.
درون سازمان ارتباطات و ترانزیت کمیته ای تحت عنوان “کمیته ارتباطات و ترانزیت” با موقعیت فنی و مشاوره ای تشکیل گردید که تا ماه ژوئن سال 1939 میلادی فعال بود. حوزه فعالیت سازمان به خصوص کمیته مذکور شامل صور مختلف ارتباطات و ترانزیت از جمله بنادر و آب راه ها بود. نتایج کار سازمان ارتباطات و ترانزیت به کنفرانس های عمومی راجع به ارتباطات و ترانزیت ارائه می شدند و کنفرانس نیز راجع به آن ها تصمیم گیری می کرد. بعضی از خروجی های کنفرانس نیز در قالب کنفرانس متبلور می شد. یکی از اقدامات مهم کنفرانس های عمومی در نتیجه تلاش های سازمان را می توان تصویب کنوانسیون راجع به رژیم بین المللی بنادر دریایی در حوزه بندری و دیگری تهیه پیش نویسی راجع به مقررات و روش های یکنواخت بین المللی در زمینه اندازه گیری تناژ کشتی ها در حوزه دریانوردی برشمرد.
چنان که ملاحظه شد، اگرچه سازمان ارتباطات و ترانزیت جامعه ملل در هنگام تصویب صلاحیت خود موضوع ناوبری دریایی و بنادر را در کنار سایر اشکال ترانزیت و ارتباطات زمینی و هوایی از نظر دور نداشت، اما از میان موضوعات مطروحه، مسائل دریایی نیز به عنوان یک جز در نظر گرفته شد و به همین دلیل خروجی آن نیز چندان قابل توجه نبود. بنابر این نمی توان این سازمان را یک سازمان بین المللی دریایی ویژه دانست. با تطبیق حوزه فعالیت سازمان مورد نظر در بخش دریانوردی با آن چه که در کنوانسیون سازمان بین المللی دریانوردی مصوب سال 1948 میلادی ذکر شد، درخواهید یافت که نقش سازمان مورد نظر در توسعه حقوق بین المللی دریایی بسیار جزئی و کم فروغ می باشد. با این وصف تاثیر سازمان همانند شورای متحد ترانزیت دریایی و بلکه بیش تر از آن، در جهت دهی افکار دولت های دریایی عمده برای تاسیس یک سازمان خاص دریایی بین المللی غیر قابل انکار است.
قدرت دریایی متحد
هنوز بیست سال از جنگ جهانی اول نگذشته بود که جهان درگیر جنگ فراگیر خانمان سوزی به مراتب مخرب تر از قبل شد. جنگ جهانی دوم از تاریخ یکم ماه سپتامبر سال 1939 میلادی آغاز و در تاریخ دوم ماه سپتمبر سال 1945 میلادی با پیروزی متفقین پایان پذیرفت. همانند دوره جنگ جهانی اول، در این زمان نیز نگرانی های مربوط به تامین کشتیرانی روان برای پشتیبانی از جنگ احساس گردید. تجربه خوب تشکیل شورای متحد حمل و نقل دریایی در خلال جنگ جهانی اول موجب شد، در این دوره نیز دولت های موسوم به متفقین در لندن دور هم جمع شوند و با هدف تامین منابع کشتیرانی به توافقاتی دست یابند. نشست متفقین شامل نمایندگان دولت های انگلیس، یونان، ایالات متحده امریکا، نروژ، لهستان، کانادا، هلند و بلژیک از تاریخ نوزدهم ماه جولای پنجم ماه آگوست سال 1944 میلادی برگزار شد. در روز آخر کنفرانس موافقت نامه ای میان نمایندگان دولت ها به امضا رسید که در آن علاوه بر تاکید بر ادامه همکاری ها و کنترل هماهنگ کشتیرانی تجاری، تاسیس مرکز و مرجعی برای انجام هماهنگی و اتخاذ تصمیمات لازم پیش بینی شد. بر اساس این توافق نامه یک شورا متشکل از نمایندگان تمامی هشت کشور عضو به نام “شورای متحد دریایی” و یک هیات اجرایی به نام هیات اجرایی متحد دریایی” تاسیس گردید که به صورت مشترک یک سازمان مرکزی با عنوان “قدرت متحد دریایی” را تشکیل می داد. اندکی بعد ده کشور به نام های فرانسه، دانمارک، استرالیا، برزیل، شیلی، هند، نیوزیلند، اتحادیه آفریقای جنوبی، سوئد و یوگسلاوی نیز به این سازمان پیوستند. شش ماه پس از پایان جنگ جهانی دوم، آن گونه که در توافق نامه پیش بینی شده بود، قدرت متحد دریایی در روز دوم ماه مارس سال 1946 میلادی به کار خود پایان داد و منحل اعلام شد. در آخرین نشست هیات اجرایی متحد دریایی که در تاریخ چهارم الی یازدهم ماه فوریه سال 1946 میلادی با حضور نمایندگان تمامی دولت های عضو برگزار شد، دولت ها در یک توافق جمعی تصمیم گرفتند، هماهنگی خود را تا هنگام برگشت کشتیرانی بین المللی به ثبات و حالت عادی ادامه دهند. در همین راستا به دولت های عضو توصیه شد که توافق نامه ای را با دو هدف، به امضا رسانند. این دو هدف عبارت بودند از تشکیل یک ائتلاف داوطلبانه برای ارائه خدمات کشتیرانی جهت حمل و نقل کالاهای امدادی به جنگ زدگان و دیگری تشکیل یک شورای مشورتی موقتی برای بحث و تبادل نظر در خصوص مشکلات کشتیرانی که ممکن است قبل از بازگشت به فعالیت های کشتیرانی عادی در زمان صلح پیش آید.