کنترلرای دستی بازم گزینه اول گیمرها واسه تعامل با دنیای لذت بخش بازیا هستش، اما ما در زمونه ای زندگی می کنیم که می تونیم مثل فیلمای علمی تخیلی قدیمی، با فرمونای صوتی سیستمای دور و برمون رو کنترل کنیم.

کنترل دستگاه ها با فرمونای صوتی، تکنولوژی جدیدی به حساب نمیاد اما این فناوری روز به روز بهتر و بهتر می شه.

سونی از زمان عرضه دوربین EyeToy واسه کنسول پلی استیشن ۲ در سال ۲۰۰۳، خود رو وارد تجارت ضبط ویدیو و کنترل حرکتی کرده.

این شرکت با عرضه دوربین پیشرفته تر PlayStation Eye واسه کنسول پلی استیشن ۳ در سال ۲۰۰۷ و کنترلرای موو (Move) در ۲۰۱۳، به راه خود ادامه داد.

حالا آخرین دستگاه کنترل حرکتی سونی، PlayStation Camera، همراه با کنسول قوی پلی استیشن ۴ واسه علاقه مندان این تکنولوژی در دسترسه. از اوایل سال ۲۰۱۴، این دوربین حرکتی همراه با کنسول عرضه نشد اما میشه اونو با قیمت ۶۰ دلار به صورت جدا از هم خرید.

نام این دستگاه (Camera) تموم قدرت و قابلیتای اونو نمایش نمی ده چون که غیر از تصویربرداری و تکنولوژی کنترل حرکتی، PlayStation Camera از ویژگیای دیگری چون کنترل صوتی و تشخیص چهره هم برخورداره.

در ادامه مطلب همراه باشین تا فهمیده باشین این دستگاه کوچیک اما غیرضروری، قادر به انجام چه کارهاییه.

مشخصات PlayStation Camera

دوربین پلی استیشن در واقع دستگاهی مشکی و مستطیل شکله که به پشت پلی استیشن ۴ وصل می شه. این دستگاه بسیار کوچیک بوده و حدوداً ۱۸۲ میلی متر طول، ۲۷ میلی متر ارتفاع ، ۲۷ میلی متر عرض و تنها ۱۸۳ گرم وزن داره.

دو دوربین استریو اسکوپیک (سه بعدی) با زاویه دید پهن در این دستگاه به کار رفته. هر کدوم از اونا آخر وضوح تصویری برابر ۱۲۸۰ در ۸۰۰ پیکسل (تقریباً ۷۲۰P اما با نسبت طول به عرض متفاوت) دارن که می تونن ۶۰ فریم رو در هر ثانیه ضبط کنن.

این دو دوربین هم اینکه در ۱۲۰ فریم بر ثانیه وضوح تصویر ۶۴۰ در ۴۰۰ و در ۲۴۰ فریم بر ثانیه، رزولیشن ۳۲۰ در ۱۹۲ پیکسل ارائه میدن. فوکوس لنزهای دو دوربین ثابته، یعنی نمی تونین فوکوس اونا رو به صورت دستی تنظیم کنین.

گشادگی دهانه لنز دوربین f/2.0، محدوده تصویربرداری (یا فاصله فوکوس اون) نزدیک به ۳۰ سانتی متر و محدوده دید قطری اون ۸۵ درجه س. این دو دوربین می تونن ویدیوهای فشرده نشده RAW و YUV ضبط کنن.

هم اینکه ۴ میکروفون دور تا دور دوربین پلی استیشن رو محاصره کردن (دو میکروفون در طرف هر کدوم از لنزها) تا کیفیت بالای ضبط صدا و کنترل صوتی پلی استیشن ۴ رو ممکن بسازن.

سیمی به طول تقریباً ۲ متر به دستگاه متصله که انتهای اونو میشه به درگاه AUX پلی استیشن ۴ وصل کرد.

با ثابت نگه داشتن گوشه راست دستگاه و چرخاندن بدنه اون، زاویه دوربین رو میشه به اندازه ۳۵ درجه به سمت بالا یا پایین تنظیم کرد. همراه با دوربین، پایه ای با توانایی خم شدن هم ارائه می شه که میشه دوربین رو به اون وصل کرده و در جهتای جور واجور تنظیم کرد.

به کمک این پایه، دوربین رو میشه در حالتای وایس تاده، خم شده در بالای تلویزیون یا به طور کاملً خوابیده روی سطحی صاف قرار داد تا دوربین درست در وضعیتی باشه که شما دوست دارین.

قابلیتای صوتی PlayStation Camera

چهار میکروفون دوربین به سیستم اجازه میده تا صدای باکیفیت رو دریافت و ضبط کنه و با دقت بالایی تشخیص بده اصل این صداها در اتاق کجاس. هم اینکه این امکان رو واسه شما جفت و جور می کنه تا بدون هدست، با دوستان تون صحبت کنین. اما این دوربین کاربرده های چشم گیر دیگری هم داره.

با کمک دوربین، می تونین پلی استیشن ۴ رو به وسیله فرمونای صوتی خود کنترل کنین. امکان انجام این کار با هدست تک گوشی که همراه با پلی استیشن ۴ عرضه می شه، هم هست اما سخت تره که با اون خود رو در فضای فیلمای علمی تخیلی تصور کنین در حالی که به دستگاه خود دستورات صوتی می دید.

پلی استیشن ۴ موقع عرضه، از شش زبون واسه سیستم کنترل صوتی پشتیبانی می کرد:

  • انگلیسی (آمریکایی و بریتیش)
  • فرانسوی اروپایی
  • اسپانیایی اروپایی
  • آلمانی
  • ایتالیایی
  • ژاپنی

واسه فعال کردن این توانایی، باید گزینه Operate PS4 With Voice در قسمت تنظیمات پلی استیشن ۴ رو فعال کنین. الان چندین دستور صوتی ساده به صورت پیش فرض در سیستم هست.

با گفتن «پلی استیشن» سیستم آماده شنیدن دستور صوتی شما می شه و لیستی از گزینه های محتمل در کنار آیکون آبی رنگ میکروفون، ظاهر می شه. لیست گزینه های انتخابی بسته به اون که الان در کدوم بخش از پلی استیشن قرار دارین، متقاوت میشه.

با دستورات صوتی کنسول خود رو کنترل کنین

دستورات محتمل شامل موارد زیر می شن:

  • گفتن نام بازی یا اپلیکیشن (واسه انتخاب کردن اون)
  • Start (واسه شروع بازی یا برنامه)
  • Power (واسه خاموش کردن یا قرار دادن دستگاه در حالت استند بای)
  • Log In (واسه وارد شدن به حساب کاربری)
  • Home Screen (واسه رفتن به صفحه اول)
  • Back to Game (واسه برگشت به بازی)
  • Yes و No (به خاطر جواب دادن سوالا)
  • Take Screenshot (گرفتن تصویر)

با گفتن دستور صوتی “Take Screenshot” می تونین از بازی در حال اجرا عکس بگیرین، هر چند سازندگان بازی می تونن در قسمتای خاصی از عناوین خود، امکان گرفتن اسکرین شات رو به شما ندن.

پلی استیشن ۴ به شما این امکان رو میده تا تصاویر گرفته شده رو به پلی استیشن ۴ دیگه، کنسول دستی ویتا و یا کاربران اپلیکیشن پلی استیشن بفرستین و شما با به کار گیری دوربین یا هدست می تونین پیغامایی صوتی رو همراه با اونا ضبط و بفرستین.

دستور صوتی “Back to Game” هم شما رو به آخرین بازی یا اپلیکیشن باز شده برمی گردونه.

شما می تونین توانایی تشخیص صدا رو با دکمه L2 کنترلر فعال یا غیر فعال کنین یا هر زمان که خواستین، فقط از کنترلر استفاده کنین. هم اینکه توانایی تشخص صدا اگه بعد از گذشت ۱۰ ثانیه دستور صوتی ای نگیره، غیر فعال می شه.

صدا تنها گزینه ای نیس که با دوربین پلی استیشن بتونین سیستم خود رو کنترل کنین. در ادامه مطلب به بررسی قابلیتای ویدیویی موثر این دستگاه می پردازیم.

قابلیتای ویدیویی PlayStation Camera

دوربین پلی استیشن امکاناتی چون تشخیص چهره، کنترل حرکتی و ضبط ویدیو رو واسه کنسول پلی استیشن ۴ به ارمغان می آورد.

با کمک این دوربین، پلی استیشن ۴ می تونه صورت شما رو اسکن کرده و از اون پس با دیدن چهره شما، وارد پروفایل کاربری تون شه. وقتی که توانایی تشخیص چهره رو در تنظیمات فعال می کنین، دوربین چهره شما رو پیدا کرده و کنسول هم درزمان چندین مرحله اطلاعات مربوط به چهره شما رو ضبط می کنه.

واسه تصویربرداری مناسب، پیشنهاد می شه که در فاصله ۱٫۸ متری از دوربین قرار گرفته، مطمئن شین نور اتاق کافیه (اما نور قوی ای در پشت شما نباشه)، موها به ابرو نرسیده و لنزای دوربین هم تمیز باشن.

در ادامه کالیبره کردن در چندین مرحله انجام می شه که از شما می خواد سر خود رو در جهتای مختلفی حرکت بدین. بعد از گذروندن این مراحل، می تونین دوباره به این بخش رفته و اطلاعات جدیدتری از چهره خود رو در شرایط متفاوت به سیستم اضافه کنین تا دقت تشخیص بالاتر بره.

این اطلاعات درون پلی استیشن ۴ قرار گرفته و به گفته سونی اصلا به اشتراک گذاشته نمیشه.

اما تشخیص چهره تنها توانایی جذاب دوربین نیس. این دستگاه میتونه تا با به کار گیری دو دوربین خود، نقشه ای سه بعدی از محیط اتاق شما داشته باشه و تصاویر سه بعدی بگیره.

هم اینکه، نوار چراغ کنترلر بسته به ترتیبی که به دستگاه وصل شده، رنگای مختلفی به خود میگیره. کنترلر بازیکن اول آبی رنگ، بازیکن دوم قرمز، بازیکن سوم سبز و بازیکن چهارم صورتی می شه. دوربین پلی استیشن این توانایی رو داره تا با تشخیص رنگ کنترلر، موقعیت هر بازیکن در اتاق رو مشخص کنه.

این ویژگی در واقع جایگاه یکی از کاربردای کنترلرای حرکتی موو رو میگیره در حالی که دقت اون در تشخیص حرکت و مکان بیشتره.

دوربین پلی استیشن هم اینکه به شما اجازه میده تا تصویر خود رو روی صفحه موقع بازی کردن یا استریم زنده پخش کنین، قابلیتی که در ادامه توضیح می دیم.

تجربه بازی با PlayStation Camera

تا به امروز، عناوین خیلی خیلی از پتانسیلای این دوربین در ساختار گیم پلی خود استفاده نکرده ان اما با ظهور تکنولوژی نوپا واقعیت مجازی و عرضه هدست پلی استیشن ایشون آر، این روند ممکنه در آینده تغییر پیدا کنه.

Just Dance 2014 اولین عنوانی بود که به طور کامل از دوربین پلی استیشن به عنوان یه دستگاه ورودی، پشتیبانی می کرد. شمام اینکه می تونین با به کار گیری کنترلرای موو، دقت این دوربین در تشخیص حرکات رو زیاد کنین.

نسخه های بعدی سری Just Dance و بازی اتومبیلرانی Driveclub هم از قابلیتای جور واجور این دستگاه بهره جستند.

اگه الان هیچ عنوانی در اختیار ندارین که از دوربین پلی استیشن استفاده کنه، باید بگیم که The Playroom از قبل روی کنسول پلی استیشن ۴ شما نصب شده.

نسخه ۲۰۱۶ بازی Just Dance

پلی روم در واقع عنوانی دمو مانند هستش که پتانسیلای تعامل بین کنترلر و دوربین رو به نمایش میکشه و واسه یه مدت بسیار کوتاه شما رو سرگرم خود می کنه. اگه دوربین پلی استیشن رو در اختیار نداشته باشین، تنها کاری که در پلی روم می تونین انجام بدین، مشاهده کنترلر و قابلیتای دوربینه.

گزینه های غیر هیجان انگیز دیگه پلی روم شامل تنظیمات دوربین می شه که در اون دوربین رو واسه تجربه این بخش تنظیم کرده و با قابلیتا و ویژگیای کنترلر دوال شاک ۴ چون نوار LED، صفحه لمسی و بلندگوهای اون آشنا میشین.

پلی روم هم اینکه از سه فعالیت و بازی جور واجور برخورداره که تجربه اونا خالی از لطف نیس:

AR Hockey بازی ای دو نفره س که مطمئنا شما رو به یاد عنوان قدیمی و محبوب Pong میندازه. با حرکت دادن انگشت به سمت بالا و پایین روی صفحه لمسی کنترلر می تونین به توپ ضربه زده و یا جلوی راه اونو بگیرین و با حرکت دادن کنترلر در جهتای جور واجور ابعاد محیط بازی رو تغییر می دید.

Play With Asobi به شما اجازه میده تا با یه ربات دست آموز پرنده بازی کنین.

AR Bots تعداد زیادی ربات یه شکل و ساکن کنترلر شما رو به لطف تکنولوژی واقعیت اضافه به اتاق خونه شما آورده تا با اونا بازی کنین.

با حرکت دادن کنترلر می تونین عکس العمل اونا به حرکات ایجاد شده رو روی صفحه تلویزیون تماشا کنین. با حرکت دادن انگشت روی صفحه لمسی می تونین اونا رو تک تک به درون اتاق پرتاب کنین.

این رباتا با حرکات شما و محیط دورو برشون تعامل برقرار کرده و حتی می تونین اشیا ساده ای رو به وسیله پلی استیشن ویتا یا اپلیکیشن پلی استیشن رروی موبایل به صفحه نمایش بیارین و به تماشای بازی رباتا با اونا بشینین.

دوربین هم اینکه به شما اجازه میده تا تصویری زنده و کوچیک از خود در گوشه تصویر موقع استریم زنده بازیا داشته باشین تا گیم پلی خود رو روی شبکه های چون Twitch به اشتراک بذارین.

همونجوریکه میدونید دکمه Share روی کنترلر شما هست که با فشردن اون می تونین گیم پلی بازی رو استریم کرده و انتخاب کنین که این محتوا روی چه شبکه ای پخش شه و می خواین روی اون صدا یا فیلم خود رو بذارین یا خیر.

بخشی از امکانات The Playroom

صدا به وسیله دوربین ضبط می شه مگه اینکه هدست تون به کنسول وصل باشه که در این صورت صدا از راه میکروفونای هدست ضبط می شه. البته شما بدون دوربین هم می تونین بازی خود رو استریم کنین تنها فرقش اینه که ویدیو زنده خود شما پخش نمیشه.

فرق PlayStation Camera با دستگاه های قبلی: EyeToy و Eye Camera

دوربین حرکتی پلی استیشن تا به الان سه نسل رو پشت سر خود گذاشته، سه نسلی که هر کدوم نام و شکل خاص خود رو داشتن.

دوربین یو اس بی EyeToy در سال ۲۰۰۳ وارد بازار شد، چندین سال قبل از اون که کینکت اکس باکس در سال ۲۰۱۰ راهش رو به خونهای مردم باز کنه.

EyeToy فقط از یه دوربین همراه با نرم افزار ردیابی حرکت استفاده می کنه تا تصویری از بدن شما رو درون محیط بازی بذاره. این دستگاه حرکات شما رو به صورت دو بعدی ردیابی می کنه، یعنی دستا و دیگه بخشای بدن شما روی صفحه تخت نمایشگر قرار می گیرن و به شما اجازه میده تا با تعامل با اشیا، در بازی امتیاز به دست بیارین.

در واقع، همه دوربینای پلی استیشن از الگوریتمای پیچیده ای استفاده می کنن تا تصویر شما رو روی صفحه نمایش نقش ببندند و به شما اجازه بدن تا با محیطی مجازی به شکلای جور واجور رابطه برقرار کنین. حالا با گذشت زمان این محیط نسبت به زمان EyeToy، عمق بیشتری داره.

EyeToy؛ اولین تجربه سونی در دوربینای حرکتی

سونی PlayStation Eye رو در سال ۲۰۰۷ واسه کنسول پلی استیشن ۳ خود عرضه کرد. شکل این دوربین مثل مدل قبلی و دارای یه دوربین حرکتی اما شکل و اندازه اون متفاوت بود.

در سال ۲۰۱۰، این شرکت کنترلرای موو رو عرضه کرد، کنترلرهایی که همراه با Eye کار می کردن و قابلیتای اونو بهبود می بخشیدند. دوربین از راه تشخیص موقعیت و اندازه نسبی توپ نورانی انتهای کنترلر موو، می تونست حرکتای سه بعدی رو حس کنه.

رنگ توپا هم متفاوت بود تا دوربین Eye بتونه بازیکنای جور واجور رو از هم تمییز دهد.

در کنفرانسای خبری اولیه، سونی از دوربین نسل جدید خود با نام PlayStation 4 Eye یاد می کرد اما قبل از عرضه این دوربین در انتهای سال ۲۰۱۳، نام اون به PlayStation Camera تغییر یافت. البته فقط نام این دستگاه نبود که دچار تغییرات شد بلکه دوربین جدید سونی تفاوتای بزرگی با پدر و پدر بزرگ خود داشت.

شکل اون به طور کامل تغییر پیدا کرد، کوچکتر شد و از دوربین دومی بهره برد تا بدون کنترلرای موو هم بتونه عمق رو تشخیص بده. اما بازم می تونه نوار روشن کنترلر دوال شاک ۴ و یا حتی کنترلرای موو رو تشخیص بده تا دقت اون زیاد شه، قابلیتی که به خصوص در بازیای واقعیت مجازی مهمه.

دوربین EyeToy فقط از یه میکروفون واسه ضبط پیغامای صوتی واسه ویدیوها استفاده می کرد اما هر دو دوربین بعدی دارای چهار میکروفون واسه ضبط پیچیده صدا و تشخیص بازیکن هستن.

مشخصات دوربینا هم همونطور که انتظار می رفت با گذشت زمان تغییر پیدا کردن. EyeToy وضوح تصویر ۶۴۰ در ۴۸۰ پیکسلی داشت و فوکوس اون به صورت دستی تنظیم می شد.

دوربین PlayStation Eye همراه با کنترلرای Move

دوربین Eye در ۶۰ فریم بر ثانیه، تصاویر با رزولوشن ۶۴۰ در ۴۸۰ و در ۱۲۰ فریم بر ثانیه، تصاویری با وضوح تصویر ۳۲۰ در ۲۴۰ ضبط می کرد. میدون دید اون در حالت عادی ۵۶ درجه و در حال زاویه باز، ۷۵ درجه و در هر دو حالت فوکوس ثابت بود. نسل آخر دوربینای سونی هم پا رو بالاتر گذاشت و وارد دنیای کیفیت بالا با رزولوشن ۱۲۸۰ در ۸۰۰ پیکسل شد.

کینکت اکس باکس وان و دوربین پلی استیشن ۴، دوش به دوش همدیگه

مطمئنا، دستگاهی که بیشترین توجه رو در مقایسه با دوربین پلی استیشن به خود جلب کرده، نسل دوم دستگاه کنترل حرکتی و صوتی مایکروسافته که بعضی اونو کینکت ۲ می خونن.

در اول نسل، کینکت همراه با کنسول اکس باکس وان به صورت اجباری فروخته می شد تا اون که مایکروسافت هم بعد از گذشت یه مدت بلاخره سر عقل اومد و مانند حریف خود کینکت رو تبدیل به گزینه ای اختیاری کرد، تصمیمی که به طور کاملً در اختلاف با ادعاهای اولیه اونا بود.

کینکت جدید بسیار بزرگتر بوده و نمیشه اونو در بالای تلویزیون قرار داد اما در اون طرف ظاهر، تفاوتای فنی زیادی هم بین دو دوربین هست.

هر دو دستگاه از دوربینایی با کیفیت بالا استفاده می کنن اما کینکت اکس باکس وان از دوربینی با زاویه دید باز و کیفیت ۱۰۸۰p برخورداره که در مقایسه با دوربینای ۱۲۸۰ در ۸۰۰ پلی استیشن (حدوداً ۷۲۰p) وضوح تصویر بالاتری رو به مخاطب ارائه می کنن.

کینکت دوربین دیگری مخفی در پشت خود داره که در واقع دوربینی مادون قرمزه. این دوربین دید کینکت در تاریکی رو بهبود داده و دلیل می شه تا دستگاه نور محیط رو ندیده بگیره. در نتیجه همونجوریکه انتظار میره، دوربین پلی استیشن نسبت به سطح روشنایی بسیار حساس تره.

کینکت و کنسول اکس باکس وان

هم اینکه کینکت جدید دارای بلستر امواج مادون قرمزیه که باعث می شه تا با اون تلویزیون خود رو هم کنترل کنین. پلی استیشن ۴ و دوربین اون از اینجور قابلیتی محروم هستن.

از دیگر تفاوتای بین دو دستگاه میشه به بخش دستورات صوتی اشاره کرد. کینکت مجموعه کامل تری از دستورات صوتی داره و حتی به لطف اونا می تونین کنسول رو خاموش و یا روشن کنین.

اگه می خواید از دوربین خود واسه استریم بازی یا چت ویدیویی در اسکایپ استفاده کنین، باید بگیم که کینکت میتونه روی چهره شما تمرکز کرده و شما رو دنبال کنه، در حالی که دوربین پلی استیشن شما رو مجبور می کنه در نقطه ای ثابت باقی بمونین.

در آخر هر دو دستگاه حرکتی تا به امروز از پشتیبانی ضعیف کمپانیای سازنده و کمبود عناوین سرگرم کننده، رنج می برن.

سخن آخر

دوربین پلی استیشن از هر وقتی پیشرفته تر و مجهز تر شده. این دستگاه کوچیک امکانات مختلفی رو در اختیار دارندگان خود قرار میده، امکاناتی چون دستورات صوتی که در اول بسیار جذاب به نظر می رسن.

اما نکته مهم اون هستش که دوربین پلی استیشن ۴ درست نقش وب کم واسه کامپیوترای شخصی رو اجرا می کنه، به زبون بهتر، وجود این دستگاه در خونه شما اصلا لازم نیس. حقیقتی که پشتیبانی نرم افزاری بسیار ضعیف سونی از این دوربین، در اون کم موثر نیس.

فرمون صوتی دادن به کنسول و اجرای اون شاید واسه لحظه ای فضای فیلمای علمی تخیلی دهه ۹۰ میلادی رو واسه شما تداعی کنه اما این توانایی بسیار زودتر از اون چه فکر کنین، جذابیت خود رو از دست میده، مخصوصاً اونم در روزگاری که هر کدوم از ما با تلفن هوشمند اندرویدی یا iOS خود یکی از این دستیارای صوتی رو در اختیار خود داریم.

واقعیت مجازی، واقعیتی که واسه تجربه اون نیاز به دوربین پلی استیشن دارین.

اگه چت ویدیویی و یا استریم زنده بازیای ویدیویی کاربرده هایی هستن که واقعاً به دنبال اونا هستین، دوربین کوچیک سونی این قابلیتا رو با قیمتی مناسب در دستان شما میذاره.

اما کاربرد و توانایی دیگری هست که می تونه برخلاف همه پیشنهادای بالا، شما رو به طور کاملً راضی به خرید دوربین پلی استیشن کنه:

اگه نسبت به تکنولوژی نوپا واقعیت مجازی هیجان زده هستین و واسه ورود به این دنیای کشف نشده، لحظه شماری می کنین، واسه به کار گیری هدست واقعیت مجازی پلی استیشن، مجبور به خریداری یکی از این دوربینا هستین. موضوعی که ممکنه آینده این دستگاه فراموش شده رو به طور کاملً زیر و رو کنه.