سرمایه گذاری بخش خصوصی، ارتباطات میان فرهنگی

الف) گردشگری از نظر مکان مقصد:
1.گردشگری شهری2. گردشگری روستایی3. گردشگری عشایری،قومی،قبیله ای4.گردشگری در طبیعت 5.گردشگری ساحلی و دریایی6. گردشگری کوهستانی7. گردشگری هوا- فضا 8. گردشگری زیست محیطی
ب)گونه های گردشگری از نظر موضوع:
1.گردشگری دریایی 2. گردشگری برف 3. گردشگری فرهنگی و هنری (گردشگری میراث) 4.گردشگری اجتماعی 5. گردشگری علمی – آموزشی 6. گردشگری درمانی 7. گردشگری در طبیعت 8. اکوتوریسم 9.گردشگری ورزشی 10. گردشگری و چشم اندازهای کشاورزی و عشایری 11.گردشگری شکار و صید 12.گردشگری تجاری 13. گردشگری سیاسی 14.گردشگری آثار جنگ 15. گردشگری زیارت اهل قبور 16.گردشگری تبهکاری vandalism 17. گردشگری مجازی
هر کدام از انواع گردشگری که در بالا ذکر شد دارای زیر شاخه های فراوانی است که از ذکر آنها خوداری گردید.به نظر می رسد آنچه مهم است اینکه مدیران هر محلی با استفاده از متخصصین امر نسبت به برنامه ریزی امر گردشگری متناسب با محل خویش اقدام واز برکات این صنعت بهره مند شوند .
2-4-8انواع تعاریف گردشگری
2-4-8-1گردشگری تاریخی:
یکی از مواردی که در صنعت گردشگری وجود دارد برنامه ریزی جهت بازدید از اماکن تاریخی مورد علاقه گردشگران است. گردشگران با توجه به مدت زمان بسیار محدودی که برای بازدید از شهرهای معروف در اختیار دارند علاقمند به بازدید از اماکنی هستند که با توجه به شناخت اولیه آنها، بیشترین مطلوبیت را کسب کنند. منظور از گردشگری تاریخی منظور بازدید از موزه ها و ابنیه های تاریخی است.
2-4-8-2گردشگری فرهنگی:
گردشگری ابزاری است برای نزدیکی فرهنگ ها Litvin,2000, Higgins-, Desbiolles,2006 Kelly, 2006 Kim & Crompton,1990 ,D’Amore,1988)). جهانگردی فرصتی برای آموزش افراد درباره ی فرهنگ ها و محیط های دیگر به علاوه میراث ملی خودی و اغلب تفاوت های سیاسی و ایدئولوژی فریبنده و کاهش نگرش های متعصبانه؛ یعنی، رسیدن به تعامل و ارتباطات میان فرهنگی را فراهم می کند )ضرغام بروجنی،60،1389). مونیر بوشناکی در اجتماع جهانی فرهنگ ها در سال بر نقش گردشگری در ایجاد مکان هایی برای بیان و هویداسازی فرهنگها تأکید می کند، که نتیجه ی آن شکلی از گفتگوی بین فرهنگی است، که منجر به صلح و تسهیل روند توسعه ی پایدار می شود(رابینسون و پیکارد،2006). گردشگری به دلیل تفاوت در فرهنگ ها، اخلاق و مذاهب، ارزش ها، سبک زندگی، زبان و سطوح رفاه می تواند به عنوان عاملی در ایجاد برخورد های فرهنگی ظاهر شود(استنی،2004، 22-23). از بین بردن تصورهای غلط و دادن فرصتی به افراد برای آشنا شدن با انسان هایی از فرهنگ های متفاوت به اجتناب از این تعارضات و گسترش صلح کمک می کند. گردشگری با درهم آمیزی موزون فرهنگ ها از طریق درک آداب و رسوم جوامع میزبان، سبک زندگی و محیط منجر به افزایش احترام به فرهنگ جامعه ی میزبان می شود(ساکر و جورج،2010).
2-4-8-3گردشگری مذهبی:
گردشگری مذهبی، سابقه‌ای به قدمت تاریخ دارد و در ایران از مساجد، امامزاده‌ها و بقعه‌ها، آرامگاه‌ها و قبور، تکیه‌ها و حسینیه‌های قدیمی گرفته تا آتشکده‌ها و آتشگاه‌ها، صومعه‌ها و خانقاه‌ها، این نوع از گردشگری با استقبال مردم روبه‌رو شده و درآمدی نیز دارد. اما شاید جالب باشد که این نوع اماکن مذهبی امروز از حالت ملی خارج شده و به سمت فرامحلی شدن حرکت کرده است و برای دولت‌های کشورهای مختلف که اماکن یاد‌شده در آن قرار دارد، درآمدهای هنگفتی به همراه دارد. در مقابل، دولت‌ها تلاش می‌کنند با ایجاد زیرساخت‌ها و تلاش برای حفظ میراث معماری و ابنیه تاریخی مذهبی کشورهای خود، به جذب گردشگران کمک کنند.
ولی با این حال هیچ چیز نمی‌تواند اهمیت گردشگری مذهبی را نادیده بگیرد. نوع جدیدی از گردشگری که به تمامی تاریخ بوده و هست.
2-4-8-4گردشگری ورزشی:
ورزش یکی از فعالیت‏های مهم گردشگران در حین گردشگری است و گردشگری و مسافرت نیز با انواع مختلف ورزش همراه است .گردشگر کسی است که برای مدتی،دست کم یک شب،و نه بیش از یک سال به کشوری غیر از وطن یا محل سکونت معمولی خود مسافرت می‏کند وهدف او کار کردن وپول درآوردن در آن کشور نیست (گی چاک وای،1382). همچنین گردشگر ورزشی بازدید کننده‏ای موقتی است که حداقل24 ساعت در محل رویداد اقامت می‏کند و هدف او شرکت در رویدادی ورزشی است .
گردشگری ورزشی یکی از حیطه‏های رو به رشد گردشگری است ،که مسابقات و رویدادهای ورزشی تعداد کثیری گردشگر (چه داخلی و چه خارجی) را جلب می‏کند .پژوهش‏ها‏نشان داده‏اند که گردشگری ورزشی یکی از بخش‏هایی است، که در تمام دنیا در صنعت گردشگری بیشترین رشد را دارد و در‏این بازار رویداد گردشگری ورزشی نقش مهمی‏ایفا می‏کند ،به گونه‏ای که همواره بر تعداد مقصد‏هایی که رویدادهای ورزشی را در آمیزه بازاریابی خود وارد می‏کنند افزوده می‏شود (چالیپ ، 2002). نظریه‏های جدید در زمینه گردشگری نشان می‏دهد جذابیت‏های گردشکری بر پایه ورزش ،در مقایسه با دیگر جذابیت‏های فرهنگی ، مزیت‏های اجتماعی، اقتصادی و سیاسی بیشتری دارد (هینچ وهیگام،2005).
2-4-9عوامل و عناصر موثر در صنعت گردشگری :
در صنعت گردشگری بخش دولتی و خصوصی مکمل همدیگر هستند و نبود یکی از آنها باعث نا کارآمدی وجود دیگری میشود، لذا باید بخش دولتی و بخش خصوصی هر یک در جایگاه خود قرار بگیرند تا شاهد رشد و شکوفائی این صنعت باشیم.
2-4-9-1بخش دولتی
بخش دولتی با ایجاد زیرساختهای می تواند نقش اساسی را در توسعه این صنعت داشته باشد.
یکی از مهمترین وظایف بخش دولتی، مدیریت کلان و تعیین سیاست های کلی در این صنعت باشد. با مطالعه بر پتانسیلهای موجود در ایران، نقشه و طرح جامع گردشگری را برای کشور تدوین کنند و با تخصیص بودجه زیر ساختهای لازم برای سرمایه گذاری بخش خصوصی را مهیا کنند. با گسترش جاده ها، تجهیز فرودگاهها و ترمیم و اصلاح سیستم های حمل و نقل زمینه های امنیت و آرامش خاطر گردشگران را ایجاد کنند. با وضع قوانین و مقررات بستر سازی جهت ایجاد امنیت روانی و اجتماعی برای گردشگران و جهانگردان که فاکتور مکمل و بسیار مهمی در راستای توسعه صنعت گردشگری است صورت گیرد. به توسعه منابع انسانی و ایجاد مراکز آموزشی تخصصی بپردازند. با تدوین قوانین حمایتی از سرمایه گذاری در این صنعت راه را برای سرمایه گذاران داخلی و خارجی هموار سازند. با تبلیغات و اطلاع رسانی، زمینه های لازم را برای سفر گردشگران به ایران ایجاد کنند.
میتوان به این نتیجه رسید مدیریت کلان و متخصص در صنعت گردشگری حرف اول را میزند. برنامه ریزی بلند مدت و کوتاه مدت به همراه استراتژیک میتواند زمینه های لازم جهت توسعه و گسترش این صنعت را در پیش داشته باشد.