اگه در یکی از خیابونای شانگهای قدم بزنین، با یه عالمه از خودروهای ساخت بیوک، آئودی، فولکس واگن و ب ام و روبرو میشین؛ علاوه بر اینا تازگیا گرایش چینیا به سمت خودروهای برقی هم زیاد شده و هر روزه بر تعداد تسلا مدل Xای حاضر در معابر این شهر اضافه می شه.

با مشاهده این وضعیت ممکنه این سوال – مخصوصا واسه ما ایرانیا – مطرح شه که پس خودروهای چینی کجا هستن؟ بسیار ، گه گاه میشه بعضی از اجناس الکتریکی BYD رو در گوشه و کنار دید؛ اما این خودروها هم بیشتر به دلیل سیاستای تشویقی حاکم در شانگهای خریداری شدن.

اگه هفته پیش واسه اولین بار در نمایشگاه شانگهای شرکت می کردین، شاید این سوال هم به ذهنتون می رسید: چینیا به غیر از BYD، خودروساز دیگری دارن؟

این وسط اگه شخصی لیست ده خودروی پرفروش چین رو به شما نشون بده، تعجبتان چند برابر می شه؛ چون بیشتر برنده ها و مدلای حاضر در اون نامایی دارن که گویی از یه سیاره دیگه اومده ان!

اندازه فروش تقریبی مدل خودرو
۶۵۰,۰۰۰ ۱٫    Hongguang S1
۵۸۰,۰۰۰ ۲٫    Haval H6
۴۷۹,۰۰۰ ۳٫    Lavida
۳۷۰,۰۰۰ ۴٫    Excelle
۳۷۰,۰۰۰ ۵٫    Baojun 730
۳۶۸,۰۰۰ ۶٫    Sylphy
۳۴۸,۰۰۰ ۷٫    New Jetta
۳۴۱,۰۰۰ ۸٫    Sagitar
۳۲۷,۰۰۰ ۹٫    Trumpchi GS4
۳۲۱,۰۰۰ ۱۰٫  Baojun 560

این لیست چه نکاتی رو می تونه در خود نهفته داشته باشه؟ از چند جهت جور واجور به حاضرین این لیست می پردازیم.

برنده ها: از بین ۱۰ خودروی موجود در این لیست ۵ مورد واسه کشور چین بوده و ساخت برنده های وولینگ، بائوجون، ترامپچی و گریت وال هستن.

بقیه موارد هم کالاهایی از برنده های فولکس واگن، بیوک و نیسانه. در نظر داشته باشین که هر کدوم از این خودروهای خارجی نزدیک به ۱۰ ساله که در چین تولید شده و از قطعات بیشتر ساخت چین بهره مند هستن؛ پس میشه اونا رو خودروهای چینی با برند خارجی خطاب کرد.

نوع بدنه: پنج سال قبل، خودروهای سواری پیشرو لیست بودن. اما امروزه ۵ مورد از ۱۰ گزینه موجود به خونواده خودروهای شاسی بلند یا کراس اوور تعلق دارن؛ ۵ مورد دیگه هم که سدان هستن، مدلای خارجی حساب می شن.

اینطوری، همه شاسی بلندها و کراس اوورهای محبوب چین ساخت خود این کشور هستن. امسال اندازه فروش این دسته از خودروها به حدود ۱۰ میلیون دستگاه می رسه.

اندازه فروش: اگه این لیست رو یه گروه در نظر بگیریم، گزینه های اون در کل فروشی برابر با ۳٫۸۵ میلیون دستگاه در سال ۲۰۱۶ داشتن.

این رقم تقریبا به اندازه کل بازار خودرویی ژاپنه. با اینحال طبق اظهارات وزارت صنعت و فناوری اطلاعات چین، اندازه فروش هرساله خودرو در سال ۲۰۲۵ در این کشور به رقم باورنکرنی ۳۵ میلیون دستگاه می رسه.

قیمت: بین قیمت و تعداد تولید همیشه رابطه ای هست، اما این رابطه در چین خیلی روشن نیس. مثلا پرفروش ترین خودروی این کشور (Hongguang S1) در سال گذشته، حدود ۹۰۰۰ دلار قیمت داره؛ حال اینکه واسه خرید گزینه حاضر در رتبه دوم (هاوال H6) باید ۲۴۰۰۰ دلار کنار گذاشت که گرون ترین خودرو در این لیست هم حساب می شه.

بقیه گزینه ها بین ۱۴۷۰۰ دلار واسه ترامچی GS4 و ۲۱۰۰۰ دلار واسه فولکس واگن لاویدا متغیر هستن. واسه مقایسه بد نیس بدونین که میانگین قیمت یه خودروی صفر کیلومتر در آمریکا چیزی حدود ۳۴۰۰۰ دلاره.

مالکیت: همه مدلای خارجی پرفروش در بازار چین در شرکتای مشترکی که یه طرف اونا چینیه (جوینت ونچر) تولید می شن.

براساس قانون، طرف چینی دست کم باید مالک ۵۰ درصد از این شرکت مشترک باشه؛ پس در بهترین حالت فقط نصف درآمد حاصله از فروش خودروها به جیب طرف خارجی میره.

با این حساب اگه برنده های چینی در حال پیشرفت هستن، پس به چه دلیل خبر چندانی از اونا در خیابونای شانگهای نیس؟ جواب در اینست که شانگهای رو میشه نیویورک سیتی چین به حساب آورد؛ چون که ساکنین اون از دید درآمد، حس رقابت، مدگرایی و اولویتای اجتماعی در سطحی بالاتر قرار دارن.

ثروتمندان این شهر به سراغ خودروهای لوکس و گرون می رن تا دارایی خود رو به رخ بکشن. یه خودروی چینی شاید ارزش بالاتری در برابر رقم پرداختی داشته باشه، اما وقتی فردی می تونه با پورشه خودنمایی کنه به چه دلیل سوار بر یه اتومبیل ارزون قیمت وطنی مثل بائوجون شه؟

با حرکت به سمت غرب و رسیدن به استانای آنهوی و جیانگژی وضعیت به طور کامل از این رو به اونو میشه. در این استانا که سطح درآمد بسیار پایین تره، خیابونا از خودروهای چینی جمع شدن.

برنده های چینی تلاش می کنن با تصرف بازار استانای کمتر پیشرفته، درآمد و نفوذ خود رو گسترش داده و با بهبود کم کم کیفیت، خود رو واسه ورود به مناطق و شهرهای پیشرفته تر – مثل شانگهای، شنژن،کیمگدائو و ژیامن – آماده کنن.

این روش هدف دار بسیار مشابه عقیده مائوتسه تونگه که گفته بود: "حاشیه ها رو بگیر و شهرها رو محاصره کن".

این روش البته سابقه موفقیت زیادی داره و شاید بشه گفت که ژاپنیا و کره ایا هم در مقطع وقتی خاصی از همین روش هدف دار واسه گرفتن سهم بازار در بسیاری کشورها استفاده کردن.

در سالای گذشته چینیا این سیاست رو در کشورای در حال پیشرفت هم پیاده کرده و بخشی از بازار خودرویی روسیه، برزیل، شیلی، مصر و ایران رو از اون خود کردن. یقینا سودهای جمع آوری شده از بازار این کشورها نقشی بسزا در پیشرفت برنده های چینی دارن.