برای صحیح قلمداد کردن هر بیع و معامله‌ای باید رضایت طرفین موجود باشد، اما شرط «رضایت طرفین» برای معاملاتی است که ربوی نباشند. «پس نباید چنین تصور کرد که هرگاه در یک معامله ربوی طرفین رضایت داشته باشند آن معامله صحیح است، زیرا شرط رضایت طرفین برای معاملات غیر ربوی است؛ زیرا ربا تجارت نیست بلکه با اهداف تجارت مخالفت دارد؛ و دو طرف معامله باید رضایت داشته باشند و هریک با اختیار خودش معامله را انجام دهد.
یکی از عواملی که سبب ایجاد رضایت کامل می‌شود این است که مورد معامله باید مشخص باشد، زیرا اگر چنین نباشد نمی‌توان تصور کرد که پس از تسلیم نمودن مورد معامله، فرد رضایت دارد یا نه زیرا چیزی که در دسترس نباشد مانند معامله قمار می‌ماند، پس در تمام معاملاتی که موردِ معامله مشخص نمی‌باشد رضایت وجود ندارد و عقد معامله در آن‌ها جاری نمی‌شود.
و نیز از این آیه استنباط می‌شود که معاملات با رضایت قولی یا فعلی منعقد می‌گردد، زیرا خداوند رضایت را شرط قرار داده است، پس به هر صورتی که رضایت حاصل شود، معامله منعقد می‌گردد. سپس خداوند آیه را با ﴿اللَّهَ کانَ بِکمْ﴾ به پایان رسانید. ازجمله رحمت الهی این است که خون و مال‌هایتان را مصون و محفوظ گردانده و شما را از تلف کردن و هتک حرمت آن نهی کرده است.
استدلال به آیه:
آنچه در تفسیر آیه شریفه به دست می‌آید این است که معاملات با قید رضایت طرفین حلال می‌شوند. مگر این‌که در جایی بر حرام بودن آن‌ها تصریح شده باشد؛ بنابراین اگر معامله‌ای تحت عنوان هیچ‌یک معاملات حرام و کسب مال به باطل نباشد، چنانچه تراضی طرفین حاصل شود منافع معامله حلال خواهد بود.
لذا باز هم باید با عنایت به قواعد فقه و دیگر مستندات مشخص شود که نهاد نوظهور پورسانت تحت عنوان معاملات باطل قرار می‌گیرد.
ج) آیه 19 سوره کهف
﴿وَکذَلِک بَعَثْنَاهُمْ لِیتَسَاءلُوا بَینَهُمْ قَالَ قَائِلٌ مِّنْهُمْ کمْ لَبِثْتُمْ قَالُوا لَبِثْنَا یوْمًا أَوْ بَعْضَ یوْمٍ قَالُوا رَبُّکمْ أَعْلَمُ بِمَا لَبِثْتُمْ فَابْعَثُوا أَحَدَکم بِوَرِقِکمْ هَذِهِ إِلَی الْمَدِینَهِ فَلْینظُرْ أَیهَا أَزْکی طَعَامًا فَلْیأْتِکم بِرِزْقٍ مِّنْهُ وَلْیتَلَطَّفْ وَلَا یشْعِرَنَّ بِکمْ أَحَدًا﴾
« و این‌چنین بیدارشان کردیم تا میان خود از یکدیگر پرسش کنند. گوینده‌ای از آنان گفت: «چقدر مانده‌اید؟» گفتند: «روزی یا پاره‌ای از روز را مانده‌ایم.» [سرانجام] گفتند: «پروردگارتان به آنچه مانده‌اید داناتر است، اینک یکی از خودتان را با این پول خود به شهر بفرستید تا ببیند کدام‌یک از غذاهای آن پاکیزه‌تر است و از آن، غذایی برایتان بیاورد و باید زیرکی به خرج دهد و هیچ‌کس را از [حال] شما آگاه نگرداند.»
بررسی آیه 19 سوره کهف
بیداری بعد از یک خواب طولانی
به خواست خدا در آیات آینده می‌خوانیم که خواب اصحاب کهف آن‌قدر طولانی شد که به 309 سال بالغ گردید و به‌این‌ترتیب خوابی بود شبیه به مرگ و بیداری‌اش همانند رستاخیز، لذا در آیات موردبحث قرآن می‌گوید: و این‌گونه آن‌ها را برانگیختیم (و کذلک بعثناهم).
یعنی همان‌گونه که قادر بودیم آن‌ها را در چنین خواب طولانی فرو بریم قادر بودیم آن‌ها را به بیداری بازگردانیم
ما آن‌ها را از خواب برانگیختیم: تا از یکدیگر سؤال آل کنند، یکی از آن‌ها پرسید فکر می‌کنید چه مدت خوابیده‌اید؟ ﴿لیتسائلوا بینهم قال قائل منهم کم لبثتم﴾
آن‌ها گفتند: یک روز یا بخشی از یک روز ﴿قالوا لبثنا یوما او بعض ‍ یوم﴾
این تردید شاید به خاطر آن بوده است که طبق گفته جمعی از مفسران آن‌ها در آغاز روز وارد غار شدند و به خواب فرو رفتند و در پایان روز بیدار شدند، همین سبب شد که اول چنین فکر کنند که یک روز خوابیده‌اند همین‌که منظره آفتاب را دیدند بخشی از یک روز را مطرح کردند.
ولی سرانجام چون نتوانستند دقیقاً بدانند مدت خوابشان چقدر بوده: گفتند پروردگار شما از مدت خوابتان آگاه‌تر است ﴿قالوا ربکم اعلم بما لبثتم﴾
جمعی گفته‌اند گوینده این سخن بزرگ‌ترین آن‌ها که تملیخا نام داشت بوده است و تعبیر به صیغه جمع قالوا (گفتند) در این‌گونه موارد معمول است.
و شاید این سخن به خاطر آن بود که از وضع قیافه و موها و ناخن‌ها و همچنین طرز لباس‌هایشان در شک فرو رفتند که نکند این‌یک خواب غیرعادی باشد.