عهدنامه بارسلون مورخ 20 اوریل 1921 درباره ازادی عبور از دریا؛
عهدنامه و اساس نامه ژنو مورخ 9 دسامبر 1923 در زمینه نظام بین المللی بنادر که در اجرای ماده 376 معاهده ورسای منعقد گردیده است؛
معاهده 10 اوریل 1926 بروکسل در مورد یکنواخت سازی برخی از قواعد مربوط به مصونیتهای کشتیهای دولتی؛
عهدنامه های بروکسل 1952 در مورد متحد کردن برخی از قواعد مربوط به صلاحیت کیفری؛
معاهده 1954 لندن در زمینه جلو گیری از الودگی دریا ناشی از مواد نفتی. این معاهده در سال های 1962، 1969، 1971 مورد اصلاح وتجدید نظر قرار گرفت؛
عهدنامه های چهارگانه ژنو 1958 در زمینه های دریای ازاد،دریای سرزمینی و منطقه نظارت، صید ماهی و حفاظت از منابع جاندار دریایی و فلات قاره ها؛
معاهده منع ازمایشهای هسته ای در دریا ها، مورخ 1963؛
معاهده 1969 در زمینه جلوگیری از مخاطرات و کاهش خطرات ناشی از الودگی دریاها؛
معاهده 1969 در زمینه مسولیت مدنی بین المللی کشور صاحب پرچم کشتی متخلف، در صورت الودگی دریا بر اثر مواد نفتی که در نتیجه حادثه دریایی روی میدهد؛
معاهده لندن مورخ 1973 در مورد جلوگیری از الودگی ناشی از کشتیها؛
معاهده اسلو 1973 در مورد جلوگیری از الودگی دریاها بر اثر غرق کشتیها و نفتکشها؛
معاهده 1982 در زمینه حقوق دریاها؛
عهدنامه بین المللی مبارزه با قاچاق مواد مخدر و داروهای روانگردان مورخ 1988؛
عهدنامه رم مورخ 1988 در مورد سرکوب و مجازان اعمال غیر مجاز علیه امنیت دریانوردی؛
موافقت نامه مربوط به اجرای بخش پانزدهم عهدنامه 1982 در زمینه حقوق دریاها، معروف به موافقت نامه نیویورک مورخ 29 ژوئه 1994. این موافقت نامه از تاریخ 28 ژوئیه 1996 لازم الاجرا گردیده است.
از میان معاهدات مذکور، معاهده 1982 در زمینه حقوق دریاها، به دلیل شمولیت طرفها و موضوعات ان، دراای جایگاه رفیعی است.
آزادی های موجود در دریای آزاد:
گرچه دریای آزاد ملک خصوصی هیچ دولتی نیست، ولی این امر به معنی عدم وجود قواعد حاکم بر دریای آزاد و در نتیجه بی نظمی و هرج مرج نمی‌باشد، زیرا دریای آزاد موضوع حقوق بین الملل است و قواعد عرفی و نیز کنوانسیونهای موجود ضامن تامین نظم در دریای آزاد می‌باشد.
به موجب ماده88 کنوانسیون 1982، دریای آزاد مخصوص استفاده مسالمت آمیز است. دریای آزاد ممکن است مورد استفاده نیروهای دریایی قرار گیرد؛ ولی استفاده از آن برای هدف‌های تهاجمی نقض ماده مزبور و بند 4 ماده 2 منشور ملل متحد می‌باشد. ماده 301 کنوانسیون نیز مقرر داشته است که دولت‌های عضو باید از هر گونه تهدید یا استفاده از زور در دریای آزاد، که مغایر با منشور ملل متحد خودداری کنند.