استیونس (2002)، در تحقیقی نشان داد که یک فرد با یک منبع کنترل خارجی متمایل به درک و تجربه است و هیچ کنترلی بر شرایط ندارد. اغلب عواقب ناشی از چنین برداشت‌ها و تجربیات یک شخص عبارتند از: خشم، سرخوردگی و پرخاشگری.
2-2-2- پیشینه داخلی
محمدی (1390)، در پژوهشی با عنوان پیامدهای تنبیه بدنی، نتایج زیر را به دست آورد: بین تنبیه بدنی و پرخاش گری‏ پسران رابطه مستقیم و معنی‏دار وجود دارد. بین تنبیه بدنی و افسردگی‏ دختران رابطه مستقیم و معنی‏دار وجود دارد. بین تنبیه بدنی و افت تحصیلی در هر دو جنس رابطه مستقیم و معنی‏دار وجود دارد.
ملک پور (1389)، در پژوهشی با عنوان رابطه تنبیه و خودابرازی در کودکان و نوجوانان، نشان داد میان ضعف در رفتار خودابرازی و مقدار تنبیه که کودک‏ یا نوجوان با آن روبه‏رو بوده است رابطهء معنی‏داری وجود دارد. همان‏گونه که ملاحظه‏ می‏شود، این رابطه معکوس است؛یعنی افزایش اعمال تنبیه در کودکان موجب می‏شود که‏ میزان رفتار خودابرازی آنان کاهش یابد.
قاسمی و همکاران (1386)، در پژوهش با عنوان بررسی برخی مشکلات رفتاری ناشی از تنبیه بدنی توسط والدین درکودکان دبستانی دریافتند مادران خانه دار و دارای سطح تحصیلات پایین تر بیشتر از تنبیه بدنی استفاده می‌کنند و مشکلات رفتاری مثل پرخاش گری عملی و کلامی، گوشه گیری و عدم همکاری در کودکانی که توسط والدین تنبیه می‌شدند نسبت به آن‌ها که تنبیه نمی شدند به طور معنی داری بیشتر بود.
ملکی (1385)، در مطالعه‏ای نیمه تجربی نشان داد که آموزش‏ کنترل خشم بر پرخاشگری دانش‏آموزان مؤثّر است و می‏توان از این‏ مداخله در تمامی موقعیتهای مرتبط و با کلیه گروههای خاص به‏ کار برد.
شکیبایی (1384)، در مطالعه‏ای با هدف بررسی میزان اثر گروه درمانی رویکرد شناختی-رفتاری مدیریت خشم در نوجوانان‏ موسسه‏ایی به صورت کارآزمایی بالینی با گروه شاهد انجام شد و نتایج نشان داد در گروه مورد گروه درمانی مدیریت خشم به‏ میزان چشمگیری خشم واکنشی آنان را کاهش داد و این کاهش‏ شامل خشم ابرازی نیز می‏شد.
رافضی (1383)، در تحقیق با عنوان نقش کنترل خشم به نوجوانان‏ دختر 15 تا 18 ساله در کاهش پرخاشگری نشان داد که آموزش‏ منجر به کاهش پرخاشگری دختران دانش‏آموز انجام گرفت به شیوه‏ طرح مداخله‏ای که نتایج امیدوار کننده‏های در کاهش پرخاشگری‏ داشت و گروهی که به آنها آموزش داده شده بود نسبت به گروه‏ کنترل به‏طور معناداری خشمشان کاهش یافته بود و به‏طورکلی‏ اختلاف معناداری بین گروه آزمایش و کنترل وجود داشت و خشم (رفتار، احساسات و افکار) گروه کنترل به طرز معناداری کاهش یافته‏ بود.
غضنفری و همکاران (1383)، در پژوهش با عنوان تأثیر تنبیه بر عزت نفس دانش آموزان دریافت بین تنبیه و عزت نفس رابطه وجود دارد و این رابطه معکوس است، یعنی با افزایش تنبیه میزان عزت نفس‏ کاهش می‏یابد و باکاهش تنبیه میزان عزت نفس بالا می‏رود.
طالب پور (1380)، در پژوهشی با عنوان بررسی تأثیر آموزش شناختی بر منبع کنترل، انگیزش پیشرفت و عملکرد تحصیلی دانش آموزان شاهد مقطع متوسطه در شاهین شهر نشان داد که الف) پایه تحصیلی، تحصیلات سرپرست، شغل سرپرست با منبع کنترل و انگیزش پیشرفت و عملکرد تحصیلی آزمودنی‌ها رابطه معنی داری ندارد ب) هیچ یک از تعامل‌ها یا تأثیرات متقابل جنسیت، رشته و عضویت گروهی بر منبع کنترل، انگیزش پیشرفت و عملکرد تحصیلی معنی دار نبوده اند.
دیانی (1373)، پژوهشی در رابطه با میزان پراکندگی انواع خشونتها در مسابقه‏های سراسری فوتبال جام آزادگان انجام داد و به این نتیجه رسید که در مسابقات فوتبال دسته اول جام آزادگان گروههای مهمان نسبت به گروههای میزبان خشونت و پرخاشگری بیشتری نشان دادند.
در یک بررسی که رضا زاده و دیگران (1371) روی دانش آموزان مقطع راهنمایی‏ انجام داده‏اند، فقط 16 درصد پسران و 36 درصد دختران نمونه ی تحقیق تاکنون تنبیه‏ نشده‏اند. داده‏های این تحقیق نشان می‏دهد که میان تنبیه‏ بدنی و پرخاش گری در پسران رابطه ی مستقیم و معناداری وجود دارد.
فصل سوم
روش تحقیق
3-1- روش تحقیق
با توجه به هدف پژوهش حاضر (رابطه منبع کنترل درونی و بیرونی والدین با پرخاش گری فرزندان خانواده‌های تنبیه کننده و غیر تنبیه کننده)، روش پژوهش حاضر توصیفی و از نوع همبستگی است.
روش همبستگی به رابطهی بین دو یا چند متغیر که قابل تبدیل به مقدار هستند، اطلاق میشود. در این نوع تحقیق رابطه میان متغیرها بر اساس هدف تحقیق تحلیل می گردد. روش همبستگی بدین معناست که پژوهش‌گر با دو توزیع سرو کار دارد و علاقمند است که رابطه بین آن‌ها را مورد بررسی قرار دهد. شیوه همبستگی نشان میدهد که تغییر در یک متغیر، تا چه اندازه به تغییر در متغیر دیگر بستگی دارد. بررسیهای همبستگی با تعیین رابطههای موجود بین متغیرها سر و کار دارد. در این روش محقق در مورد حداقل دو متغیر با استفاده از یک نمونه یکسان از آزمودنیها، اطلاعاتی را گردآوری و سپس میزان رابطه را با استفاده از ضریب همبستگی تعیین می کند.
3-2- جامعه آماری
جامعه آماری مورد استفاده در این پژوهش شامل والدین و فرزندان دختر و پسر (با گروه سنی 7تا 12سال) ساکن در شهر مشهد به تعداد 24000 خانواده می‌باشد.