پایان نامه آماده: کهگیلویه و بویراحمد، جاذبه های گردشگری-دسترسی پایان نامه ها

Colors catalogue

آشنایی با تاریخچه بادگیرهای ایران

بادگیر یکی دیگر از شاهکارهای معماری قدیم ایران است که علاوه بر نشان دادن هنر این مرزوبوم کاربردی مهم در مناطق کویری کشورمان داشته است و از مهندسی خاص و جالبی برخوردار است.

مقاله های مرتبط:

  • در سفر به کاشان، از چه مکان هایی دیدن کنیم؟
  • خانه بروجردی‌های کاشان با نمونه ای زیبا از بادگیر و نورگیر
  • عمارت هشت‌باغ دولت‌آباد؛ بلندترین بادگیر جهان بر نگین سبز کویر
  • بادگیر چپقی سیرجان، یکی از منحصر به فردترین بادگیرهای ایران

امروزه این بادگیرها به آثاری تبدیل‌شده‌اند که هر گردشگری را از سراسر جهان به شهرهای مختلف ایران می‌کشانند تا این آثار زیبا را مشاهده کنند.

بادگیر

بادگیر، یک روش ابداعی ایرانی برای ایجاد فضای خنک در داخل منازل گرم کویری است. این دستگاه تهویه مطبوع، سالیان درازی از روزگاران دور، فضای زندگی مردم ایران را قابل تحمل کرده است. بادگیرها معمولاً برجک‌های کوچکی به‌صورت چهارضلعی یا چندضلعی‌های منظم‌اند که ساختار مثلث در آنها به هیچ وجه دیده نمی‌شود. بادگیر تشکیل شده است از برجکی تقریباً مرتفع ‏تر از جاهای دیگر خانه در روی بام خانه قرار دارند.

عموماً بادگیرها بر روی قسمتی از خانه‌های کویری به نام حوض‌خانه بنا می‌شده‌اند. حوض‌خانه، ایوانی کوچک بوده است که در انتهای اتاق‌های تابستانی هر عمارت قرار داشته است.

اتاق‌های تابستانی تشکیل شده‌اند از اتاق‌هایی با ابعاد بزرگ و درهای زیاد در ضلع شمالی خانه به دلیل آفتابگیر نبودن آنها (بردنسار)  گاهی اوقات تا ۵ در به دلیل جریان یافتن هوا در آنها که در انتهای آنها حوض‌خانه بود.

حوض‌خانه به شکل فضای رابط میان حیاط خانه و اتاق‌های تابستانی است؛ در میان این فضا، حوض کوچکی بود و دلیل نام‌گذاری این فضا نیز به علت وجود این حوض در میان این فضا است. بادگیرها دقیقاً در بالای این حوض قرار دارند، ولی از طریق شکاف‌های موجود بر روی بادگیرها جریان هوا را به روی آب حوض هدایت می‌کنند.  بادگیرها عموماً از خشت و گل ساخته می‌شده‌اند و برای محکم بودن آنها در مقابل وزش باد از تیرهای چوبی در ساختمان استفاده می‌شده است. بادگیر به‌صورت تزئینی با آجرهای نقش‌دار آراسته می‌شده. بادگیرها دارای منفذهای ورودی به‌صورت قوس‌های زیبایی بوده‌اند.

 

نحوه کارکرد آنها به‌صورت کولرهای آبی امروز می‌باشد، به این صورت که باد از منافذ بادگیر به آن وارد شده و به‌صورت مجمع به روی حوض آب هدایت می‌شد، و پس از برخورد بر روی آب حوض، عمل تبخیر انجام می‌گرفته. عمل تبخیر عملی است گرماگیر که موجب سرد شدن باد وارد شده از دهانه بادگیر می‌شده است و سپس باد سرد وارد اتاق‌های تابستانی شده و باعث سرد شدن هوای درون اتاق‌ها می‌شده است. در بعضی از عمارات‌های قدیمی که متعلق به افراد ثروتمند بود، حوض‌خانه فضای دربسته‌ای بود و اتاق‌های تابستانی منافذ و دالان‌هایی داشت (مانند کانال‌های کولر) که باد خنک از این دالان‌ها وارد اتاق‌های خانه می‌شد و این امر در صورتی بود که اتاق‌های تابستانی تعدد داشت. از استفاده‌های دیگر بادگیرها به‌عنوان سرد کردن فضای سرداب برای نگهداری مواد غذایی و نیز خنک نگه‌داشتن آبِ آب‌انبارها بوده، که البته بزرگترین ویژگی این عناصر معماری ایجاد جریان هوا در داخل فضاهای خانه بوده است .

بادگیر در کشورهای عربی

در گذشته عرب‌ها نیز با بادگیر آشنایی داشته‌اند و هم‌اکنون نیز از آن استفاده می‌کنند در واقع چنین به نظر می‌رسد که نظایر این وسیله در بناهای باستانی خاور نزدیک، از قبیل مصرِ دورانِ فراعنه و بابِل، استفاده می‌شده است.

در قصر «اُخَیضِر» بازمانده از آغاز دوران عباسیان در عراق بادگیرهای چهارگوش در دیوارها دیده می‌شود. واژه بادگیر در عراق به‌صورت «بادجیر»که همارن معرب شده‌ی واژه ی پارسی است به کار می‌رود. احتمال دارد که انتقال و گسترش بادگیر در شام و مصرِ دوران اسلامی از طریق عراق انجام‌گرفته باشد.

در زمان دوران فاطمیان بادگیرها جزئی از نمای شهرها شده بودند، زیرا ابن یونس ستاره‌شناس درباره جهت صحیح روزنِ آنها بحث کرده است. به نوشته عبداللطیف بغدادی هزینه ساختمان بادگیرهای بزرگ و آراسته در زمان او تا ۵۰۰ دینار می‌رسیده است. ظاهراً کهن‌ترین نمونه این نوع بادگیر که در قاهره به‌جای مانده، بادگیر دیوار قبله مسجدالصالح طلائع است در هزار و یک‌شب به بادهنج اشاره شده و علاءالدین غُزولی ادیب نیز بخشی از جُنگ خود موسوم به مطالع البُدور را به بادهنج در شعر و نثر اختصاص داده است، در مصر جدید این وسیله معمولا «ملقف» که در ترجمه (گیرنده باد) معنی می‌دهد نام‌گزاری شده است.

انواع بادگیر

نوع اول:

بادگیرها از لحاظ شکل بیرونی چند دسته هستند. ساده‌ترین نوع بادگیر یک جناحی است، این مدل بسیار کوچک و محقر برفراز محفظه‌ای مانند سوراخ بخاری در پشت‌بام ساخته می‌شود در این روش برای پرهیز از گزند گرد بادها و توفان‌های سهمگین، بادگیر را فقط در جهت بادهای خنک و نسیم‌های مطبوع می‌سازند جبهه‌های دیگر آن را می‌بندند.

در برخی موارد بادگیرهای یک‌طرفه را پشت به بادهای شدید و آزار دهنده می‌سازند و درواقع این بادگیر عملکرد تهویه و تخلیه هوا را انجام می‌دهد.

ابعاد آن نسبت به سایر انواع کوچک‌تر و شکل آن اولیه‌تر است این مسیر مورب (که در بالای بام دیده می‌شود) پس از اتصال به کانال عمودی داخل دیوار و پنجره خروجی داخل ساختمان مانند بخاری در یک ضلع اتاق قرار می‌گیرد و تهویه را انجام می‌دهد. این نمنه بیشتر در مناطق سیستان و قسمتی از شهرهای بم دیده می‌شود.

نوع دوم:

نوع دوطرفه که دارای دو وجه روبرو یکدیگر و با پنجره‌های بلند و باریک بدون حفاظ ساخته می‌شود و در قسمت داخلی ساختمان به شکل یک یا دو حفره در طاقچه دیده می‌شود این نمونه در سیرجان و به‌ندرت در کرمان دیده می‌شود.

نوع سوم:

سه جناحی است و دو نوع دارد، سه جناحی متصل و سه جناحی منفصل (شکم دریده) در این نمونه می‌توان به تفکیک از یک یا دو یا سه جبهه استفاده کرد البته استفاده از این نوع بادگیر نادر است.

نوع چهارم:

بادگیرهای چهار طرفه، که به شکل کامل و مفصل‌تر از انواع دیگر ساخته‌شده‌اند و معمولا داخل کانال‌های آن با تیغه‌هایی از آجر یا چوب یا گچ به چند قسمت تقسیم می‌شوند و بعضی از نمونه‌ها در زیر کانال بادگیر حوض به نسبت بزرگ و زیبایی می‌ساخته‌اند که هوای خشک و دارای گردوغبار پس از برخورد با آب با جذب رطوبت خنک و گرد غبار آن جدا و هوای اتاق (حوض‌خانه) در گرمای تابستان بسیار مطبوع می‌شده است.

در مناطقی که امکان ایجاد حوض‌خانه در طبقه همکف وجود نداشته است آب قنات را در زیرزمین جاری و نمایان می‌کردند و امتداد کانال بادگیر نیز تا روی این جریان آب ادامه می‌یافته است. این فضاها (سرد آب‌ها) محل تجمع اهالی خانه در بعدازظهرهای تابستان بوده است.

نوع پنجم:

این نمونه در یزد، کرمان و بوشهر و… دیده می‌شود در شهرستان یزد و برخی از قسمت‌های مرکز ایران بادگیرهای چندوجهی (معمولاٌ هشت‌وجهی و حتی گاهی مدور) معمول است که نوع پنجم بادگیرها را تشکیل می‌دهند.

نوع ششم:

بادگیر چپقی نوع ششم بادگیر است که به‌جای فضای مکعبی شکل خارجی، سازنده از ایجاد چند لوله‌ی خم‌دار (زانو مانند) برای حجم خارجی بادگیر استفاده کرده است، اما کانال‌ها و قسمت‌های داخلی مانند نمونه‌های چند طرفه است این نوع بادگیر تنها در سیرجان دیده شده است.

نماسازی بادگیر خود از ویژگی‌های خاصی برخوردار است و درنهایت ظرافت به‌وسیله‌ی آجرکاری و یا گچ‌بری ساخته می‌شود.

‫‪

‫‪نماسازی بادگیرها

‫نماسازی بادگیرها خود از ویژگی‌های خاصی برخوردار است و درنهایت ظرافت و به‌وسیله آجرکاری و یا گچ‌بری ساخته می‌شود. در اینجا لازم است به بادگیر مضاعف،‪ بادگیر دو اشکوبه و بادگیر حفره‌ای نیز نام برد. در شیراز نیز بادگیرهایی کم‌وبیش دیده می‌شود که به‌عنوان نمونه می‌توان از بادگیر ارگ و آب‌انبار کریم‌خان زند یادکرد‪

‫‪‫بادگیرها؛ تنفس گاه‌های دشت کویر

‫برخی از مورخان و کارشناسان معتقدند وجود بادگیر در هر خانه معرف تعیّن و تشخّص افراد آن خانه است.بزرگی و کوچکی هر بادگیر با موقعیت اقتصادی صاحب خانه ارتباط دارد به گونه ای که هنگام ورود به یک روستا، با نگاهی گذرا به وضعیت بادگیرها میتوان توان اقتصادی هرخانه را فهمید.بادگیر وسیله تهویه مناسبی برای خانه‌ها در قلب کویر محسوب می‌شود به‌طوری که جریان هوای مطبوع را در اتاق‌ها تالارها و زیرزمین ایجاد می‌کند. درواقع می‌توان گفت که شهرها و روستاهای کویری با بادگیر نفس می‌کشند. به همین لحاظ است که در هر محل، جهت بادگیر را در سمتی می‌سازند که مناسب‌ترین جریان هوایی منطقه را جذب کند، به‌عنوان مثال در سراسر منطقه اردکان جهت بادگیر را رو به شمال درست می‌کنند تا هوای شمال را به داخل خانه بکشاند برای همین پشت بادگیر را در جهت باز «قبله» می‌سازند که همراه با گردوخاک است‪.

‫کار اصلی بادگیر در دو بخش تقسیم می‌شود؛ بخش اول آن‌ است که هوای دلپذیر و مطبوع را به قسمت زیر هدایت می‌کند. به‌طوری که هوا به‌محض اینکه به چشمه‌های بادگیر می‌وزد، به دلیل وضعیت ویژه چشمه‌های بادگیر، باد با سرعت هر چه تمام‌تر به ‫پایین کشیده می‌شود‪.

کار دوم این است که جهت دیگر بادگیر هوای گرم و آلوده را به بیرون می‌فرستد یعنی درواقع کار مکش را انجام می‌دهد‪  در مسیر بعضی بادگیرها که به سرداب راه پیدا می‌کند‪ طاقچه یا گنجه‌ای در دل دیوار تعبیه می‌کنند و در چوبی بر آن می‌گذارند تا بتوانند باد را کنترل کنند به این معنی که در زمستان در گنجه را می‌بندند تا ارتباط فضای داخل و خارج اتاق را قطع کنند

این گنجه‌ها در اتاق‌ها، ‪   کار یخچال امروزی را انجام می‌دهند به‌طوری که گوشت و ماست و پنیر و غذای شب مانده را در گنجه می‌گذارند و در آن را می‌بندند تا آن مواد از هوای گرم فضای داخل و دسترسی حیوانات خانگی در امان باشد‪.

در قدیم به این گنجه‌های دیواری اصطالحا گمبیچه می‌گفتند.

استفاده‌های دیگر از بادگیرها

‫‫‫از بادگیر علاوه بر تهویه هوا و موردی که گفته شد، برای سرد نگه‌داشتن مواد غذایی به روش بهتری نیز استفاده می‌کنند

‪برای این منظور روی چوب میان قفسه بادگیری یک قرقره چوبی بند می‌کنند‪ سپس از میان قرقره ریسمانی می‌گذرانند که به پایین بادگیر می‌رسد سر دیگر آن ریسمان را به شکل چهار رشته درمی‌آورند که به چهارگوشه تخته مشبکی به طول و عرض هفتاد سانتیمتر بسته می‌شود که این تخته را در اصطلاح ‫«چوئوش» می‌نامند.
سپس یک طناب را به میخ دیوار تالار می‌زنند و روی تخته مشبک غذاهای باقی مانده روزهای قبل مانند مانند ماست، پنیر را می‌گذارند.

حالا ‪برای آنکه تخته را به بالا و در معرض جریان هوا قرار بدهند سر طناب را از میخ باز کرده و پایین می‌کشند تا سر دیگر آن با واسطه قرقرهای که به تخته مشبک متصل است بالا کشیده شود، برای همین تخته مشبک بالا می‌رود و در معرض هوای سرد قرار می‌گیرد و از فاسدشدن مواد غذایی روی آن جلوگیری می‌شود‪  .

فایده دیگر این کار این است که مواد خوراکی از دسترس حیوانات خانگی دورنگه داشته می‌شوند

 

شیوه ساختن بادگیر

بادگیر

‫‪معماران محلی برای ساختن بادگیر از پشت‌بام خانه و از جایی که مشرف به اتاق کوچکی است که برای بادگیر اختصاص داده‌اند با استفاده از خشت یا آجر تنوره، بادگیر را با مقطع مستطیل می‌چینند تا به ارتفاع معینی برسد

‪ سپس بالای این تنوره‌ها چهار دیواره را دو چوب به شکل ضربدر «×» می‌گذارند به‌گونه‌ای که دو سمت هر چوب در دو زاویه مقطع قرار بگیرد و سپس دیوارهای سمت شرق و غرب و جنوب بادگیر را دو تا پنج و دو دهم متر بالا می‌آوردند 

سپس در قسمت شمال که رو به باد «اصفهانی» است با نیم خشت یا آجر نیمه به عرض شش سانتی‌متر‪  روی تنور را تا ارتفاع معینی می‌چینند‪.

پایه بادگیر

‫این تیغه‌ها را پایه می‌نامند که نوعی بادشکن محسوب می‌شوند و از لحاظ معماری هم فوایدی دارد ‪ به نمای بادگیر جلوه خاصی می‌بخشد و موجب استحکام ساختمان بادگیر می‌شود

‫‪ چشمه بادگیر

‫‪

عرض بین دوتیغه را در اصطلاح «چشمه» می‌نامند که بین ۰۵ تا ۵ سانتیمتر است. تعداد چشمه‌های هر بادگیر بستگی به عرض اتاق دارد به‌طوری که برای اتاق با عرض ۳، ۵ و ۷ متر به ترتیب؛ ۵، ۷ و ۱۱ چشمه می‌گذارند.

عمق هر بادگیر یک تا دو و نیم متر است. گاه برای استحکام بیشتر بادگیر به‌اندازه هر نیم متر، چوبی در میان دیواره‌های بادگیر کار می‌گذارند.

اعداد چشمه‌های هر بادگیر با بزرگی بادگیر ارتباط مستقیم دارد، از طرفی تعداد چشمه‌های هر طرف بادگیر با شدت باد همان طرف و درمجموع با هوای هر منطقه ارتباط دارد.

‫‪بام بادگیر

سقف دو پایه را به شکل چپیله می‌پوشانند‪به این ترتیب که دو خشت به راه مایل به سمت بالا با دست نگه می‌دارند. سپس یک خشت مابین آن دو خشت می‌گذارند بعد روی پشت‌بام بادگیر را به قطر سه سانتیمتر با نیمچه کاه می‌پوشانند گاهی اوقات فاصله بین دوپایه را با خشت و نیمچه کاه تخت می‌کنند سپس دو یا سه‌رگه آجر در لبه‌های بام آن کار می‌گذارند

به‌طوری که چیدن آجرها به این ترتیب علاوه بر استحکام بادگیر به زیبایی ظاهری آن نیز می‌افزاید ‪از آنجایی که در اتاقک زیر بادگیر در تابستان اهل خانه استراحت می‌کنند احتمال دارد که پرندگان به ویژه کبوتران در چشمه‌های بادگیر آشیانه کنند و فضولات آنها به پایین بریزد بنابراین برای جلوگیری از این کار چشمه‌های بادگیر را با تور سیمی یا نرده‌های چوبی می‌پوشانند‪

در بعضی خانه‌ها گاهی برای فصل زمستان که احتیاج به بادگیر نیست چشمه‌های بادگیر را با آجر یا خشت تیغه می‌کنند

‪یا چنانچه در قسمت پایین بادگیر دریچه‌های کار گذاشته شوند آن را می‌بندند ‪. این کار هرسال اواخر پاییز و در آستانه زمستان شکل می‌گیرد‪

در بعضی از مساجد حاشیه کویر مانند مسجد قدیمی اردکان و مسجد جامع فیروزآباد در استان یزد دریچه بادگیر درست در بالای محراب‌ها قرار دارد بدین ترتیب باد مطلوب وارد بخش‌های مختلف ساختمان می‌گردد و باعث تهویه و خنکی آن می‌شود.

برخی از بادگیرهای مشهور

  • بادگیر عمارت بروجردی‌ها در کاشان‪
  • بادگیر عمارت عباسیون (عباسی‌ها) در کاشان‪
  • بادگیر عمارت طباطبایی در کاشان‪،
  • ‫بادگیر خانه آقازاده ابرکوه‪
  •  بادگیر باغ دولت‌آباد‪
  •  آب‌انبار کلیمیان‪
  •  آب‌انبار شش بادگیری
  • بادگیر محراب مسجد ریگ
  • بادگیرهای محله فهادان
  • بادگیرهای آب‌انبارهای عصر آباد و حسین آباد که این آب‌انبارها به دلیل داشتن هفت بادگیر در کشور منحصر به فرد هستند‪
  • بادگیر اعظم بازار بزرگ کرمان
  • بادگیر و آب‌انبار رضوان‌شهر
  • بادگیر آب‌انبار شهر میبد‪
  • بادگیر چپقی سیرجان‪
  • بادگیرهای بندرعباس و لرستان و قشم و چابهاراز بادگیرهای بسیار دیدنی ایران به شمار می‌روند
  • بهترین نمونه بادگیرها در جنوب کشور را می‌توان در بندرلنگه و بندر کنگ ملاحظه نمود‪ هنوز هم بادگیرهای حجیم چهار طرفه نمود اصلی این دو بندر قدیمی می‌باشند‪.

بزرگ‌ترین بادگیر جهان

بادگیر

‫بادگیر باغ دولت‌آباد در شهر یزد که با حدود ۱۳ متر ارتفاع بلندترین بادگیر جهان است. عملکرد این بادگیر بدین صورت است که باد مطلوب را گرفته و آن را به داخل اتاق‌های اصلی ساختمان، آب‌انبارها و یا سرداب هدایت می‌کند.

آشنایی با تاریخچه و جاذبه های گردشگری شهرستان گچساران

گچساران یکی از شهرستان‌های جنوب غرب استان کهگیلویه و بویراحمد است. مرکز این شهرستان، شهر دوگنبدان است که در زمان‌های قبل جزو استان فارس بوده است. گچساران دارای طبیعتی زیبا و بکر است که می‌تواند هر گردشگری را به سمت خود جذب کند. برای آشنایی بیشتر با این شهرستان، در ادامه همراه کجارو باشید.

نام‌گذاری و تاریخچه

گچساران جمعیتی بالغ بر ۱۲۰۰۰۰ نفر و ۴۶۸۳ کیلومتر مربع مساحت دارد. این شهرستان از شمال به شهرستان چرام، از جنوب به شهرستان گناوه، از شرق و شمال‌شرقی به شهرستان ممسنی و از غرب به شهرستان بهبهان محدود می‌شود.
این شهر که در متون تاریخی از آن به نام «گنبد ملغان» یا «گنبد ملجان» یاد شده است، از شهرهای آباد در مسیر راه شهر «نوبندگان» به «ارجان» بوده است. در فارسنامه «ابن بلخی» در قرن ششم، از آن به عنوان شهری گرمسیری که آب روان دارد یاد شده است.

گچساران

گچساران

مقاله مرتبط:

  • راهنمای سفر نوروزی به کهگیلویه و بویراحمد

دوگنبدان (مرکز شهرستان گچساران) تا قبل از سال ۱۳۰۶ تقریبا خالی از سکنه بود. طبق نظریه باستانشناسان و پژوهشگران در قسمت‌های شرقی و غربی این شهر، آثار باقیمانده از دو گنبد قدیمی وجود دارد. به علت وجود همین دو گنبد در این ناحیه نام دوگنبدان برای این شهر انتخاب شده است. پس از آن با فعالیت‌های شرکت نفت در منطقه «گچ کوراوعلی» (گچساران قدیم) این منطقه اهمیت یافت و اولین چاه نفت در روستای بابامحمد، از توابع دوگنبدان امروزی حفاری شد. این چاه اکنون به «چاه شماره شش» معروف است. بعد از این تاریخ با وجود اینکه توسط کارکنان ایرانی و انگلیسی شرکت نفت تعدادی چاه در اطراف دوگنبدان حفر شد، ولی در سال‌های بعد به دلیل ناامنی‌هایی در منطقه، این گروه به مسجد سلیمان رفته و در آنجا به کار حفاری نفت ادامه دادند تا اینکه مجددا از سال ۱۳۱۵ شرکت نفت ایران و انگلیس فعالیت‌های اکتشاف و حفاری و استخراج از چاه‌های این منطقه را شروع کردند.         
در بعضی از منابع تاریخی از این شهر به‌عنوان محل یک کاروانسرای دوره صفوی نام برده شده و روستایی به نام «زریون» در شمال این کاروانسرا قرار داشته که امروزه از هیچ‌کدام اثری باقی نمانده است. روستای زریون تا سال ۱۳۱۹ وجود داشته که با شروع و بهره‌برداری مجدد از منابع نفتی در منطقه، جزئی از باند فرودگاه قدیمی شرکت نفت می‌شود. با شروع فعالیتهای نفتی در گچساران قدیم در سال ۱۳۱۶ و تغییر مکان واحدهای کارگری و کارمندی شرکت نفت از گچساران قدیم به شهر دوگنبدان، در فاصله سال‌های ۳۰–۱۳۲۸ این شهر رونق تازه‌ای به خود گرفت، یعنی روستای زریون در مسیر باند فرودگاه شرکت نفت واقع شد و اهالی آن به روستای «پروبالی» منتقل شده‌اند. گچساران قدیم بر اثر ناهمواری زمین، محدودیت فضای شهری، تراکم تأسیسات نفتی و زلزله‌های متناوب و مکرری که به علت انفجار اکتشاف معادن نفت ایجاد می‌شد، در سال ۱۳۳۰ با تصمیمات دولت و شرکت نفت ایران و انگلیس تخلیه و تخریب و قرار شد به شهر دوگنبدان فعلی منتقل شود که محل مناسبی برای استقرار کارگران و کارمندان و احداث شهری نوساز بود.

جغرافیا و اقلیم‌شناسی

گچساران

گچساران در منطقه گرمسیر قشلاقی واقع شده‌ و دارای دو نوع آب و هوای معتدل- خشک در نیمه شرقی و گرمسیری- خشک در نیمه غربی است.
راه اصلی استان خوزستان (اهواز) به استان فارس (شیراز) از این شهرستان می‌گذرد و قشلاق عشایر «بویراحمد» و «قشقایی» نیز در آن قرار دارد. ناحیه گچساران در منتهی‌الیه مناطق نفت‌خیز ایران قرار گرفته‌ است. منطقه نفتی گچساران از نواحی قدیمی و مشهور صنعت نفت ایران به شمار می‌آید.
رودخانه زهره مهم‌ترین رودخانه شهرستان است و در حدود ۲۰ کیلومتری جنوب دوگنبدان جاری است. رودخانه باشت از کوه خامی و دره تنگ شیر سرچشمه می‌گیرد. رودخانه خربل یکی دیگر از رودخانه‌های شهرستان است که در جنوب شرقی دوگنبدان جاری است و پس از طی مسافتی به رودخانه زهره می‌پیوندد.

جاذبه‌های گردشگری و مکان‌های دیدنی

پل خیری و محمد خان

گچساران

گچساران

این اثر در تاریخ ۳ اسفند ۱۳۷۷ با شماره ثبت ۲۲۰۷، به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. در کنار راه ارتباطی گچساران به دهدشت و ۵۰ کیلومتری شمال غرب گچساران، پل عظیمی از دوره‌ اسلامی باقی‌ مانده که به پل «خیری و محمدخان» معروف است. پل مذکور روی رودخانه‌ خیرآباد ایجاد شده که به احتمال زیاد در دوره‌ اسلامی و پس از تخریب پل در دوره ساسانی ساخته شده است. پل خیری و محمد خان در ۴۰۰ متری چهارطاقی خیرآباد و با ۱۳۰ متر طول و ۷ دهانه است که قسمت بیشتر آن در سمت غرب رودخانه و در خاک خوزستان واقع شده است.

آبشار گنج بنار

گچساران

آبشار «گنج بنار» گچساران در استان کهگیلویه و بویراحمد واقع است. این آبشار در هفت کیلومتری شمال گچساران و در دامنه کوه «خاییز» قرار دارد. این آبشار ۳۰ متر ارتفاع دارد که آبش از چندین چشمه تأمین می‌شود. با وجود هوای گرم شهرستان گچساران، هوای این منطقه بسیار خنک و مطبوع است.

چهارطاقی خیر آباد

گچساران

چهارچوب تاریخ در «چهارطاقی خیر آباد» گچساران قابل دیدن و لمس کردن است. معماری این بنا اصیل و کاملا ایرانی که زبان سیاست، مذهب و نوع حکومت عصر خویش است، بنایی را ساخته که دیدن آن خالی از لطف نیست. این بنای تاریخی یادگاری از سلسله پادشاهان ساسانی است که در روستای «ده ناصر»، برگی دیگر از قدمت و تمدن این منطقه از استان کهگیلویه و بویراحمد به شمار می‌رود. این بنای تاریخی در ۵۰ کیلومتری شهر گچساران قرار دارد.

روستای مارین

گچساران

گچساران

گچساران

روستای زیبای مارین در شمال شهر گچساران قرار دارد. روستای مارین در ۳۶ کیلومتری شمال شهر گچساران و ۱۹۸ کیلومتری جنوب‌شرقی یاسوج مستقر است. آب و هوای این روستا با وجودی که در یک منطقه گرمسیر واقع شده، معتدل و بسیار فرح‌بخش است. این روستا از شمال، به کوه «ولی گنج» و از جنوب‌غربی به «کوه کاردی» محدود می‌شود. ارتفاع این روستا از سطح دریا ۱۰۸۰ متر است که باعث شده آب و هوای مارین در فصول بهار و پاییز مطبوع و خنک، در تابستان نسبتا معتدل و در زمستان سرد و خشک است. روستای مارین یکی از روستاهای تاریخی ایران است؛ اکثر خانه‌های روستا، معمولا رو به جنوب ساخته شده و در ساخت آن‌ها از سنگ، خشت، گل، آجر و تیرهای چوبی استفاده شده است. کوچه‌های روستا، پهن و قابل دسترسی هستند، به طوری که وسایط نقلیه به راحتی می‌توانند در روستا تردد کنند. خانه باغ‌های روستا، بر زیبایی فضای عمومی روستا افزوده است. جاذبه‌های گردشگری روستای مارین به دلیل شرایط مساعد اقلیمی و چشم‌اندازهای بی‌نظیر طبیعی، همه ساله گردشگران و طبیعت‌دوستان بسیاری را به سوی خود جلب می‌کند. استقرار روستا در میان دره‌ای که پیرامون آن را ارتفاعاتی بلند دربرگرفته‌اند، چشم‌اندازهای بدیعی از تلفیق زندگی انسان و طبیعت پدید آورده است.

روستای دیل

گچساران

گچساران

روستای دیل از توابع بخش مرکزی شهرستان گچساران است که در ۱۸۴ کیلومتری یاسوج قرار دارد. ارتفاع روستای دیل از سطح دریا ۸۵۰ متر است و آب و هوای آن در فصل بهار مطبوع و دلپذیر، در تابستان گرم و خشک و در زمستان بارانی و معتدل است.
از آثار تاریخی این روستا می‌توان به آثاری چون گنبدان گبر در چرزو، تنگ آسیاب، تکیه، قلعه برج، ده بزرگ و قلعه شاه بهمن اشاره کرد که از بین این آثار قلعه بهـمن و گنبدان گبر قدمت بسیار زیادی دارد.

منظقه حفاظت شده کوه خامین

گچساران

گچساران

گچساران

این منطقه در حدود ۳۰ کیلومتری ضلع شرقی دو گنبدان در استان کهگیلوییه و بویر احمد با وسعت ۲۵۶۷۱ هکتار و با پوشش گیاهی و جنگلی بلوط، ارژن، انجیر وحشی، کیکم، چویل ،گون، زالزالک و کلخنگ واقع شده است. گونه‌های جانوری و حیات وحش پلنگ، خوک وحشی، سمور وحشی، جغد، گرگ، خرگوش و شاهین را می‌توان در این منطقه یافت. این منطقه کوهستانی با هدف حمایت از جمعیت پلنگ، بز و پازن، قوچ و میش و کبک دری از سال ۱۳۷۸ تحت حفاظت قرار گرفت.
ارزش‌های خامین بیشتر مربوط به استفاده تفریحی و تفرجگاهی است؛ چنانچه طی چندسال آینده حمایت و حفاظت مستمری از این منطقه صورت گیرد ارزش‌های پژوهشی آن نیز جلب توجه خواهد کرد.

آشنایی با جاذبه‌های گردشگری جمهوری جزایر فیجی آیا دوست دارید تعطیلاتی ایده‌آل و ماجراجویانه را در جنوب اقیانوس آرام تجربه کنید؟ در این صورت خوب است بدانید که جزایر هیجان‌انگیز فیجی پذیرای گردشگران برای سفری خاطره‌انگیز و مسرت‌بخش است. کشور جزیره‌ای فیجی با شکوه طبیعی و بی‌پایان، روستاهای آرامش‌بخش، جنگل‌های استوایی همیشه سرسبز، آب‌های فیروزه‌ای زلال و درخشان و برخورداری از هوای عالی و جاذبه‌های بی‌شمار یک مقصد گردشگری پرطرفدار در جهان شناخته می‌شود. سفر به این دیار مطمئنا برخی از رویاهای آدمی را تبدیل به واقعیت خواهد کرد. برای آشنایی با جاذبه‌های چشمگیر این کشور گرمسیری با کجارو همراه شوید.

جمهوری فیجی در جنوب شرق اقیانوس آرام و در مناطق حاره‌ای نیمکره جنوبی زمین قرارگرفته است. این کشور درمجموع از ۳۳۰ جزیره بزرگ و کوچک تشکیل شده است که به مسافران خود نوید سفری بی‌نظیر و مملو از گردش و ماجراجویی را می‌دهد. ازجمله فعالیت‌های تفریحی این کشور می‌توان به کلک‌سواری در آب‌های زلال اقیانوس آرام تا امتداد رودخانه‌های حاشیه جنگل، صعود به قله‌های آتش‌فشانی ناهموار و سیاحت در زیست‌بوم‌های دریایی بکر و دست‌نخورده اشاره کرد. اما این جاذبه‌ها تنها نقطه آغازی بر تفریحات شما در فیجی  است. اگر قبلا به این مقصد جزیره‌ای سفرکرده‌اید یا برای اولین بار به این کشور می‌آیید، در هر حال این مجمع‌الجزایر همیشه جاذبه جدیدی برای تفریح و سرگرمی دارد. این جاذبه‌ها مطمئنا در تمام اوقات روز شما را سرگرم نگاه خواهد داشت. پارک میراث ملی بوما، شهر لووکا و بوستان دیو خفته، برترین جاذبه‌های گردشگری در مجمع‌الجزایر فیجی به شمار می‌روند.

پارک میراث ملی بوما (Bouma)

پارک میراث ملی بوما در جمهوری فیجی به جزیره بوستانی شهرت یافته است. این پارک چند بر و بسیار بزرگ در جزیره تاویونی (Taveuni) سومین جزیره بزرگ مجمع‌الجزایر فیجی گسترش‌یافته است. این پارک به‌طور خاص برای گردشگران رمانتیک و عاشق طبیعت محل ایده‌آلی برای سیاحت و خوش‌گذرانی است. پارک ملی بوما حدود ۸۰ درصد از کل مساحت جزیره تاویونی را پوشش می‌دهد و از جنگل‌های ساحلی، جنگل‌های‌ استوایی انبوه و مسیرهای پیاده‌روی زیبا به وسعت ۱۵۰ کیلومترمربع تشکیل یافته و در جلوی سه آبشار تماشایی و شکوهمند به مرز پایانی خود می‌رسد. همچنین در مجاورت هر یک از این آبشار‌های سه‌گانه که به آبشارهای تاورو (Tavoro) شهرت یافته‌اند، چندین استخر شنای طبیعی به چشم می‌خورد که در فصل تابستان شنا در آن‌ها بسیار دل‌چسب است. در دل این پارک زیبا چهار روستای جالب دیده می‌شود که هرکدام جاذبه‌های طبیعی خاص خودشان را دارند. قایق‌رانی، قدم زدن در کرانه‌های زیبای ساحلی، پا گذاشتن به دل یک پارک دریایی حفاظت‌شده و شگفت‌انگیز و تجربه یک پیاده‌روی دشوار که گردشگران برای تماشای ویرانه‌های باستانی روی تپه‌های جزیره به آن تن می‌دهند‌، همه و همه نمونه‌هایی از تفریحات این پارک رویایی است.

شهر لووکا (Levuka)

اگر مایلید با میراث زنده کشور فیجی که جریان تجارت و سیل انبوه گردشگران هنوز آسیبی به آن نزده است، آشنا شوید، به شهر لووکا بیایید. این شهر تا سال ۱۸۸۲ میلادی نخستین شهر اروپایی‌مآب فیجی به شمار می‌رفت و حالا به‌مثابه شهری زنده و پابرجا، چهره شهرهای جنوب اقیانوس آرام را در سال‌های ۱۸۷۰ به تصویر می‌کشد. شهر لووکا جاذبه‌های زیادی را در خود جای‌داده است. جزیره للوویا (Leleuvia) نمونه‌ای از جاذبه‌های کم‌نظیر این شهر برشمرده می‌شود. این جزیره مرجانی کوچک با سواحل شنی و درختان نخل پرشمار احاطه شده و مکانی ایده‌آل برای تفریح گردشگرانی است که می‌خواهند از زندگی روزمره و خسته‌کننده  فاصله بگیرند. یکی دیگر از جزایر زیبای این منطقه جزیره گمشده است که با چشم‌اندازهای طبیعی و خارق‌العاده‌اش مکانی ایده‌آل برای اقامت است. گردشگرانی که از اینجا بازدید می‌کنند، حس زندگی پنهانی رابینسون کروزو را در جزیره گمشده به‌خوبی درمی‌یابند. روستای دوست‌داشتنی سیلانا (Silana) هم  یکی دیگر از جاذبه‌های شهر لووکاست که با نسیم فرح‌بخش دریا و فعالیت‌های هیجانی همچون پیاده‌روی، شنا و ماهیگیری در انتظار شماست. پیشنهاد ما این است که با شور و نشاط کامل از تک‌تک فعالیت‌های تفریحی و سیاحتی این شهر پرجاذبه استقبال کنید و پس از سفر با خشنودی و آرامش خاطر به خانه بازگردید.

بوستان دیو خفته

بوستان دیو خفته یکی دیگر از اماکن پرهیجان مجمع‌الجزایر فیجی برشمرده می‌شود. این بوستان که به شکل ایده‌ آل در دامنه ارتفاعات نوسوری (Nausori) واقع شده، از نمونه مکان‌هایی است که گردشگران عازم این دیار  باید حتما از آن دیدن کنند. این باغ توریستی با شهر مرکزی و مهم نادی (Nadi) فاصله زیادی ندارد و با خودرو ده دقیقه طول می‌کشد تا به شهر رسید. بازدید از این بوستان مهیج بی‌تردید تجربه‌ای شاد و خاطره‌انگیز برای گردشگران رقم می‌زند. بوستان دیو خفته در قرن بیستم میلادی به دست ریموند بر (Raymond Burr) بازیگر معروف سینمای کانادا تاسیس شد. در این بوستان مفرح مجموعه‌ای باشکوه از ۲۰۰۰ نوع گل ارکیده در مزرعه‌ای به وسعت ۲۰ هکتار پرورش داده شده است و بازدید از آن برای عموم گردشگران بسیار تحسین‌برانگیز است. بوستان دیو خفته با زیبایی دل‌انگیزش وجود هر بیننده‌ای را غرق شادی و چشمان هر انسان صاحب ذوقی را غرق در شگفتی می‌کند. بهای بلیت این باغ ۱۰ دلار است. ما هم توصیه می‌کنیم که در سفر به فیجی از این بوستان زیبا دیدن کنید و اندکی از دغدغه‌های زندگی روزمره فارغ شوید. در این بهشت مسحورکننده احساسی نو و روح‌بخش انبوه گردشگران را دربر خواهد گرفت. به یاد داشته باشید که سفر به جزایر گرمسیری مطمئنا خاطره‌ای متفاوت و بی‌نظیر در زندگی هر انسانی رقم می‌زند. به نظر شما کدام یک از مقاصد گردشگری جمهوری جزایر فیجی جذاب‌تر از بقیه است؟ منبع: Travelvivi
آشنایی با جمهوری دومینیکن، جزیره‌ای از گنجینه‌های طبیعی جمهوری دومینیکن در سال ۱۴۹۲ توسط کریستف کلمب کشف شد. این منطقه‌ی شگفت، مجموعه‌ای از مناظر طبیعی با‌شکوه، صدها کیلومتر ساحل شنی سفیدرنگ، صخره‌های مرجانی غنی، چشم‌اندازهای بدیع، رودهای زیبا، فرهنگ منحصر‌به‌فرد و مردمانی مهربان و مهمان‌نواز است. کریستف کلمب این منطقه‌ی بکر و شگفت‌انگیز را ایسپانیولا (Hispaniola) نامید. این منطقه یکی از مناطقی است که در دریای کارائیب، بیشتر از سایر مناطق، روز به روز در حال پیشرفت و توسعه است و سالانه صدها هزار گردشگر از آن دیدن می‌کنند. در ادامه با کجاروهمراه باشید تا با این کشور کارائیبی بیشتر آشنا شویم.

این کشور در بخش گردشگری، پیشرفت‌های چشمگیری داشته‌است به نحوی که شلوغ‌ترین هتل‌ها در ناحیه‌ی کارائیب، در دومینیکن قرار دارند. سطح خدماتی که هتل‌ها ارائه می‌دهند، بالا است و هتل‌ها از شرایط اقامتی بسیار خوبی برخوردار هستند. وضعیت غذا و خدمت‌رسانی، ایده‌آل است، بسیاری از هتل‌ها سواحل اختصاصی و پارک‌های کوچکی دارند و امکان انجام بسیاری از فعالیت‌های تفریحی و ورزش‌های آبی به طور رایگان در هتل‌ها وجود دارد. بیشتر ساحل‌ها تمیز هستند و به طور مرتب، پاکسازی می‌شوند. اما در مناطقی مانند نواحی نزدیک به پایتخت، به دلیل وجود زباله‌های انبوه، شنا کردن توصیه نمی‌شود. برای ورود به این کشور به یک کارت گردشگری نیاز دارید که مدت دو ماه اعتبار دارد. کارت‌های گردشگری را می‌توانید به محض ورود از فرودگاه یا از کنسولگری تهیه کنید. به هنگام خروج از این کشور نیز باید این مرحله‌ را پشت سر بگذارید. برای اقامت طولانی‌تر در دومینیکن به ویزا احتیاج دارید. اهالی دومینیکن مردمی مهمان‌نواز و مهربان هستند که به زبان اسپانیایی صحبت می‌کنند. اغلب آنها به زبان انگلیسی نیز تسلط دارند و در گفتار خود از اصطلاحات زیادی مربوط به زبان‌های مختلف استفاده می‌کنند. به علاوه گویش‌های محلی نیز در میان آنها دیده می‌شود.

آشپزی و رژیم غذایی در دومینیکن

سنت‌های آشپزی در کشور جمهوری دومینیکن، ترکیبی از آشپزی اروپایی، آفریقایی و دستور غذاهای محلی هستند. ویژگی اصلی آشپزی این کشور، استفاده‌ی زیاد از حبوبات، موز و سایر سبزیجات در فرم اصلی و یا در ترکیب با محصولات پروتئینی و گوشتی و ماهی است. فراوانی ادویه‌جات، در نگاه اول ممکن است افراطی و بیش از اندازه به نظر برسد اما هر ادویه‌ای در مقادیر کم استفاده می‌شود به نحوی که به طعم اصلی غذا غلبه نمی‌کند. در آشپزی محلی تنها از نوع خاصی از موز، موسوم به Platano که سفت و سبز است در طبخ غذا استفاده می‌شود. این موز سبز به شکل خام قابل خوردن نیست و معمولا در آشپزی و به صورت آب‌پز، سرخ شده یا کباب‌پز استفاده می‌شود. اگر دوست دارید طعم غذاهای محلی را بچشید، انتخاب‌های متعدی پیش روی شما است. امتحان کردن سوپی غلیظ، تهیه شده از گوشت، برنج، سبزیجات، حبوبات و موز سرخ شده به نام Asopao، را به هیچ‌وجه از دست ندهید. غذاهای لذیذ دیگری نیز وجود دارند که در برگ موز پخته می‌شوند. غذاهایی نظیر bed-en-Ohashi گوشت به همراه سبزیجات، puerko-en-Puja و puerko-Assad یا گوشت خوک بریان، خوراک مشهوری که از ترکیب گوشت و سبزیجات تهیه می‌شود به نام sankocho و گوشت خوک که به همراه موز سرخ شده سرو می‌شود. ماهی و غذاهای دریایی با وجود اینکه به وفور در دومینیکن یافت می‌شوند و تنوع زیادی دارند اما به ندرت در آشپزی سنتی این کشور استفاده می‌شوند. البته اخیرا، کافه‌ها و رستوران‌های زیادی در دومینیکن، غذاهای دریایی و انواع ماهی‌ها را به منوی خود اضافه کرده‌اند. علاوه بر این‌ها، این کشور دارای انواع و اقسام میوه‌های گرمسیری مانند موز، نارگیل، آناناس، گواوا، انبه، انواع لیمو و سایر میوه‌های عجیب و غریب است که به شکل‌های گوناگون از جمله انواع و اقسام نوشیدنی‌ها و آب‌میوه‌ها مصرف می‌شوند.

فرصت‌های گشت‌و‌گذار در دومینیکن

گشتی در جزیره‌ی Saona

این جزیره یک پناهگاه ملی حیات‌وحش است که در جنوب شرقی جمهوری دومینیکن واقع شده‌است. این جزیره با آبی فیروزه‌ای رنگ و زلال، سواحل شنی سفید‌رنگ و درختان نخل، احاطه شده‌است. اولین مرحله در بازدید از این جزیره‌ی زیبا، پارک Altos de Chavon است که در حاشیه‌های زیبای رود Chavon در ارتفاع ۲۵ متری قرار گرفته‌است. این شهر یک کپی از یک دهکده‌ی اسپانیایی قرن پانزدهمی است که توسط فرانک سیناترا (Frank Sinatra)، ستاره‌ی هالیوود ساخته شد. پس از دیدن این پارک، اتوبوسی شما را به یک دهکده‌ی ماهیگیری به نام Bayaibe، خواهد برد. جایی که شما وسیله‌ی نقلیه‌ی خود را به قایق‌های موتوری تغییر خواهید داد و پس از بیست دقیقه به سواحل بی‌نظیر Saona خواهید رسید. در پارک Altos de Chavon، شما این فرصت را دارید تا آب‌تنی کنید، طعم نوشیدنی محلی Cuba Libre را بچشید و از دیدن مناظر و چشم‌اندازهای زیبا و فراموش‌نشدنی این مکان لذت ببرید. در جزیره‌ی Saona نیز می‌توانید شنا کنید و در یکی از زیباترین سواحل روی زمین، حمام آفتاب بگیرید. برای کسانی که عاشق هیجان و فعالیت‌های تفریحی و ورزشی هستند، رقابت‌ها و بازی‌های مختلفی برگزار می‌شود. در راه بازگشت، Natural Pool را خواهید دید؛ یک بخش ۸ کیلومتری در دریای کارائیب که یک متر عمق دارد و تعداد فراوانی ستاره‌ی دریایی در آن زندگی می‌کنند. این فرصت استثنایی برای شنا و دیدن زندگی ستاره‌های دریایی از نزدیک را به هیچ عنوان از دست ندهید.

گشتی در سانتو دومینگو (Santo Domingo)

گشت‌و‌گذار در سانتو دومینگو که پایتخت این کشور شگفت‌انگیز است، جالب‌ترین بخش از سفر شما به دومینیکن خواهد بود چرا که شما را به سفری در زمان و به عصر کاوش می‌برد. برادر کریستف کلمب، سانتو دومینگو، اولین شهر جدید (New World) را کشف کرد. گشت و گذار شما در این شهر با بازدید از دریاچه‌های زیرزمینی Los Tres Ojos آغاز می‌شود. سپس آکواریوم طبیعی و بنای Lighthouse of Columbus را خواهید دید که محل نگه‌داری بقایای جسد کریستف کلمب است. این بنا در شب به شکل یک صلیب درخشان، خودنمایی می‌کند. سپس به دیدن قسمت‌های تاریخی شهر خواهید رفت و در پیچ و خم خیابان‌های باریک شهر، قدم خواهید زد. یکی از بناهای تاریخی که در مسیرتان وجود دارد Palace of Alcazar است که دیه‌گو (Diego)، پسر کریستف کلمب آن را بنا نهاده‌است. از اولین خیابان جدید با عنوان Dame Street برگرفته از نام همسر دیه‌گو عبور می‌کنید و اولین کلیسای جامع ساخته شده با نام National Pantheon را خواهید دید.

گشت‌و‌گذار در طبیعت با جیپ (Jeep Safari)

سافاری با جیپ یکی از فعالیت‌های تفریحی مورد علاقه‌ی عاشقان طبیعت است. این سفر هیجان‌انگیز با استفاده از جیپ‌های مخصوص بیابانگردی در میان مسیرهای کوهستانی و رودخانه‌ها انجام می‌شود. این تورهای طبیعت‌گردی معمولا برای گروه‌های هشت تا ده نفره برنامه‌ریزی می‌شوند. این سفر از یک مزرعه‌ی کشت نیشکر شروع می‌شود. در این مرحله درباره‌ی کشت نیشکر و زندگی کشاورزان و پرورش‌دهندگان آن به شما توضیحاتی داده می‌شود. بعد از این مرحله، شما می‌توانید از تنها موزه‌ی دخانیات این کشور و یک دهکده‌ی تماشایی دیدن کنید؛ جایی که در آن با زندگی اهالی مرکزی دومینیکن و نیز نحوه‌ی خشک کردن قهوه آشنا می‌شوید. پس از بازدید از این دهکده، مسیر شما در کوهستان ادامه می‌یابد. در این مسیر می‌توانید مزارع قهوه، کاکائو،میوه‌های گرمسیری و انواع مرکبات را ببینید. آخرین ایستگاه این سفر هیجان‌انگیز و فراموش‌نشدنی، سواحل زیبای اقیانوس اطلس است.   منبع: Travel Vivi
آشنایی با درختان بوآب؛ ویندهام استرالیا

این درخت استرالیایی، درختی است بزرگ با تنه‌ی قطور و حجیم که به یک بطری شباهت دارد. این نوع درختان به دلیل شباهتی که به بطری دارند توسط افراد محلی bottle Trees نامیده می‌شوند. داستان‌هایی که درباره‌ی درخت بوآب ویندهام گفته می‌شود، باعث شده که این درخت به یک جاذبه‌ی‌ گردشگری تبدیل شود. برای آشنایی بیشتر با این زندان درختی، با کجارو همراه باشید.

مقاله‌های مرتبط:

  • بائوباب؛ درخت واژگون

این درختان بخاطر شکل عجیب و غیرعادی خود و بخاطر اینکه گونه‌ای از حیات در استرالیا هستند که عمر طولانی دارند، همواره گردشگران بسیاری را به سمت خود جذب می‌کنند. بعضی از این درختان بائوباب نسبت به بقیه توجه توریست‌های بیشتری را به سمت خود جلب می کنند.

درخت بوآب

یک درخت بائوباب با تمام ویژگی‌های عجیب و شگفت‌انگیز خود در جاده‌ی کینگ ریور (king river) درست در غرب ویندهام در استرالیای غربی وجود دارد. دور تنه‌ی تو‌خالی این درخت تقریبا ۱۵ متر است. بر روی تنه‌ی توخالی درخت، دریچه‌ای به شکل در تعیبه شده است که دسترسی به فضای بزرگ و جادار درون تنه‌ی درخت را میسر می‌کند. در مورد این درخت داستان‌های زیادی گفته می‌شود از جمله اینکه روزگاری، یک گروه پلیس گشتی در سال ۱۸۹۰ یک گروه از زندانیان بومی استرلیا را برای محاکمه در دادگاه، به شهر دربی (Derby) در استرالیای غربی می‌بردند؛ وقتی که شب فرا می‌رسد آن‌ها در نزدیکی درخت بوآب ویندهام توقف می‌کنند. این گروه پلیس متوجه می‌شوند که تنه‌ی درخت توخالی است بنابراین تنه‌ی درخت را می شکافند و زندانیان را درون درخت بوآب حبس می‌کنند.

بائوباب

 این اتفاق برای مدتی ادامه پیدا می‌کند تا اینکه مردم این درخت را زندان موقت Hillgrove می‌نامند. گاهی اوقات تعداد زندانیان به قدری زیاد بوده که تمامی آنها درون درخت جا نمی‌گرفتند؛ بنابراین تعدادی از این زندانیان بیرون درخت به تنه‌ی درخت زنجیر می‌شدند. فضای درون درخت تقریبا ۹ متر مربع است و گفته می‌شود که ۳۰ زندانی در آن جای می‌گیرند.

درخت بائوباب دیگری نیز در جنوب شهر دربی وجود دارد که گفته می‌شود این درخت هم به عنوان زندان کاربرد داشته است. فضای توخالی تنه‌ی این درخت ۶ متر ارتفاع دارد و دو حفره‌ی طبیعی بر روی تنه وجود دارد که به عنوان تهویه عمل می‌کند.

بائوباب ۲

بسیاری از تاریخ‌ شناسان صحت این داستان‌ها را رد می‌کنند و معتقد هستند که مردم محلی این داستا‌ن‌ها را ساخته و پرداخته کرده‌اند. هیچ مدرک و شواهدی وجود ندارد که نشان دهد این درختان بائوباب به عنوان زندان مورد استفاده قرار می‌گرفته‌اند. مخصوصا درختی که در نزدیکی شهر دربی، در ویندهام (wyndham) قرار دارد آنقدر به شهر نزدیک است که ضرورتی نداشته که گروه پلیس بخواهد شب در میانه‌ی راه توقف کند زیرا مسیر به قدری کوتاه بوده است که پلیس می توانسته به راه خود ادامه دهد و به مقصد برسد.

زندان درختی

داستان‌ها و گزارشات درباره‌ی این زندان‌های درختی در دهه‌ی ۱۹۱۰ در روزنامه‌ها کم کم ظاهر شدند و تقریبا تمام این نشریات یک داستان مشابه را تکرار می‌کردند. بعضی ادعا می‌کردند که درون درخت بوآب ویندهام، تیرکی نصب شده بوده که برای غل و زنجیر کردن زندانیان کاربرد داشته است. در آن زمان، زنجیر کردن زندانیان به درختان تنومند و کنده‌ی درختان، عجیب و غیرعادی نبوده است. اما در سال‌های اخیرهیچ گزارشی درباره‌ی استفاده از این درختان به عنوان زندان موقت ذکر نشده است. حتی در مقالات واقع بینانه‌ای  که درباره‌ی شهر دربی و ویندهام در دهه‌ی ۱۹۹۰ انتشار یافته‌اند هیچ اشاره‌ای به این زندان‌های درختی نشده است.  

کریس داوسون که درباره‌ی این داستان‌های نقل شده و درختان بوآب، بررسی‌ها‌ی دقیقی را انجام داده است دراین مورد می‌گوید:

درخت بوآب در نزدیکی شهر دربی، امروزه به طور خاصی در مرکز توجه قرار گرفته است زیرا در گزارشات رسمی سال ۱۹۰۵ که در مورد انتقال زندانیان بومی استرالیا انتشار یافته است، به زندان درختی بوآب هیچ اشاره‌ای نشده است. از نظر بسیاری از مردم منطقه این مسئله عجیب و غیرعادی است زیرا این گزارشات مبسوط و با جزئیات کامل بوده است. به هر حال این دو درخت شگفت انگیز در استرالیا بین توریست‌های که از این منطقه دیدن می‌کنند بسیار محبوب هستند. امروزه این دو درخت به جاذبه‌های گردشگری منطقه بدل شده‌اند، بنابراین دور تا دور این درختان حصاری کشیده شده است تا اینکه توریست‌ها و افراد محلی نتوانند از این درختان بالا بروند. این حصارها همچنین به گردشگران اجازه نمی‌دهد که به تنه‌ی‌ درخت آسیبی بزنند یا این که بر روی تنه‌ی درخت نام خود را به عنوان یادگاری حک کنند.    

آشنایی با درختان بوآب؛ ویندهام استرالیا

این درخت استرالیایی، درختی است بزرگ با تنه‌ی قطور و حجیم که به یک بطری شباهت دارد. این نوع درختان به دلیل شباهتی که به بطری دارند توسط افراد محلی bottle Trees نامیده می‌شوند. داستان‌هایی که درباره‌ی درخت بوآب ویندهام گفته می‌شود، باعث شده که این درخت به یک جاذبه‌ی‌ گردشگری تبدیل شود. برای آشنایی بیشتر با این زندان درختی، با کجارو همراه باشید.

مقاله‌های مرتبط:

  • بائوباب؛ درخت واژگون

این درختان بخاطر شکل عجیب و غیرعادی خود و بخاطر اینکه گونه‌ای از حیات در استرالیا هستند که عمر طولانی دارند، همواره گردشگران بسیاری را به سمت خود جذب می‌کنند. بعضی از این درختان بائوباب نسبت به بقیه توجه توریست‌های بیشتری را به سمت خود جلب می کنند.

درخت بوآب

یک درخت بائوباب با تمام ویژگی‌های عجیب و شگفت‌انگیز خود در جاده‌ی کینگ ریور (king river) درست در غرب ویندهام در استرالیای غربی وجود دارد. دور تنه‌ی تو‌خالی این درخت تقریبا ۱۵ متر است. بر روی تنه‌ی توخالی درخت، دریچه‌ای به شکل در تعیبه شده است که دسترسی به فضای بزرگ و جادار درون تنه‌ی درخت را میسر می‌کند. در مورد این درخت داستان‌های زیادی گفته می‌شود از جمله اینکه روزگاری، یک گروه پلیس گشتی در سال ۱۸۹۰ یک گروه از زندانیان بومی استرلیا را برای محاکمه در دادگاه، به شهر دربی (Derby) در استرالیای غربی می‌بردند؛ وقتی که شب فرا می‌رسد آن‌ها در نزدیکی درخت بوآب ویندهام توقف می‌کنند. این گروه پلیس متوجه می‌شوند که تنه‌ی درخت توخالی است بنابراین تنه‌ی درخت را می شکافند و زندانیان را درون درخت بوآب حبس می‌کنند.

بائوباب

 این اتفاق برای مدتی ادامه پیدا می‌کند تا اینکه مردم این درخت را زندان موقت Hillgrove می‌نامند. گاهی اوقات تعداد زندانیان به قدری زیاد بوده که تمامی آنها درون درخت جا نمی‌گرفتند؛ بنابراین تعدادی از این زندانیان بیرون درخت به تنه‌ی درخت زنجیر می‌شدند. فضای درون درخت تقریبا ۹ متر مربع است و گفته می‌شود که ۳۰ زندانی در آن جای می‌گیرند.

درخت بائوباب دیگری نیز در جنوب شهر دربی وجود دارد که گفته می‌شود این درخت هم به عنوان زندان کاربرد داشته است. فضای توخالی تنه‌ی این درخت ۶ متر ارتفاع دارد و دو حفره‌ی طبیعی بر روی تنه وجود دارد که به عنوان تهویه عمل می‌کند.

بائوباب ۲

بسیاری از تاریخ‌ شناسان صحت این داستان‌ها را رد می‌کنند و معتقد هستند که مردم محلی این داستا‌ن‌ها را ساخته و پرداخته کرده‌اند. هیچ مدرک و شواهدی وجود ندارد که نشان دهد این درختان بائوباب به عنوان زندان مورد استفاده قرار می‌گرفته‌اند. مخصوصا درختی که در نزدیکی شهر دربی، در ویندهام (wyndham) قرار دارد آنقدر به شهر نزدیک است که ضرورتی نداشته که گروه پلیس بخواهد شب در میانه‌ی راه توقف کند زیرا مسیر به قدری کوتاه بوده است که پلیس می توانسته به راه خود ادامه دهد و به مقصد برسد.

زندان درختی

داستان‌ها و گزارشات درباره‌ی این زندان‌های درختی در دهه‌ی ۱۹۱۰ در روزنامه‌ها کم کم ظاهر شدند و تقریبا تمام این نشریات یک داستان مشابه را تکرار می‌کردند. بعضی ادعا می‌کردند که درون درخت بوآب ویندهام، تیرکی نصب شده بوده که برای غل و زنجیر کردن زندانیان کاربرد داشته است. در آن زمان، زنجیر کردن زندانیان به درختان تنومند و کنده‌ی درختان، عجیب و غیرعادی نبوده است. اما در سال‌های اخیرهیچ گزارشی درباره‌ی استفاده از این درختان به عنوان زندان موقت ذکر نشده است. حتی در مقالات واقع بینانه‌ای  که درباره‌ی شهر دربی و ویندهام در دهه‌ی ۱۹۹۰ انتشار یافته‌اند هیچ اشاره‌ای به این زندان‌های درختی نشده است.  

کریس داوسون که درباره‌ی این داستان‌های نقل شده و درختان بوآب، بررسی‌ها‌ی دقیقی را انجام داده است دراین مورد می‌گوید:

درخت بوآب در نزدیکی شهر دربی، امروزه به طور خاصی در مرکز توجه قرار گرفته است زیرا در گزارشات رسمی سال ۱۹۰۵ که در مورد انتقال زندانیان بومی استرالیا انتشار یافته است، به زندان درختی بوآب هیچ اشاره‌ای نشده است. از نظر بسیاری از مردم منطقه این مسئله عجیب و غیرعادی است زیرا این گزارشات مبسوط و با جزئیات کامل بوده است. به هر حال این دو درخت شگفت انگیز در استرالیا بین توریست‌های که از این منطقه دیدن می‌کنند بسیار محبوب هستند. امروزه این دو درخت به جاذبه‌های گردشگری منطقه بدل شده‌اند، بنابراین دور تا دور این درختان حصاری کشیده شده است تا اینکه توریست‌ها و افراد محلی نتوانند از این درختان بالا بروند. این حصارها همچنین به گردشگران اجازه نمی‌دهد که به تنه‌ی‌ درخت آسیبی بزنند یا این که بر روی تنه‌ی درخت نام خود را به عنوان یادگاری حک کنند.