به عنوان کسی که روزانه رسانه های بخش تکنولوژی رو زیر و رو می کنه، دیگه باید دست کم چند باری برنامه های ویندوز رو در حالت Administrator اجرا کرده باشین. پس بخاطر این در نظر می گیریم که با این موضوع خیلی هم ناآشنا نیستین.

چراکه بحثی که در این مطلب به سراغش میریم کمی تخصصیه و در ادامه کلا از زیر و بم حالت Administrator و اینکه دقیقا به چه دلیل بعضی برنامه ها فقط روی این حالت اجرا می شن می پردازیم.

اگه جزو آدمایی باشین که همین چند سال قبل از ویندوز XP به ویستا مهاجرت کردن، شاید معرفی «User Access Control» یا «Mandatory Integrity Control» رو به خاطر دارین. این ویژگی امنیتی که بعدا پایش به ویندوزهای جدید هم باز شد، وقتی که یه نرم افزار تلاش داشت تغییراتی در سیستم بسازه به شما اخطار می داد و انگار تلاش می کرد دسترسی اپا رو محدود نگه داره.

وقتی که در ویندوز لاگین می کنین، به حساب کاربری شما نشانی (Token) داده می شه که شامل اطلاعاتی مثل گروه کاربری و امتیازاتی چون خوندن، نوشتن و اجرای دستورهاست.

در کنار این اطلاعات روی حساب کاربری شما یه برچسب دیگه هم زده می شه که سیستم از اون واسه بررسی قابل اطمینان بودن چیزایی مثل فایلا و کلیدهای رجیستری استفاده می کنه تا از این روش به کاربر حالی کنه که برنامه های اجرا شده مجوز دسترسی به چه چیزایی رو میخوان و نذاره که بی دلیل یه نرم افزار به فایلای سیستمی مهم دسترسی کامل داشته باشه.

ساختار Mandatory Integrity Control ویندوز دارای شش سطح اعتبار (Integrity Level) مختلفه:

  • Untrusted Integrity: این سطح اعتبار فقط به پردازشای ناشناس اختصاص داده می شه.
  • Low Integrity:  بیشتر واسه نرم افزارهای وصل به وبی چون مرورگرها استفاده می شه.
  • Medium Integrity: سطح اعتبار پیش فرض حسابای کاربری استاندارد و تموم آبجکت هاست.
  • High Integrity: بالاترین سطحیست که یه فایل می تونه به اون دسترسی داشته باشه.
  • System Integrity: رزرو شده واسه ویندوز کرنل و سرویسای اصلی.
  • Trusted Installer: سطحی که فقط در اختیار ویندوز بروزرسانی و اجزای اصلی سیستم قرار داده شده.

به طور پیش فرض، MIC یه حساب کاربری استاندارد روی Medium Integrity یا همون سطح اعتبار متوسط گذاشته می شه. سطح اعتبار متوسط بالاترین سطح اعتبار موجود واسه فرآیندیه که بدون دادن دسترسی کامل ادمین هم می تونه به مرحله اجرا برسه.

اما وقتی که روی یه برنامه یا فایل راست کلیک کنین و اونو از راه حالت Administrator به اجرا درآرین، اون وقت به صورت یه جا تموم دسترسیای سطح بالا در اختیار اون برنامه یا فایل قرار میگیره. فقط در صورت دادن این مجوزه که برنامه ها و فایلا می تونن به فایلای سیستمی ویندوز دسترسی داشته باشن. پس واسه اجرای درست و کامل بعضی برنامه ها، ارائه مجوز Run as Administrator الزامیست.

چیجوری یه برنامه رو روی حالت Administrator اجرا کنیم؟


واسه شروع به سراغ آسونترین راه میریم. ساده از این جهت که فقط کافیه یه راست کلیک روی برنامه مورد نظر بکنین و با انتخاب گزینه Run as administrator، تموم دسترسیای لازم رو در اختیارش بذارین.

علاوه بر این اگه دو کلید Shift و Ctrl رو با هم نگه دارین و روی فایل یا برنامه مورد نظرتون دابل کلیک کنین بازم اون برنامه در حالت Administrator اجرا می شه.

چیجوری تنظیمات یه برنامه رو طوری تغییر بدیم که همیشه در حالت ادمین اجرا شه؟


واسه اینکه یه برنامه به صورت خودکار همیشه در حالت ادمین اجرا شه چند راه جور واجور هست.

تنظیمات شورتکات اپا رو تغییر بدین

واسه اجرای همیشگی یه فایل در حالت ادمین میشه از شورتکات اون کمک گرفت. فقط اول باید از فایل یا برنامه مورد نظر یه شورتکات بسازین. بعد روی اون راست کلیک کنین و به سراغ Properties برید.

با باز شدن پنجره Properties وارد تب شورتکات شید و روی کلید Advanced کلیک کنین. در آخرین پنجره باز شده گزینه Run as administrator رو فعال کنین تا هر وقت برنامه از راه شورتکاتش اجرا شد به حالت ادمین برده شه.

از Compatibility Properties استفاده کنین

واسه به کار گیری Compatibility Properties روی فایل exe مورد نظر راست کلیک و راه Properties > Compatibility tab رو دنبال کنین. حالا اگه گزینه Run this program as an administrator رو فعال کنین دیگه اپ مورد نظر فقط در حالت ادمین اجرا می شه.